God onder ons

God onder ons

December in Afrika … hoe ziet dat eruit? Over het algemeen niet heel anders dan andere maanden. Geen verlichte etalages, billboards met verleidelijke reclames of kerstbomen op sommige hoeken van de straat. Zo nu en dan kom je wel iemand tegen met iets dat wat wegheeft van een kerstmuts … om zich te beschermen tegen de Afrikaanse kou: 25-30 graden 🙂

Afgelopen maand volgden we met ML collega’s een training rondom veiligheid. Deze intensieve driedaagse cursus dient ons ‘klaar te stomen’ voor mogelijke gevaren, zoals ontvoering, bermbommen, hinderlaag, etc. De veiligheid in de landen waar we werkzaam zijn gaat er nu eenmaal niet op vooruit. De informatie en video’s die we te zien kregen is heftige kost. Zeker nuttig, al hopen we allen nooit zelf in genoemde situaties terecht te komen.

New Hope

Scenario’s en rollenspellen dwingen je om na te denken over wat je in geval van nood zou kunnen of moeten doen. Zonder daarbij onze Hemelse Beschermer uit het oog te verliezen. Na afloop van de training staan al mijn zintuigen weer op scherp en moet ik oppassen niet achter elke boom een vijand denken te zien. Veel tijd om erover na te denken is er niet, omdat de volgende reis (Guinee) alweer gepland staat.

Eenmaal in Guinee verdwijnen alle dreigingen weer wat naar de achtergrond. Een bijzonder warm onthaal laat me terugkeren tot de kern: hoe God in mensenharten werkt, waardoor levens radicaal veranderen. Het bijzondere verhaal van een jong patiëntje Catherine en haar familie is hier een mooi voorbeeld van.

Catherine, een meisje van 1,5 jaar, kwam enkele maanden geleden doodziek bij de Hope kliniek aan. Haar gezicht was voor driekwart aangetast door een vleesetende bacterie, daarnaast was ze ondervoed. De artsen vochten voor haar leven, niets was hen te gek: antibiotica kuur, goede/vitaminerijke voeding en zelfs twee keer een huidtransplantatie. Na een intensieve behandeling kon ze eindelijk terugkeren naar huis.

Nu ze alweer enkele weken thuis is in haar dorp, besluiten we haar familie een bezoek te brengen om hen te bemoedigen en voor hen te bidden. Eenmaal aangekomen in het dorp worden we al snel gespot en lopen er heel wat mensen uit om te horen wat deze niet alledaagse groep te vertellen heeft. Entertainment is nu eenmaal schaars in de dorpen 🙂

Na de gebruikelijke begroetingen en dankbetuigingen, neemt de meegekomen dominee het woord en vraagt hij de mensen om een lied. Na enkele liederen houdt hij de aandacht vast met een genezingsverhaal uit de bijbel. Iedereen, zowel binnen als buiten, luistert aandachtig en er wordt actief meegedacht over gestelde vragen.

Aanwezigen vertellen openhartig hoe het verhaal van Catherine hen allen heeft geraakt: men had niet gedacht dat ze levend thuis zou komen. Dominee Jean wijst vrijmoedig op de rol die God daarin heeft gespeeld (‘Wij behandelen, God geneest’) en of er mensen aanwezig zijn die deze God beter willen kennen. Enkele vrouwen schuivelen eerst schuchter naar voren, maar tijdens het bidden sluiten nog enkele jonge kinderen zich haastig bij de groep, tien in totaal, aan. Het raakt me hoe ze zo jong al deze stap durven zetten.

Na een warme zegen en een uitbundig lied wordt het langzaamaan tijd om weer afscheid te nemen. Dit bijzondere bezoek zal me nog lang bijblijven. Verwonderd mijmer ik na over dit bijzondere (Kerst) cadeau – God onder ons.

Dromen met God

Dromen met God

Van jongs af aan leren wij – als het goed is – te dromen. De toekomst ziet er rooskleurig uit en de mogelijkheden lijken oneindig. Helaas gaat dit gedachtengoed vaak niet in West-Afrika op. Al jong leert men hier te over-leven en zijn/haar dromen te laten voor wat ze zijn. Als je al hebt leren dromen.

Heel vaak krijgen we als standaard antwoord op de dromen-vraag dat men geen (niet genoeg) geld heeft om deze te realiseren. Creativiteit wordt beperkt tot het wel of niet hebben van budget. Zonder daarbij verschillende mogelijkheden te onderzoeken en God te betrekken in de verlangens van hun hart. Door onze vrienden te prikkelen proberen we hen anders (outside the box) te laten denken. Gewoon omdat het kan 🙂

Het doet me dan ook goed om dit jaar te zien hoe verschillende vrienden een sprong in het diepe wagen, door hun dromen om te zetten tot realiteit. Een vriendin is een winkeltje aan huis begonnen, omdat God haar heel duidelijk maakte wat de oplossing zou zijn voor haar financiele zorgen. Tijdens stille tijd wees Hij letterlijk de plek voor haar winkeltje aan, al duurde het even voor zij en God op één lijn zaten 🙂

Eén jonge vriendin, waar we al jaren mee mogen optrekken, zet hoog in. Al heeft ze thuis nooit leren dromen, is ze nu bezig met een inhaalslag. Gods verandering in haar is zo zichtbaar – ze heeft momenteel een aanstekelijke lach – dat mensen om haar heen zich afvragen wat er gebeurd is. Ze wil nu onderzoeken of haar verlangen om onder kinderen met een oorlogsverleden te werken, werkelijkheid kan worden. Zij gelooft er in en wij met haar. Als God je op een plek wil hebben, zal Hij de deuren openhouden ~ als een gentle man.

In een gesprek op de markt vertelt ze me dat Hij haar heel duidelijk heeft laten zien dat haar moeilijke verleden tot Zijn eer mag worden ingezet. Dat bepaalde dingen niet zonder zijn medeweten plaatsvonden en ter vorming waren voor later. Verschillende bijbelverhalen zijn het afgelopen jaar echt tot haar gaan spreken, omdat een diepere laag aan haar bekend is gemaakt. Superbemoedigend om hier getuige van te mogen zijn!

Van de week mocht ik even met haar optrekken om foto’s te maken van haar werk op de crêche. Het verbaast me hoe rustig alle verantwoordelijken blijven met het soms oorverdovende geluid van een grote groep luidruchtige kinderen. Er wordt wat afgehuild, omdat het pas de tweede week ‘school’ is voor velen en het overgrote deel liever bij mama is …

Een meisje raakt m’n arm aan en later mijn haar terwijl ik wacht op het geschikte fotomoment. Ze krijgen nu eenmaal niet vaak een blanke vrouw met fotocamera om haar hals op bezoek 🙂 Het is een hele uitdaging om het klasseleven van de allerkleinsten goed vast te leggen. Men is continue in beweging en er loopt altijd wel iemand door het beeld. Ik besluit om dezelfde houding als de verantwoordelijken aan te nemen: gewoon blijven lachen en blijven proberen.

Een vrolijk hart is (nu eenmaal) een goed medicijn”, aldus Spreuken 17:22 … Op die manier komen we er wel …

Actief bruggen bouwen

Actief bruggen bouwen

“Lang niet gezien”, groet mijn lokale winkeleigenaar wanneer hij me na lange tijd weer binnen ziet stappen. “Hoe was de vakantie?” Ik glimlach terwijl hij dit zegt en leg hem uit dat we o.a. in Nederland waren om projecten voor te bereiden én omdat mijn vader ziek was. Bij mijn laatste opmerking betrekt zijn gezicht en antwoordt hij hoopvol: “Maar nu is hij weer beter toch?”

Ook al moet ik ontkennend op zijn laatste vraag antwoorden, mag ik toch iets van de Hoop uitdelen die we als familie tijdens deze periode hebben ervaren. In de Sen. cultuur worden dingen al gauw vaak als G’ds wil afgedaan, waardoor er nauwelijks tijd lijkt te zijn om bij de pijn stil te staan. Met je pijn naar Boven kijken is al helemaal vreemd, omdat Allah tenslotte niet elk persoonlijk gebed kan ‘aanhoren’.

Ook bij andere contacten merk ik dat ik opener praat over het Herstel binnen onze familie, iets waarop ik zelf niet had durven hopen. De bemoediging die ik daarin mocht ontvangen, wil ik graag delen met mensen die hun familiesituatie als hopeloos ervaren. Voel me soms een soort Bert van Leeuwen in het buitenland 🙂 Al klop ik uiteraard net als Bert niet bij elke willekeurige deur aan … 🙂

Ik merk dat ik anders in Senegal rondloop dit keer. De vreugdevolle en verdrietige omstandigheden van de mensen om ons heen lijken zich duidelijker te presenteren. Alsof ik er meer gespitst op ben. Ik neem me voor om waar mogelijk een bemoedigende hand of woord uit te delen. En me niet te snel op te laten slokken door de dingen die gedaan ‘moeten worden’. Relaties zijn nu eenmaal altijd belangrijker.

Het is goed om terug te zijn, al is deze laatste maand van het regenseizoen ‘bruut heet’. Je hoeft maar de deur uit te lopen, weg van een verkoelende ventilator op je huid, of het zweet gutst al van je gezicht en rug af. En dan heb je nog geen vinger uitgestoken. Des te meer reden om wat rustiger van start te gaan en ons meer te concentreren op het leggen en onderhouden van relaties 🙂

Allen een heel goede, bemoedigende week toegewenst!

Translate »