new year 2018 Anco en Ewien | Hoopvol Afrika

Gelukkig Nieuwjaar uit India

Gelukkig Nieuwjaar uit India

Gelukkig Nieuwjaar? Dat moet een foutje zijn, het is nog maar november. Dat dachten wij als India filmteam ook, maar toch werd onze planning ruw onderbroken door Diwali, het Lichtjesfeest.  Een week lang vuurwerk, lekkernijen en een kleurrijke zee van lichtjes overal in de stad. En zeeën van bloemen, om de goden gunstig te stellen voor het nieuwe jaar.

De geplande (film) activeiten moesten een week vooruit worden geschoven. Een casting sessie (om de juiste acteurs te vinden voor de diverse rollen) lukte nog wel, voordat het feest begon. Tijdens deze intensieve feestweek wordt er vrijwel niet gewerkt en zijn veel winkeltjes nauwelijks tot niet open. Iedereen, oud of jong, arm of rijk, doet het wat rustiger aan.

We besluiten als groep om de laatste week van het programma naar voren te halen en duiken het klaslokaal (weer) in. Per e-mail was me al gevraagd of ik les wilde geven in Documentaire fotografie. Op de valreep voeg ik nog een bekende Indiase en Afrikaanse fotograaf aan mijn lesmateriaal toe en hoppakee. Klaargestoomd voor de vier internationale studenten.

Tijdens de schaarse vrije tijd probeer ik er met mijn camera op uit te gaan. Iedereen lijkt met open houding mijn camera te benaderen. Ook de ‘religieuze handelingen’  zijn voor een groot deel vrij vast te leggen. ‘Dat had ik nooit kunnen doen in Senegal’ , gaat er regelmatig door me heen. Ik voel me soms een beetje een indringer en neem me nogmaals voor om alles met discretie vast te leggen.

Sterrenstatus
Onopvallend over straat is er echter niet bij. Helemaal niet wanneer onze Afrikaanse collega ons vergezeld. Hij lijkt wel een ‘sterren status’  in India aangemeten te krijgen. Het is niet bij te houden hoe vaak iemand stopt om te vragen of ze een selfie met hem kunnen maken. Het hindert ook ons werk en mede om die reden zeggen we zoveel mogelijk nee.

Vrijwel iedereen die ik tegenkom is open en hartelijk richting buitenlanders. Regelmatig vraagt iemand nieuwsgierig uit welk land ik kom. Hun open houding past wel binnen ‘het Hindu geloof’. Alle religies hebben goede aspecten in zich en je weet nooit waar een en ander goed voor is.

Ik merk het wanneer ik onverwachts bij de onderbuurvrouw op de bank kom te zitten. Rondkijkend in haar kamer zie ik een zonnegod op het balkon, die zij elke ochtend aanbidt. Ook de vele amuletten die boven de deurpost hangen of liggen moeten voorspoed brengen.

We praten over God als Maker van alle dingen, maar ik merk al snel dat we langs elkaar heen praten. In stilte bid ik God om wijsheid en inzicht voor deze gastvrije buurvrouw en de andere mensen in het flatgebouw. Sowieso loop ik biddend over straat, bij het zien van de vele (kleine) tempels en amuletten die ik op elke hoek van de straat tegenkom.

Eenmaal terug in Nederland, dwalen mijn gedachten nog regelmatig af naar India. Een whatsapp berichtje uit India brengt me weer direct terug: “Afgelopen vrijdag is de korte film getoond en het was bijzonder goed. We missen je enorm. Het zou geweldig geweest zijn, als je nu bij ons had kunnen zijn.” Ik glimlach bij Susan’s boodschap in gebroken Engels en denk terug aan de mooie weken die ik bij haar in huis heb doorgebracht. Elke ochtend vroeg zat ze klaar met verse thee. Of kwam rennend in haar nachtpon de deur open doen, wanneer we laat terugkwamen van een film shoot.

Met dankbaarheid kijk ik terug op een bijzondere, tweede reis naar India. De toewijding en het doorzettingsvermogen van onze gastheren en vrouwen zullen me nog lang bij blijven. Ook had ik zelf niet gedacht voor de klas te staan, te filmen én te fotograferen. Met de juiste groep en God zijn alle dingen mogelijk.

*
Diwali, een van de belangrijkste feesten in het hindoeïsme, kent haar oorsprong in India. Het staat ook bekend als Lichtjesfeest, symbolisch bedoeld als “de overwinning van het goede over het kwade, overwinning van het licht over de duisternis”. Tijdens het feest worden dan ook door het huis en op de erven lichtjes aangestoken

Het vieren van dit feest gaat gepaard met het nuttigen van zoetig eten. In India steekt men daarnaast ook vuurwerk af. Diwali is een vrolijk feest en wordt vaak gevierd in gezinsverband. Diwali wordt gevierd om het licht te verwelkomen in het leven. Bron: wikipedia

Altijd al eens willen weten hoe het er op een filmset aan toegaat? Bekijk dan deze BTS video, waarin we je meenemen achter de schermen van de Indiase set.

Geluk te koop

Geluk te koop

De straten van India zijn vol met foto avonturen. Het werkt bevrijdend om in een land te zijn waar mensen je vrij laten fotograferen. Het feit dat je niet de hele tijd op je hoede hoeft te zijn wanneer je je camera op iemand richt, werkt stress verminderend … Al zijn er genoeg factoren, zoals het kris kras door elkaar rijdende verkeer, wat je bloeddruk dusdanig doet stijgen.

Ik blijf echter een opvallend verschijnsel op straat, net als in Afrika. En dat ondanks het feit dat India veel verschillende huidskleuren telt. Menigeen die ik op straat ontmoet, kent ook nog wel een woordje Engels, dus dat helpt ook bij het contact leggen.

Onderstaande ballonverkopers kwam ik tegen terwijl ik op een drukke hoek een tempel probeerde vast  te leggen. Wachtend op een goed moment, kreeg ik opeens dit kleurrijke geheel in mijn vizier. De ballonverkopers waren me al eerder opgevallen tijdens de dagen voor en rondom Diwali – Indiaas Nieuwjaar.

Nadat ik gevraagd had (jaja) of ik een foto van hen mocht maken, werd er geposeerd. Iets wat bijna niet te voorkomen is, maar ik niet preferabel vind. Vaak is de oplossing om gewoon ‘even’  te wachten tot de modellen aan je gewend raken en je als het ware vergeten. Dit moment deed zich voor toen ze wegliepen en de straat overstaken.

Het jongetje dat omhoog wijst en de jongeman die omkijkt vormen voor mij het moment. Gelukkig let de jongen links in de foto nog op tijdens het oversteken, want men rijdt je al toeterend omver. Het toeteren is hier niet aan banden gelegd en betekent eigenlijk zoiets als: zie je me, ga uit de weg. Alle gelijke patronen en kleuren van de ballonnen vormen een soort driehoek, een element wat ik ook tijdens mijn fotolessen in India gebruikt heb als een belangrijk element voor een goede foto.

Hetgeen me intrigeerde aan dit moment is ook, dat ik niet goed wist wat de relatie tussen de drie modellen in mijn foto is. Toch neemt men verantwoordelijkheid voor elkaar, door de jongste bij de arm te pakken. Ik vond het ook wat crue dat deze straatverkopers (geen makkelijk leven) hun brood verdienen met de verkoop van een ‘stukje geluk’ in de vorm van ballonnen.

Vul dit land met Uw Glorie

Vul dit land met Uw Glorie

12 avonden, 12 provincies: verlangen naar de aanwezigheid van God

Het doet me deugd om 1.000+ man de St. Janskerk te Gouda binnen te zien druppelen voor de eerste avond ‘hedendaagse aanbiddingsmuziek’ met Presence. Ook wij hebben het voorecht van een plekje en kijken verwachtingsvol uit naar het verloop van deze avond.

Het doel van Presence is Gods aanwezigheid zichtbaar maken in de levens en roepingen van mensen, in de kerk en op plekken van invloed in ons land.

Zodra de band In Salvation de eerste noten inzet (https://youtu.be/LH37–mKpHw ), krijg ik spontaan kippenvel. De akoestiek is bijzonder, bijna hemels: de ruime opzet van de kerk werkt daar ten volle aan mee. Om ons heen kijkend wordt het verlangen naar Gods aanwezigheid zichtbaar door de diverse mensengroep om ons heen. Aanbidding breekt muren af en doet verschillend verdwijnen.

In de pauze splitsen we ons en gaat A koffie halen, terwijl ik me in de lange rij van het damestoilet aansluit. Eenmaal terug in de banken, vertelt Anco dat we een extra passagier zullen hebben op de terugweg. Ik trek een wenkbrauw op en stel hem de vraag: hoe bedoel je? Wie? Anco gebaart dat hij het later zal uit leggen en zet met veel passie het volgende lied in.

Aan het eind van deze speciale avond lopen we langzaam de langste kerk van Nederland uit. Anco zoekt tussen de stroom mensen naar onze extra passagier . Inmiddels heeft hij wat meer verteld over hun bijzondere kennismaking. Bij de koffie werd Anco aangesproken met de vraag of hij naar Spijkenisse ging die avond? A kijkt hem even aan en antwoordt daar langs te komen. Vervolgens vraagt hij nieuwsgierig waarom hij juist hem vraagt (tussen alle mensen)? Ingeving van de Geest … zegt onze jonge mede reiziger zonder blikken of blozen. Wauw! Over een directe aanwijzing van God gesproken.

Nadat we hem af hebben gezet, blijft de ontmoeting me bij. Het moedigt me aan om nog meer te verlangen naar het verstaan van Gods stem. Ook in de boodschap tijdens de avond komt dit thema naar voren: het verlangen om God weer zichtbaar te maken op de werkvloer, in het dagelijks leven. In tegenstelling tot Afrika, lijkt God niet meer echt relevant te zijn voor veel mensen in Europa. We lijken het zonder Hem prima voor elkaar te hebben.

Door samen God groot te maken (nu tijdens een worship tour langs 12 provincies), vertelt Wim Hoddenbagh, zullen we Hem weer meer en meer zichtbaar maken bij alles wat we ondernemen. Hiervan gaat kracht uit. Zonder poespas, maar met passie.

Ik doe mee … en jij?