new year 2018 Uncategorized | Hoopvol Afrika

Geluk te koop

Geluk te koop

De straten van India zijn vol met foto avonturen. Het werkt bevrijdend om in een land te zijn waar mensen je vrij laten fotograferen. Het feit dat je niet de hele tijd op je hoede hoeft te zijn wanneer je je camera op iemand richt, werkt stress verminderend … Al zijn er genoeg factoren, zoals het kris kras door elkaar rijdende verkeer, wat je bloeddruk dusdanig doet stijgen.

Ik blijf echter een opvallend verschijnsel op straat, net als in Afrika. En dat ondanks het feit dat India veel verschillende huidskleuren telt. Menigeen die ik op straat ontmoet, kent ook nog wel een woordje Engels, dus dat helpt ook bij het contact leggen.

Onderstaande ballonverkopers kwam ik tegen terwijl ik op een drukke hoek een tempel probeerde vast  te leggen. Wachtend op een goed moment, kreeg ik opeens dit kleurrijke geheel in mijn vizier. De ballonverkopers waren me al eerder opgevallen tijdens de dagen voor en rondom Diwali – Indiaas Nieuwjaar.

Nadat ik gevraagd had (jaja) of ik een foto van hen mocht maken, werd er geposeerd. Iets wat bijna niet te voorkomen is, maar ik niet preferabel vind. Vaak is de oplossing om gewoon ‘even’  te wachten tot de modellen aan je gewend raken en je als het ware vergeten. Dit moment deed zich voor toen ze wegliepen en de straat overstaken.

Het jongetje dat omhoog wijst en de jongeman die omkijkt vormen voor mij het moment. Gelukkig let de jongen links in de foto nog op tijdens het oversteken, want men rijdt je al toeterend omver. Het toeteren is hier niet aan banden gelegd en betekent eigenlijk zoiets als: zie je me, ga uit de weg. Alle gelijke patronen en kleuren van de ballonnen vormen een soort driehoek, een element wat ik ook tijdens mijn fotolessen in India gebruikt heb als een belangrijk element voor een goede foto.

Hetgeen me intrigeerde aan dit moment is ook, dat ik niet goed wist wat de relatie tussen de drie modellen in mijn foto is. Toch neemt men verantwoordelijkheid voor elkaar, door de jongste bij de arm te pakken. Ik vond het ook wat crue dat deze straatverkopers (geen makkelijk leven) hun brood verdienen met de verkoop van een ‘stukje geluk’ in de vorm van ballonnen.

Uitgeteld

Uitgeteld

Het is alweer even geleden dat we voet op Nederlandse bodem zetten. Iets eerder dan ‘verwacht’ in verband met het vullen van meerdere containers hulpgoederen en het 50-jarig huwelijksfeest van Anco’s ouders. Ikzelf hoop eind juli ook deel te nemen aan een christelijke Art Seminar, die al voor de 37ste keer in Nederland wordt gehouden. Ben heel benieuwd wat ik daar zal gaan beleven.

De dag na aankomst gingen we direct aan de slag en liepen we dakplaten de Guinee container in (zie foto), die op een nieuw te bouwen kliniek gelegd zullen worden. Gelukkig waren we met een aantal man, want de dakplaten zijn lang, zwaar en met scherpe randjes. Onderstaande foto nam ik als geintje na een dag flink zwoegen en zweten. De temperatuur in de container kan op een hete zomerdag flink oplopen, ook voor Afrikanen :))

Voorheen zou ik onderstaand beeld niet zo snel hebben ‘opgemerkt’ en vastgelegd, maar dankzij een online foto cursus zijn mijn zinnen weer op scherp gezet. Het idee achter de cursus was dat we niet op zoek hoeven naar foto’s, maar dat deze klaar liggen waar je ook gaat. Het leven an sich is bijzonder mooi en waardevol om vast te leggen. Hoe dan? Door een rem op je eigen tempo te zetten en de omgeving aandachtig in je op te nemen. Daarnaast werkt het bevrijdend vind ik zelf dat ik niet altijd op het juiste moment of het juiste licht te wachten. Wat dat ook moge inhouden.

Het feit dat Anco op gelijke wijze ging liggen als de knuffel/tijger rechts werd ergens in mijn bovenkamer opgemerkt. Nadat ik er even over na had gedacht, kon ik het in het vakje ‘similarity’ stoppen. Eén van de compositionele elementen die je aandacht langer bij een bepaalde foto houdt. Wat valt jou/u op tijdens een wandeling door de buurt?

Technisch zendingswerker: bestaat dat?

Technisch zendingswerker: bestaat dat?

Mijn man Anco en ik (Ewien) zijn wat we zelf noemen ‘technische zendingswerkers’. Een begrip dat zo nu en dan wenkbrauwen doet optrekken. Het is lastig om ons te scharen onder het (standaard) plaatje dat mensen vaak onbedoeld hebben van zendingswerkers. Ik licht dan ook graag een tipje van de sluier op om uit te leggen bij welk mooi werk we zoal betrokken mogen zijn en welke bijdrage we daarmee hopen te leveren aan de verspreiding van Gods Koninkrijk.

Technische zendingswerkers werkzaam in Afrika
We zijn sinds 2004 als technische zendingswerkers werkzaam in Afrika. Mijn passie voor beelden gaat terug naar mijn studiejaren. Toen had ik al een voorliefde voor reizen, woorden en beelden. Met mijn beelden probeer ik de Hoopvolle kant van Afrika vast te leggen, een diepere snaar te raken om te laten zien hoeveel moois God brengt in het leven van Afrikanen. Zowel film als fotografie is een middel om met mensen in gesprek te gaan, het verhaal achter een beeld te vertellen.

Voor ons vertrek naar West-Afrika was Anco werkzaam als fieldsupervisor bij een groot telecombedrijf. Ik werkte als webcoördinator bij een burgergemeente. Onze eerste jaren in Mali stonden dan ook in het teken van dat type werk, naast het onder de knie krijgen van de lokale taal. Door de jaren heen zijn onze werkzaamheden verschoven. Ons doel is om zelf geen projecten te hebben, maar daar aan de slag te gaan waar God al duidelijk met een groep mensen bezig is. Waar mogelijk in nauwe samenwerking met de lokale Afrikaanse kerk en jongeren.

Zitten mensen wel op foto’s te wachten?
Kinderen in het algemeen vinden het leuk om op de foto te gaan. Met volwassenen, met name onbekenden, is het altijd even aftasten. Het hangt ook erg van de setting af hoe men op een camera reageert. In Senegal bijvoorbeeld merk ik dat het lastiger is om ‘vrij’ foto’s te maken, ook omdat men vanuit geloofsovertuiging niet staat te springen om op beeld te worden vast gelegd.

Het is echter mijn passie om mensen met waardigheid op de foto vast te leggen. En dan ben je in Afrika goed op je plek. Ondanks het feit dat men vaak over weinig middelen beschikt in het leven, stralen Afrikanen een bepaalde waardigheid uit. Het is bijvoorbeeld geweldig om te zien hoe men felle kleuren durft te combineren en hoe prachtig dat er dan vervolgens uitziet. Toch zullen met name de vrouwen in hun werkkloffie protesteren als ik mijn camera op ze richt. Dan vragen ze of ze zich niet even voor de foto kunnen omkleden.

Lees verder op de EO Metterdaad website