new year 2018 Anco en Ewien | Hoopvol Afrika

Kunst-Licht

Kunst-Licht

Vier dagen mocht ik me onderdompelen in Kunst in combinatie met christen-zijn (CA seminar). Geweldig om met gelijkgezinden te kijken hoe we Gods glorie kunnen verspreiden met onze kunst. Bij het woord artiest dacht ik altijd aan een podium, dus daar viel ik (gelukkig) niet onder. Laten we nu vorig weekend toch een podium hebben beklommen, maar dan van een gemeente. Om te delen over het Licht dat we als navolgers van Jezus mogen verspreiden, waar we ons ook begeven.

Tijdens de CA seminar volgde ik een workshop ‘Storytelling’. Komt altijd van pas dacht ik, binnen meerdere aspecten van ons werk. En gelijk kreeg ik, omdat het me inspireerde om een te tonen video in te leiden met een kort verhaal. Leuk voor jong en oud en het warmt de kijker op om met interesse op de boodschap te letten.

Ook gebruikten we enkele slogans van Visje – je weet wel de ‘christelijke versie’ van Loesje – ter illustratie om ons thema Licht-duisternis nader toe te lichten:

Licht van zon kan je verblinden, Licht van God maakt je ziende.

Je moet de duisternis in om het Licht te kunnen brengen.

Twijfel in het donker nooit aan dat wat je in het Licht hebt gezien.

Met name de laatste spreekt me aan, omdat we in West-Afrika steeds verder in de duisternis lijken weg te zakken. Zo werd het ons bijvoorbeeld afgeraden om in juli naar ML te gaan, omdat de verkiezingen er aan kwamen, wat onrust in het land met zich meebracht. Gelukkig mogen we vertrouwen op Gods bescherming: Licht schijnt feller, juist op de donkerste plekken (Mt. 5:14-16).

Kunst kan een diepere snaar raken bij mensen; het werkt vaak zelfs cultuuroverschrijdend. Zowel in klank, beeld als woord. We speelden tijdens onze presentatie wat met de woordspeling KUNST-Licht en we zagen knikkende hoofden ter instemming op ons verhaal. Ik heb tijdens de seminar ervaren hoe belangrijk het is om Kunst/Passie levend te houden, door samen te delen en te dromen over mooie gezamenlijke projecten.

Naast nieuwe contacten en bijzondere concerten, mocht ik ook uit de boot stappen door dingen aan te pakken buiten de zogenaamde ‘comfort zone’. Een woord dat overigens denk ik niet voorkwam in Jezus’ vocabulaire 🙂 Een workshop Mime was een bijzondere ervaring. Nooit geweten dat er zoveel diepgang kan zitten achter één eenvoudige handeling. In Mime gaat het vooral om ‘je tijd nemen’ en een verhaal stap voor stap opbouwen.

Ook werden nieuwe dingen benoemd die ik niet direct bij mezelf terug zie. De Mime-lerares vertelde me dat ik een bepaalde ‘elegantie’ over me heb en dat ik gemaakt ben om op het podium te schitteren … Vroeger zou ik dit met een lach hebben aangehoord, om het vervolgens weer direct naast me neer te leggen. Nu neem ik het mee als ‘bewijs’ dat anderen soms dingen in je zien, waar jezelf blind voor bent. Maar of dat podium ooit werkelijkheid wordt – en in welke zin – zal de tijd leren 😉

Opdat ook jij/u deze vakantieperiode nieuwe Inspiratie = energie op mag doen!

Uitgeteld

Uitgeteld

Het is alweer even geleden dat we voet op Nederlandse bodem zetten. Iets eerder dan ‘verwacht’ in verband met het vullen van meerdere containers hulpgoederen en het 50-jarig huwelijksfeest van Anco’s ouders. Ikzelf hoop eind juli ook deel te nemen aan een christelijke Art Seminar, die al voor de 37ste keer in Nederland wordt gehouden. Ben heel benieuwd wat ik daar zal gaan beleven.

De dag na aankomst gingen we direct aan de slag en liepen we dakplaten de Guinee container in (zie foto), die op een nieuw te bouwen kliniek gelegd zullen worden. Gelukkig waren we met een aantal man, want de dakplaten zijn lang, zwaar en met scherpe randjes. Onderstaande foto nam ik als geintje na een dag flink zwoegen en zweten. De temperatuur in de container kan op een hete zomerdag flink oplopen, ook voor Afrikanen :))

Voorheen zou ik onderstaand beeld niet zo snel hebben ‘opgemerkt’ en vastgelegd, maar dankzij een online foto cursus zijn mijn zinnen weer op scherp gezet. Het idee achter de cursus was dat we niet op zoek hoeven naar foto’s, maar dat deze klaar liggen waar je ook gaat. Het leven an sich is bijzonder mooi en waardevol om vast te leggen. Hoe dan? Door een rem op je eigen tempo te zetten en de omgeving aandachtig in je op te nemen. Daarnaast werkt het bevrijdend vind ik zelf dat ik niet altijd op het juiste moment of het juiste licht te wachten. Wat dat ook moge inhouden.

Het feit dat Anco op gelijke wijze ging liggen als de knuffel/tijger rechts werd ergens in mijn bovenkamer opgemerkt. Nadat ik er even over na had gedacht, kon ik het in het vakje ‘similarity’ stoppen. Eén van de compositionele elementen die je aandacht langer bij een bepaalde foto houdt. Wat valt jou/u op tijdens een wandeling door de buurt?

Technisch zendingswerker: bestaat dat?

Technisch zendingswerker: bestaat dat?

Mijn man Anco en ik (Ewien) zijn wat we zelf noemen ‘technische zendingswerkers’. Een begrip dat zo nu en dan wenkbrauwen doet optrekken. Het is lastig om ons te scharen onder het (standaard) plaatje dat mensen vaak onbedoeld hebben van zendingswerkers. Ik licht dan ook graag een tipje van de sluier op om uit te leggen bij welk mooi werk we zoal betrokken mogen zijn en welke bijdrage we daarmee hopen te leveren aan de verspreiding van Gods Koninkrijk.

Technische zendingswerkers werkzaam in Afrika
We zijn sinds 2004 als technische zendingswerkers werkzaam in Afrika. Mijn passie voor beelden gaat terug naar mijn studiejaren. Toen had ik al een voorliefde voor reizen, woorden en beelden. Met mijn beelden probeer ik de Hoopvolle kant van Afrika vast te leggen, een diepere snaar te raken om te laten zien hoeveel moois God brengt in het leven van Afrikanen. Zowel film als fotografie is een middel om met mensen in gesprek te gaan, het verhaal achter een beeld te vertellen.

Voor ons vertrek naar West-Afrika was Anco werkzaam als fieldsupervisor bij een groot telecombedrijf. Ik werkte als webcoördinator bij een burgergemeente. Onze eerste jaren in Mali stonden dan ook in het teken van dat type werk, naast het onder de knie krijgen van de lokale taal. Door de jaren heen zijn onze werkzaamheden verschoven. Ons doel is om zelf geen projecten te hebben, maar daar aan de slag te gaan waar God al duidelijk met een groep mensen bezig is. Waar mogelijk in nauwe samenwerking met de lokale Afrikaanse kerk en jongeren.

Zitten mensen wel op foto’s te wachten?
Kinderen in het algemeen vinden het leuk om op de foto te gaan. Met volwassenen, met name onbekenden, is het altijd even aftasten. Het hangt ook erg van de setting af hoe men op een camera reageert. In Senegal bijvoorbeeld merk ik dat het lastiger is om ‘vrij’ foto’s te maken, ook omdat men vanuit geloofsovertuiging niet staat te springen om op beeld te worden vast gelegd.

Het is echter mijn passie om mensen met waardigheid op de foto vast te leggen. En dan ben je in Afrika goed op je plek. Ondanks het feit dat men vaak over weinig middelen beschikt in het leven, stralen Afrikanen een bepaalde waardigheid uit. Het is bijvoorbeeld geweldig om te zien hoe men felle kleuren durft te combineren en hoe prachtig dat er dan vervolgens uitziet. Toch zullen met name de vrouwen in hun werkkloffie protesteren als ik mijn camera op ze richt. Dan vragen ze of ze zich niet even voor de foto kunnen omkleden.

Lees verder op de EO Metterdaad website