new year 2018 Anco en Ewien | Hoopvol Afrika

Rust, bijbelstudie en zonnepanelen

Rust, bijbelstudie en zonnepanelen

Rust, bijbelstudie en zonnepanelen”, was standaard Ancos antwoord op de vraag om welke reden hij naar Palomera was gekomen. Een Spaans terrein waar Ewiens zus en haar gezin een ‘trainingscentrum voor bijbels leven’ mogen beheren – Yada studies. Terwijl we – met mondkapje – na enkele maanden het vliegtuig weer instappen, hebben we nog geen idee hoe deze werkvakantie eruit zal komen te zien. En welke mooie ontmoetingen er gaan plaatsvinden.

Eenmaal geland maakten we eerst wat nader kennis met een mede passagier, die ook graag enkele weken op Palomera wil doorbrengen. Zij is begin dit jaar tot geloof gekomen vanuit de New Age en is aangetrokken door het praktische, bijbelse karakter van Yada Studies. Op Malaga Centraal informeert Anco met welke trein we verder kunnen reizen, terwijl zij en ik op jacht gaan naar een flesje koud water. Want warm is het hier wel.

Terug bij Anco blijkt de trein – die eens per dag gaat in verband met Corona – al te zijn vertrokken. Geen paniek, er zijn altijd nog alternatieven. Ons leven in Afrika kent ook vaak momenten die niet lopen zoals van tevoren bedacht. Een auto huren bleek een goede tweede optie en na enige prijsvergelijking, gaat de verhuurder ons met mondkapje voor naar de garage. Een man met gevoel voor humor, want hij bied ons gekscherend ook de kleine sportwagen naast onze huurauto aan. Grapjas :).

Nog geen 10 minuten later zijn we weer onderweg, om 2,5 uur naar elkaars verhalen te kunnen luisteren. Eenmaal aangekomen in Ubeda (de volgende bestemming) zijn Lisette en fam. nog niet gearriveerd, dus een kans voor mij om een rondje te lopen met mijn camera. Het wordt al gauw duidelijk dat Spanje een stuk actiever is in het dragen van mondkapjes in de buitenlucht. De vele rondwandelende mondkapjes bieden ook weer unieke fotomomenten. Toch lees ik ook de bezorgheid van vele gezichten en de tekst uit Mt. 6 schiet door me heen: “Wees dan niet bezorgd over de dag van morgen, want de dag voor morgen zal voor zichzelf zorgen; elke dag heeft genoeg aan zijn eigen last”.

Even later vertrekken we volgepakt met mensen en boodschappen richting Palomera. De omgeving wordt bergachtiger, de wind koeler, naarmate we onze eindbestemming naderen. De vele olijfbomen onderweg lijken ontelbaar. Na onze aankomst en kennismaking met de anderen staat Anco te poppelen om uitleg te geven van het zonnesysteem. Daar mag hij nog even mee wachten, omdat de eerste bijbelstudie zich aandient.

De routine van de dag wordt de volgende dag duidelijk, waarbij bijbelstudies in de ochtend en avond centraal staan. Gedurende de dag zijn er allerlei praktische taken, zoals de moestuin bewerken, kampeerplekken bosvrij maken, een rek bouwen voor de zonnepanelen, de gereedschapruimte organiseren, uitleg geven bij de meegebrachte fotocamera etc. Een uitdaging met de riolering levert het nodige extra zweet en gebeden op.

En dan waren er uiteraard nog de voorbereidingen voor een bruiloft :). Een grote partytent wordt vakkundig opgezet. Gesprekken vinden plaats met het aanstaand bruidspaar over hoe ze de dag willen invullen. Versiering wordt gekocht in een stad zo’n uur rijden van Palomera en de grote dag nadert met rappe schreden. Toch behoudt een ieder de Rust, waarvan uit we elke dag weer mogen beginnen.

De bruiloft wordt verspreid over meerdere dagen en ook daarin heeft rust de boventoon. Het geeft ruimte om de spontane intieme momenten op een mooie manier vast te leggen. Uiteraard speelt de prachtige omgeving en het mooie weer ook een belangrijke rol, waardoor Gods scheppingskracht zichtbaar wordt. Langzaamaan verlies ik ook de resterende stress om belangrijke fotomomenten te ‘kunnen missen’.

Palomera vormt ook een prachtige bruidslocatie …

Ook tijdens de bruiloftsdagen staat God centraal en dat brengt het bruidspaar, maar ook de groep om hen heen, nader tot elkaar. Een prachtig begin van een nieuw leven samen. Terwijl het bruidspaar elders hun tent opzet, trekken we als groep samen de bergen in. Met als opdracht om naar elkaar om te kijken en tot hulp te zijn op de weg naar boven.

Gedurende de week raken we als groep steeds meer op elkaar ingespeeld en is er ruimte voor diepere gesprekken. Ook krijgt een ieder de ruimte om waar mogelijk zijn of haar talenten in te zetten. De 24 uurs economie voelt op deze afgelegen plek bijzonder ver weg. Behalve op de momenten dat we als groep ons weer even richting de bewoonde wereld begeven, om boodschappen te doen, een stadje te bezoeken of gewoon even samen op te trekken.

Hoeveel ik ook geniet van het vastleggen van het Spaanse straatleven, voel ik me toch elke keer weer ‘opgelucht’ om terug te keren naar het ruim 80 hectare terrein. Midden in de natuur, afgelegen, met geen dagelijkse herinnering aan de Corona tijd waarin we leven.

Onze (werk)vakantie beviel ons zo goed, dat we besloten ons retourticket te laten schieten en mee terug te rijden met een Delftenaar die we op Palomera mochten ontmoeten. Ook de terugreis werd een mooi avontuur, waarover mogelijk meer in een volgende blog. Ondertussen ben ik zelf wel nieuwsgierig naar wat voor avonturen jullie deze zomer met God aangaan?

Wil je toegerust worden in een bijbelse levensstijl, waarin je Hem (en jezelf) beter mag leren kennen?

Dan bevelen we een tijdje op Palomera – voor jong en oud – van harte aan. Momenteel vinden er nog allerlei activiteiten plaats om het terrein tot camping klaar te maken. Klim in de pen om te informeren naar wat er zoal mogelijk is. Meer algemene info vindt je op: www.yadastudies.nl.

Kunst- en vliegwerk

Kunst- en vliegwerk

In mijn dromen ben ik al meerdere keren op en neer naar Senegal geweest. Niet alleen om mensen te ontmoeten, maar ook om specifiek foto apparatuur op te halen. Hoe vaak ik op een dag niet zeg: “Als ik had geweten hoe lang dit zou duren, had ik die en die lens ook even ingepakt :)” Soms tot frustratie van Anco, die denkt dat ik langzaamaan mijn verstand dreig te verliezen.

Inmiddels hebben we maand drie achter de rug in Nederland en het vliegveld in Senegal lijkt haar deuren maar niet te willen openen. Eerst was er sprake van een heropening op 01 juni, daarna 01 juli en nu spreekt men al over augustus als het gaat om internationale vluchten. De aarzeling om mensen uit Europa en elders uit de wereld weer binnen te laten is begrijpelijk, helemaal als je in acht neemt dat de Covid-19 cases in Senegal nog steeds dagelijks oplopen.

De ene dag berust ik in ‘ons lot ‘ voor langere tijd in Nederland te zijn, terwijl ik de andere dag met mijn ziel onder mijn arm kan lopen. Ik wil graag open staan voor de dingen die God momenteel hier voor ons heeft, maar soms lijkt Zijn Stem niet heel helder door te komen.

De dag dat we een plak van 16 kilo Mercy Ships chocola (hetlekkerstewereldrecord.nl) bij een leefgemeenschap met o.a. West-Afrikanen mochten langsbrengen, voelde ik me even als een vis in het water. Mijn ietwat vastgeroeste Frans was geen belemmering tot goed contact. Tijdens een gesprek met een Senegalese broeder is het alsof we in één klap terug zijn op Afrikaans continent. De blijk van herkenning en passie voor ons Afrikaans thuis zien we terug in elkaars ogen.

ZOOM: NET EVEN ANDERS

De bijna-wekelijkse ZOOM gesprekken met collega’s doen me elke keer goed, al zet het soms de situatie ook weer op scherp. Je kunt nu eenmaal niet alles op afstand mee-bedenken en beleven. Net als ik nadenk over een uitspraak van een video collega die somber opmerkte dat hij niet meer wist wat reizen inhield, krijgen we een telefoontje uit Spanje. Of we niet die kant op willen komen om een bijbelschool met zonne energie op gang te helpen en een bruiloft vast te leggen.

Het idee om het luchtruim weer in geschoten te worden, verblijdt en beangstigt me enigszins. Na drie maanden zijn we wel weer toe aan een reis, al blijven de beelden van te grote mondkapjes in vliegtuigen door mijn hoofd spoken. En wat nu als er een nieuwe golf komt met een tweede lockdown, merkt een vriendin droog op. Geen absurt scenario als je de actuele berichten uit Spanje bijhoudt.

OPNIEUW VERTROUWEN

Toch hoeven we – na een goed gesprek en gebed – niet lang over het verzoek na te denken en komt alles opeens weer in een stroomversnelling. Vliegtickets zoeken – hoe ging dat ook alweer? 🙂 Uiteindelijk valt onze keuze toch op Transavia, ook al zijn zij niet de meest betrouwbare vliegmaatschappij gebleken de afgelopen maanden.

Wanneer ik ons zelfgemaakt mondkapje bij de bagage leg, dringt ‘de nieuwe (vlieg)werkelijkheid’ even echt tot me door. Ook dat kwam niet als verrassing voor onze Hemelse Vader. Ik moet toch even slikken als ik ‘m wat onhandig voor de spiegel even opdoe. Hardop herinner ik mezelf eraan dat God ons ook op deze reis vergezelt. Hij is erbij!

Het nieuwe (ab)normaal?

Het nieuwe (ab)normaal?

Vandaag loop ik weer in ‘een grote stad’, terwijl Anco rondshopt in een groot ziekenhuis dat binnen enkele weken tegen de vlakte gaat. Mijn blik dwaalt naar de verschillende etalages, die creatieve uitingen bevatten als ‘Welcome back’. Terwijl ik om me heen kijk, wordt duidelijk dat de ‘vernieuwde winkelstraten’ alles behalve verwelkomend lijken. Cirkels en zwart-gele strepen op de vloer moeten helpen om de juiste afstand van elkaar te houden, informatieborden geven nieuwe regels duidelijk weer en zelfs een handwas station om je handen te reinigen. Een warm welkom had ik me toch heel anders voorgesteld.

Hoe langer ik rondloop en kijk, hoe drastischer sommige wijzigen lijken te zijn doorgevoerd. Ook de zelfscan kassa en PIN worden bijna agressief aan de man gebracht. De hoeveelheid winkelmedewerkers met handschoenen en rode 1,5 meter hesjes voelt overweldigend. Boodschappende mensen kijken verschrikt wanneer ze iemand tegen komen.

Ook de mondkapjes op straat en in het openbaar vervoer nemen toe. Er komt zelfs een dame op de fiets voorbij, die haar gezicht verschuilt achter een plastic scherm. Het ‘nieuwe normaal’ lijkt meer weg te hebben van een nieuw abnormaal. Het gevoel bekruipt me dat ik weer op de verkeerde filmset ben beland – net als de keer dat we Nederland via een leeg Parijs vliegveld binnen kwamen.

De tekst uit Johannes 16:33 komt boven, waarin Jezus zijn discipelen bemoedigt en ‘voorbereid’ op de dingen die komen gaan: “Ik heb jullie dit allemaal gezegd, zodat mijn vrede in jullie zou kunnen zijn. Jullie zullen in de wereld veel moeilijkheden hebben. Maar houd moed: Ik heb de wereld overwonnen.” Dat biedt een hemels perspectief en geeft enige rust.

Het documenteren van de veranderingen om me heen via mijn camera gaat bijna vanzelf. Om een en ander als het ware te verwerken. De trambestuurder steekt zijn duim op, wanneer ik een krijtboodschap aan RET op de gevoelige plaat vast leg. Een andere man wendt zijn gezicht af om duidelijk te maken dat hij niet op de foto wil. Ook het aantal handhavers neemt zichtbaar in aantal toe. Ik voel me onbewust toch meer lopen met een camera om mijn nek.

De nieuwsberichten over de makheid waarmee we als burgers (kerkgangers) de wijzigingen aanvaarden, houden me bezig. Hoe sta ik daar zelf eigenlijk in? Angst op besmetting speelt daarbij natuurlijk de hoofdrol. Toch neem ik me actief voor me niet hierdoor te laten leiden. Om zelf na te blijven denken en op te komen voor rechten, mensen wanneer de situatie hierom vraagt. Liefde (die zal verkillen in de laatste tijd) zal mijn drijfveer zijn. Corona bepaalt niet de richting waarin onze samenleving zich hoeft voort te bewegen, ook al lijkt dat er soms sterk op.

Laten we meer dan eens onze blik gericht houden op wat Hoger is en de ander uitnemender achten dan onszelf. Opdat we een positief verschil mogen maken voor een ieder om ons heen en mogen uitstralen dat we navolgers zijn van Jezus, die alles gaf voor ons – de mens.