new year 2018 Nieuws | Hoopvol Afrika

Gelukkig Nieuwjaar uit India

Gelukkig Nieuwjaar uit India

Gelukkig Nieuwjaar? Dat moet een foutje zijn, het is nog maar november. Dat dachten wij als India filmteam ook, maar toch werd onze planning ruw onderbroken door Diwali, het Lichtjesfeest.  Een week lang vuurwerk, lekkernijen en een kleurrijke zee van lichtjes overal in de stad. En zeeën van bloemen, om de goden gunstig te stellen voor het nieuwe jaar.

De geplande (film) activeiten moesten een week vooruit worden geschoven. Een casting sessie (om de juiste acteurs te vinden voor de diverse rollen) lukte nog wel, voordat het feest begon. Tijdens deze intensieve feestweek wordt er vrijwel niet gewerkt en zijn veel winkeltjes nauwelijks tot niet open. Iedereen, oud of jong, arm of rijk, doet het wat rustiger aan.

We besluiten als groep om de laatste week van het programma naar voren te halen en duiken het klaslokaal (weer) in. Per e-mail was me al gevraagd of ik les wilde geven in Documentaire fotografie. Op de valreep voeg ik nog een bekende Indiase en Afrikaanse fotograaf aan mijn lesmateriaal toe en hoppakee. Klaargestoomd voor de vier internationale studenten.

Tijdens de schaarse vrije tijd probeer ik er met mijn camera op uit te gaan. Iedereen lijkt met open houding mijn camera te benaderen. Ook de ‘religieuze handelingen’  zijn voor een groot deel vrij vast te leggen. ‘Dat had ik nooit kunnen doen in Senegal’ , gaat er regelmatig door me heen. Ik voel me soms een beetje een indringer en neem me nogmaals voor om alles met discretie vast te leggen.

Sterrenstatus
Onopvallend over straat is er echter niet bij. Helemaal niet wanneer onze Afrikaanse collega ons vergezeld. Hij lijkt wel een ‘sterren status’  in India aangemeten te krijgen. Het is niet bij te houden hoe vaak iemand stopt om te vragen of ze een selfie met hem kunnen maken. Het hindert ook ons werk en mede om die reden zeggen we zoveel mogelijk nee.

Vrijwel iedereen die ik tegenkom is open en hartelijk richting buitenlanders. Regelmatig vraagt iemand nieuwsgierig uit welk land ik kom. Hun open houding past wel binnen ‘het Hindu geloof’. Alle religies hebben goede aspecten in zich en je weet nooit waar een en ander goed voor is.

Ik merk het wanneer ik onverwachts bij de onderbuurvrouw op de bank kom te zitten. Rondkijkend in haar kamer zie ik een zonnegod op het balkon, die zij elke ochtend aanbidt. Ook de vele amuletten die boven de deurpost hangen of liggen moeten voorspoed brengen.

We praten over God als Maker van alle dingen, maar ik merk al snel dat we langs elkaar heen praten. In stilte bid ik God om wijsheid en inzicht voor deze gastvrije buurvrouw en de andere mensen in het flatgebouw. Sowieso loop ik biddend over straat, bij het zien van de vele (kleine) tempels en amuletten die ik op elke hoek van de straat tegenkom.

Eenmaal terug in Nederland, dwalen mijn gedachten nog regelmatig af naar India. Een whatsapp berichtje uit India brengt me weer direct terug: “Afgelopen vrijdag is de korte film getoond en het was bijzonder goed. We missen je enorm. Het zou geweldig geweest zijn, als je nu bij ons had kunnen zijn.” Ik glimlach bij Susan’s boodschap in gebroken Engels en denk terug aan de mooie weken die ik bij haar in huis heb doorgebracht. Elke ochtend vroeg zat ze klaar met verse thee. Of kwam rennend in haar nachtpon de deur open doen, wanneer we laat terugkwamen van een film shoot.

Met dankbaarheid kijk ik terug op een bijzondere, tweede reis naar India. De toewijding en het doorzettingsvermogen van onze gastheren en vrouwen zullen me nog lang bij blijven. Ook had ik zelf niet gedacht voor de klas te staan, te filmen én te fotograferen. Met de juiste groep en God zijn alle dingen mogelijk.

*
Diwali, een van de belangrijkste feesten in het hindoeïsme, kent haar oorsprong in India. Het staat ook bekend als Lichtjesfeest, symbolisch bedoeld als “de overwinning van het goede over het kwade, overwinning van het licht over de duisternis”. Tijdens het feest worden dan ook door het huis en op de erven lichtjes aangestoken

Het vieren van dit feest gaat gepaard met het nuttigen van zoetig eten. In India steekt men daarnaast ook vuurwerk af. Diwali is een vrolijk feest en wordt vaak gevierd in gezinsverband. Diwali wordt gevierd om het licht te verwelkomen in het leven. Bron: wikipedia

Altijd al eens willen weten hoe het er op een filmset aan toegaat? Bekijk dan deze BTS video, waarin we je meenemen achter de schermen van de Indiase set.

Vul dit land met Uw Glorie

Vul dit land met Uw Glorie

12 avonden, 12 provincies: verlangen naar de aanwezigheid van God

Het doet me deugd om 1.000+ man de St. Janskerk te Gouda binnen te zien druppelen voor de eerste avond ‘hedendaagse aanbiddingsmuziek’ met Presence. Ook wij hebben het voorecht van een plekje en kijken verwachtingsvol uit naar het verloop van deze avond.

Het doel van Presence is Gods aanwezigheid zichtbaar maken in de levens en roepingen van mensen, in de kerk en op plekken van invloed in ons land.

Zodra de band In Salvation de eerste noten inzet (https://youtu.be/LH37–mKpHw ), krijg ik spontaan kippenvel. De akoestiek is bijzonder, bijna hemels: de ruime opzet van de kerk werkt daar ten volle aan mee. Om ons heen kijkend wordt het verlangen naar Gods aanwezigheid zichtbaar door de diverse mensengroep om ons heen. Aanbidding breekt muren af en doet verschillend verdwijnen.

In de pauze splitsen we ons en gaat A koffie halen, terwijl ik me in de lange rij van het damestoilet aansluit. Eenmaal terug in de banken, vertelt Anco dat we een extra passagier zullen hebben op de terugweg. Ik trek een wenkbrauw op en stel hem de vraag: hoe bedoel je? Wie? Anco gebaart dat hij het later zal uit leggen en zet met veel passie het volgende lied in.

Aan het eind van deze speciale avond lopen we langzaam de langste kerk van Nederland uit. Anco zoekt tussen de stroom mensen naar onze extra passagier . Inmiddels heeft hij wat meer verteld over hun bijzondere kennismaking. Bij de koffie werd Anco aangesproken met de vraag of hij naar Spijkenisse ging die avond? A kijkt hem even aan en antwoordt daar langs te komen. Vervolgens vraagt hij nieuwsgierig waarom hij juist hem vraagt (tussen alle mensen)? Ingeving van de Geest … zegt onze jonge mede reiziger zonder blikken of blozen. Wauw! Over een directe aanwijzing van God gesproken.

Nadat we hem af hebben gezet, blijft de ontmoeting me bij. Het moedigt me aan om nog meer te verlangen naar het verstaan van Gods stem. Ook in de boodschap tijdens de avond komt dit thema naar voren: het verlangen om God weer zichtbaar te maken op de werkvloer, in het dagelijks leven. In tegenstelling tot Afrika, lijkt God niet meer echt relevant te zijn voor veel mensen in Europa. We lijken het zonder Hem prima voor elkaar te hebben.

Door samen God groot te maken (nu tijdens een worship tour langs 12 provincies), vertelt Wim Hoddenbagh, zullen we Hem weer meer en meer zichtbaar maken bij alles wat we ondernemen. Hiervan gaat kracht uit. Zonder poespas, maar met passie.

Ik doe mee … en jij?

Jong ontmoet oud(er)

Jong ontmoet oud(er)

Op een zaterdagmiddag struin ik met mijn camera rond in Rotterdam. Het verbaast me dat mensen in zulke grote getale – winkelend en zwetend – rondlopen, terwijl het die middag toch echt behoorlijk warm is voor Nederlandse begrippen. Maar ja, ikzelf loop ook rond … al vind ik met een veel duidelijker doel :). Om het bruisende Rotterdamse straatleven vast te leggen voor een opfriscursus ‘Straatfotografie’.

Terwijl ik de winkelende mensenmassa bekijk, zie ik vanuit mijn ooghoeken een ‘deftige dame’ op een scootmobiel voorbij komen. In het voorbij schieten vallen me vooral haar groene laarzen op :). Zonder na te denken loop ik in de richting waarin de scootmobiel verdween. In de hoop om een ‘spontaan juweeltje’ vast te kunnen leggen.

Na wat plaatjes van de omgeving te hebben geschoten, popt de deftige dame weer op. Dit keer zie ik dat ze iets van de grond probeert op te rapen. Ik schiet haar te hulp en zodoende komt een mooi gesprek tot stand. Ze (laten we haar in het vervolg E noemen) heeft net – om uit de hitte te blijven – een aantal uren in het museum doorgebracht. Heerlijk, vertelde ze me, en niet in de laatste plaats vanwege de airco.

Ze blijkt een belezen en bereisde dame en vuurt heel wat vragen af, wanneer ze doorkrijgt dat ik een groot deel van het jaar in West-Afrika woon. Ook zij heeft vroeger het nodige gereisd, als ‘artist, actress and model’ lees ik op haar visitekaartje. Na ons praatje trek ik de stoute schoenen aan en vraag of ik een portret van haar mag schieten.

Prima, zolang ik maar niet hoef te poseren. Geen enkel probleem, antwoord ik, graag zelfs. Of ik de foto ook niet online wil plaatsen, vraagt ze me later. Vandaar mijn keuze voor een meer abstracte foto van onze ontmoeting. Zal ik de foto opsturen, roep ik uit, voordat ik goed en wel besef dat mijn gesprekspartner geen e-mail heeft :).

Geen probleem, aldus E, haar adres staat op het visitekaartje. Het is hier om de hoek, wijst ze, dus langskomen is ook een optie. Het komt nog maar zelden voor dat ik zo’n spontane uitnodiging krijg, bedenk ik me later glimlachend.

Voordat we afscheid nemen, reikt ze in haar tas en pakt er een reep pure chocolade uit. Deze is voor jou, als herinnering aan onze spontane ontmoeting. Even gaan er gedachten door mijn hoofd waarom ik deze reep niet zou moeten aannemen, maar dan zwicht ik voor de puurheid van het gebaar. Haar ogen stralen wanneer ik vertel dat ik gek ben op pure chocola. Ik ook, zegt E met een knipoog.

Eenmaal weer thuis, pak ik mijn laptop om de genomen foto’s om te zetten in print. Terwijl ik een exemplaar in een envelop doe, hang ik ook dezelfde print zichtbaar in onze huiskamer op. Ter herinnering aan deze mooie ontmoeting tussen jong en oud. Misschien is dit wel het begin van een ouderwetse pen-vriendschap, want nog geen week later krijg ik een kaart in de bus. Je kunt vast wel raden van wie … 😉