new year 2018 Anco en Ewien | Hoopvol Afrika

Mijn leefwereld in 1#click

Mijn leefwereld in 1#click

Het woord waarop ik me in 2018 meer wil richten (zie vorige Blog) is: OMARMEN – fully embrace. De wereld om me heen ten volle ervaren. Waarbij de afstand van mijn hoofd (gedachten) naar mijn hart (gevoelens) overbrugt dient te worden. “Don’t shoot what it LOOKS like, but shoot what it FEELS like”, aldus een bekende fotograaf. Er ligt een mooie uitdaging voor me 🙂

Fotografie is een middel om de wereld om me heen beter waar te nemen, het mooie te ontdekken in het leven van alledag. Net als vorig jaar deed het me goed om door mijn online foto collectie van 2017 te bladeren en mijn eigen top 5 samen te stellen. Achter elk fotomoment huist een verhaal, welke ik op deze manier een beetje tot leven wil laten komen.

1. Hope for Catherine – Guinee

God met onsOnze reis naar Guinee kreeg door het bezoek aan Catherine, patientje bij de Hoop Kliniek, een onvergetelijk karakter. God verraste ons allen door een groot werk door haar heen te doen. Het verhaal van Catherine’s genezing bracht velen Hoop, waardoor tien vrouwen en kinderen ter plekke hun leven aan deze God toevertrouwden. Bijzonder om dat mee te maken en vast te mogen leggen.

Bekijk ook de video ‘Hoop voor Catherine‘.

2. Better together – Frankrijk
Better TogetherHet jaar 2017 was niet compleet zonder onze avonturen met pleeghond Bram. Ondanks moeilijke momenten hebben we enorm genoten van onze tijd met hem. Het regelmatig uitlaten had een helend effect. Mee op vakantie naar Frankrijk ging prima. Vele Franse hoofden draaiden zich om wanneer we voorbijkwamen, omdat het toch zo’n mooie hond was. Hij ging er met zijn 9 jaar nog net niet wat trotser door lopen 🙂 Mee naar Afrika zat er helaas niet in, vandaar deze mooie herinnering aan een bijzondere tijd samen.

3. Beauty that lasts – Nederland
Beauty that lasts
In 2017 hebben we meer tijd in Nederland doorgebracht. De ziekte en het overlijden van mijn vader heeft me meer stil gezet bij de vergankelijkheid en de schoonheid van het aardse leven. Getuige zijn van ‘tulpen koppen’ was bijzonder, dit had ik nog nooit eerder gezien. Het kleurenpalet, de natuurlijke lijnen, het kwam allemaal samen. Op zulke momenten weet ik het zeker: onze Maker is de meest getallenteerde Kunstenaar.

4. Crazy Love – ML (B/W) (zie foto boven Blog)
Crazy Love
Wanneer we in Mali zijn, vind ik altijd wel tijd om een tijdje in het vrouwen- en kinder ziekenhuis rond te dolen. Gewapend met mijn camera doe ik dan ‘mijn ronde’. Deze scène trof me, waarin de bezorgdheid van de moeder voor haar zoon bijna voelbaar is. Ik mocht niet alleen dit moment vastleggen, maar ook bidden voor Hemelse Genezing.

5. Holding the future – ML (B/W)
Holding the future
Het krijgen van kinderen is super belangrijk in Afrika. Zij verlenen uiteindelijk toegang tot een ‘onbezorgde oude dag’. De indringende blik van het meisje trof me. Zij heeft nog weinig weet van wat de toekomst haar zal brengen. Het kan voor haar wel eens ‘anders’ uitpakken, omdat ze woont op een christelijke schoolcampus waar velen de wereld op een andere/Hoopvolle manier leren zien.

# Surf naar mijn Flickr fotopagina voor meer foto’s: https://www.flickr.com/photos/btwienclicks/

Omarm 2018 ten volle

Omarm 2018 ten volle

Het jaar 2018 hebben we niet knallend ingeluid. Ook dit keer brachten we de avond samen door. Op de bank, terwijl we de mooie, maar ook de moeilijke dingen uit 2017 de revue lieten passeren. Ons eigen plekje in Zuidland met pleeghond Bram viel onder de mooie, de ziekte van mijn vader onder de moeilijke. De vuurpijlen die voor ons raam uit elkaar spatten lijken ons gesprek kracht bij te zetten. Zodra de klok 12 slaat duiken we in bed. Als 2018 net zo snel voorbij lijkt te gaan als 2017 kunnen we wel wat extra energie gebruiken 🙂

Ook nu is zo’n eerste week van januari weer een goede tijd om terug te blikken op mijn persoonlijke doelen voor 2017. En met Verwachting vooruit te kijken op de dingen die God ons wil openbaren in het nieuw jaar.

Gerichter najagen fotografie passie: Wat heb ik genoten van nieuwe kennis en inzichten, verkregen via mijn online foto community. Na twee cursussen tijdens onze tijd in Nederland heb ik de smaak te pakken en besloot ik spontaan om mezelf elk jaar creatief onderwijs te gunnen.

Minder tijd online – meer ‘beleven’ van echte leven: Ik ben nog steeds sneller geneigd om in de pen te klimmen dan de telefoon op te pakken. Schrijven gaat me nu eenmaal beter af dan praten. Toch blijf ik er bewuster voor kiezen om achter mijn laptop vandaan te komen en de mensen om me heen te bemoedigen met een gesprek of bezoek. Het overlijden van mijn vader heeft me extra stilgezet bij de vergankelijkheid, maar tegelijkertijd ook de schoonheid van het Leven.

Meer reizen in kader van (documentaire) fotografie: De videoreis naar Zweden was een absoluut hoogtepunt in 2017. Het samen werken met de Syrische vluchtelingen heeft me bijzonder bemoedigd om Hoop en Kracht te blijven putten, ongeacht de omstandigheden. Zijn plan gaat door, ook al lijkt dit vaak niet zo als we kijken naar de fysieke wereld. In 2018 hoop ik nieuwe plekken en nieuwe culturen te ontdekken. Als alles doorgaat mag ik dit jaar op reis naar Madagascar … Ik kijk er nu al naar uit – you got to move it, move it 🙂

Koesteren van vrienden en gemeenschap (Pay It Forward): In 2017 mocht ik het harde leven (realiteit) en de dromen van Koranleerlingen in Senegal op beeld vastleggen. Een onderwerp dat mijn hart diep raakt. Het resulteerde in een expositie en kalenderverkoop ten behoeve van het clubwerk onder deze doelgroep (Pay It Forward). Ook in 2018 wil ik graag blijven delen hoeveel moois God brengt in het leven van (Afrikaanse) mensen.

Mezelf verwennen, goed voor mezelf zorgen: Wandelen / hardlopen blijft ontspannend, al moet je de mooie natuur hier in Afrika erbij denken. En negeren dat iedereen blanke naar je roept 🙂 Er borrelt een klein verlangen op om meer tijd te spenderen in de keuken. Balans werk-privé blijft een punt van aandacht, het vergt inspanning en creativiteit om leuke dingen te ontdekken.

Mijn hart meer openen voor Gods genezende hand: We mochten als gezin genezing ervaren tijdens de moeilijke periode met mijn vader. Het was een bijzonder rauwe tijd, waarin God Zich aan ons allen op Wonderlijke wijze heeft bijgestaan. Het heeft een stukje vrijheid, echtheid gegeven, waarnaar ik me nog meer wil uitstrekken.

Meer van Zijn Woord: Ook in 2018 met stip op de verlanglijst. Ik houd me aanbevolen voor creatieve manieren waarop mensen dit in hun dagelijks leven inbouwen. Het dreigt soms verstikt te raken in de slommeringen van alledag.

Onderzoeken combi schrijven en fotografie: Niet echt actief mee aan de slag geweest in 2017, maar het verlangen is er nog steeds. Misschien in de vorm van een online cursus schrijven?

En dan nog een paar nieuwe aandachtspunten voor 2018:
Meer actieve fotografie/video kennisdeling: Het Art Forum eind vorig jaar, voor en door christelijke artiesten, heeft heel duidelijk laten zien dat er honger is naar kennisdeling onder jongeren. We gaan kijken hoe we kennis op een creatieve wijze kunnen doorgeven dmv fotografie workshops. Met in het verlengde een stukje coaching: positieve woorden uitspreken in een maatschappij waar negativiteit de overhand heeft. De dromen van jongeren handen en voeten proberen te geven.

Leren van een muziekinstrument op reisformaat: Muziek is een stille passie, waarin ik meer hoop te groeien. Vaak lijkt het vele reizen, en gebrek aan discipline, een obstakel om dit handen en voeten te geven. Tijd om te onderzoeken welk kleiner formaat instrument energie geeft om te experimenteren.

Het centrale thema voor mij in 2017 was ZIEN. In geestelijke zin heb ik dit vooral ervaren in de moeilijke tijd met mijn vader. Ook door verschillende cursussen heb ik de wereld – door de lens van mijn camera – anders leren bekijken. Er lijkt op beide gebieden een diepere laag te zijn aangeboord.

Dit jaar zal het woord OMARMEN – of in het Engels ‘Fully Embrace’ – een belangrijke plek innemen. Het doet me denken aan de zin die mijn dressoir in de woonkamer siert: ‘Don’t stay in the boat, when you are made to walk on water’. Ik ben van nature nog te risicomijdend en wil dit jaar daadkrachtig en met durf tegemoet treden. Ook of wellicht juist wanneer dit tegen de stroom in is. Kom maar op 2018 🙂

God met ons

God met ons

December in Afrika … hoe ziet dat eruit? Over het algemeen niet heel anders dan andere maanden. Geen verlichte etalages, billboards met verleidelijke reclames of kerstbomen op sommige hoeken van de straat. Zo nu en dan kom je wel iemand tegen met iets dat wat wegheeft van een kerstmuts … om zich te beschermen tegen de Afrikaanse kou: 25-30 graden 🙂

Afgelopen maand volgden we met ML collega’s een training rondom veiligheid. Deze intensieve driedaagse cursus dient ons ‘klaar te stomen’ voor mogelijke gevaren, zoals ontvoering, bermbommen, hinderlaag, etc. De veiligheid in de landen waar we werkzaam zijn gaat er nu eenmaal niet op vooruit. De informatie en video’s die we te zien kregen is heftige kost. Zeker nuttig, al hopen we allen nooit zelf in genoemde situaties terecht te komen.

New Hope

Scenario’s en rollenspellen dwingen je om na te denken over wat je in geval van nood zou kunnen of moeten doen. Zonder daarbij onze Hemelse Beschermer uit het oog te verliezen. Na afloop van de training staan al mijn zintuigen weer op scherp en moet ik oppassen niet achter elke boom een vijand denken te zien. Veel tijd om erover na te denken is er niet, omdat de volgende reis (Guinee) alweer gepland staat.

Eenmaal in Guinee verdwijnen alle dreigingen weer wat naar de achtergrond. Een bijzonder warm onthaal laat me terugkeren tot de kern: hoe God in mensenharten werkt, waardoor levens radicaal veranderen. Het bijzondere verhaal van een jong patiëntje Catherine en haar familie is hier een mooi voorbeeld van.

Catherine, een meisje van 1,5 jaar, kwam enkele maanden geleden doodziek bij de Hope kliniek aan. Haar gezicht was voor driekwart aangetast door een vleesetende bacterie, daarnaast was ze ondervoed. De artsen vochten voor haar leven, niets was hen te gek: antibiotica kuur, goede/vitaminerijke voeding en zelfs twee keer een huidtransplantatie. Na een intensieve behandeling kon ze eindelijk terugkeren naar huis.

Nu ze alweer enkele weken thuis is in haar dorp, besluiten we haar familie een bezoek te brengen om hen te bemoedigen en voor hen te bidden. Eenmaal aangekomen in het dorp worden we al snel gespot en lopen er heel wat mensen uit om te horen wat deze niet alledaagse groep te vertellen heeft. Entertainment is nu eenmaal schaars in de dorpen 🙂

Na de gebruikelijke begroetingen en dankbetuigingen, neemt de meegekomen dominee het woord en vraagt hij de mensen om een lied. Na enkele liederen houdt hij de aandacht vast met een genezingsverhaal uit de bijbel. Iedereen, zowel binnen als buiten, luistert aandachtig en er wordt actief meegedacht over gestelde vragen.

Aanwezigen vertellen openhartig hoe het verhaal van Catherine hen allen heeft geraakt: men had niet gedacht dat ze levend thuis zou komen. Dominee Jean wijst vrijmoedig op de rol die God daarin heeft gespeeld (‘Wij behandelen, God geneest’) en of er mensen aanwezig zijn die deze God beter willen kennen. Enkele vrouwen schuivelen eerst schuchter naar voren, maar tijdens het bidden sluiten nog enkele jonge kinderen zich haastig bij de groep, tien in totaal, aan. Het raakt me hoe ze zo jong al deze stap durven zetten.

Na een warme zegen en een uitbundig lied wordt het langzaamaan tijd om weer afscheid te nemen. Dit bijzondere bezoek zal me nog lang bijblijven. Verwonderd mijmer ik na over dit bijzondere (Kerst) cadeau – God onder ons.

Translate »