new year 2018 Nieuws | Hoopvol Afrika

Nieuwe wegen

Nieuwe wegen

Het nieuwe jaar hebben we ingeluid omringt met nieuwe gezichten. Een Nederlands technisch werk team kwam op bezoek. Ook dit jaar geen pakket sierlijke vuurpijlen, maar een wandeling door de straten om te zien hoe in dit deel van Afrika het nieuwe jaar wordt inluid. Na het genot van een drankje en een telefoontje naar huis, ploften we ook aan het begin van 2019 weer bijtijds op ons kussen. Zal het de leeftijd zijn? 🙂

Sinds enkele jaren in de eerste weken van een nieuw jaar, laat ik mijn gedachten dwalen over jaar dat achter ons ligt. En de doelen/dromen die ik aan dat jaar had toegedicht. Ook sta ik stil bij een thema waar God me in het nieuwe jaar op wil wijzen. Maar eerst een korte terugblik.

2018/2019
Gerichter navolgen fotografie passie: Net als voorgaande jaren heb ik mezelf in 2018 creatief online onderwijs toebedeeld. Het was bijzonder bemoedigend om een boeiende cursus over Documentaire fotografie te volgen. Ook heb ik eindelijk de moed opgepakt om een aparte foto website te bouwen. Meer hiervan in 2019!

Meer beleven echte / offline leven: Enkele filmweken in een dorp zonder electriciteit zette me wederom stil bij de rust die je mag ervaren van bewust een tijdje telefoon-loos zijn. Ook tijdens een korte vakantie aan het einde van het jaar, liet ik om die reden mijn laptop en Whatsapp 🙂 thuis. Dit vraagt om herhaling.

Meer reizen in kader van (documentaire) fotografie: De film seminar in Sierra Leone vormde een absoluut hoogtepunt in 2018. Ondanks alle uitdagingen mochten we als videogroep God op bijzondere wijze aan het werk zien. De reis naar mooi Madagascar ging om diverse redenen in 2018 niet door. Maar de droom om naar Oost-Afrika – Tanzania – te gaan werd werkelijkheid. Stukje hemel in de vorm van natuurschoon op aarde. Misschien toch nog Madagascar dit jaar?

Koesteren vrienden en gemeenschap (Pay It Forward): Nieuwe persoonlijke fotoprojecten zijn dit jaar niet echt van de grond gekomen, maar dat is prima. “Je kan niet altijd zes gooien”, zoals een nieuw gemaakte vriend ons elke dag voorhield. Wie weet wat voor creatieve initatieven er in 2019 voorbij zullen komen. Art & wine avonden met mijn collega vriendinnen prijken in ieder geval op de agenda.

Mezelf (meer) verwennen: Tropische jaren tellen voor drie. Of is dit toch een fabeltje? Goed voor jezelf zorgen is in ieder geval belangrijk. Op de vraag van de schoonheidsspecialiste hoe lang geleden ik een ‘facial’ had gehad, trok ze haar wenkbrauwen op. Of ik toch alsjeblieft wat vaker mijn huid wilde laten verzorgen … Yes, mam! 🙂 Gezond eten en bewegen vallen ook onder dit punt.

Mijn hart meer openen voor Gods genezende hand: Werk in uitvoering. De (werk)drukte in 2018 nam soms de overhand, waardoor belangrijke tijd van reflectie en genezing bleven liggen. Met stip weer op de lijst van 2019 geplaatst.

Meer van Zijn woord: Dankbaar mocht ik online bijbelstudies volgen, die je wekelijks aan de hand namen door Gods woord. Ook de vrouwen bijbelstudie groep is een plek om mijn hart op te halen. Een dagelijkse podcast luisteren ga ik eens in de eerste maanden van 2019 uitproberen.

Onderzoeken combi schrijven en fotografie: Er leek weinig vooruitgang te zijn op dit punt, totdat ik benaderd werd door een bevriende ‘schrijver’. In 2019 wordt deze combi zeker actueel.

2018 / 2019 nieuw
Meer actieve fotografie kennisdeling: In december 2018 mocht ik weer deelnemen aan het christelijke Art Forum in Dakar. Dit jaar liep ik er niet alleen rond als fotograaf, maar mocht ik ook een korte workshop Documentaire fotografie geven. Mijn Hoop voor 2019 is dat de kerk en gemeenschap zich massaal achter haar jonge, christelijke artiesten schaart. En gaat inzien dat Kunst van onschatbare waarde is binnen Gods Koninkrijk.

Leren muziekinstrument op reisformaat: Sinds de zomermaanden van 2018 heb ik weer een muziekinstrument opgepakt … en wel de blokfluit. Wellicht niet het meest exotische instrument, maar wel eentje waarmee ik samen met mijn Afrikaanse vriendin kan oplopen. Het valt overigens niet mee om na zoveel jaren weer muzieknoten te lezen en te spelen 🙂 Toch ga ik volhardend door!

Coaching jongeren: een recent diep gesprek met een jonge, Afrikaanse vriendin heeft het verlangen versterkt om meer structuur in te brengen in de onregelmatige coaching sessies. Het vele reizen naar verschillende landen maakt dit niet altijd makkelijk, maar gelukkig zijn er anno 2019 steeds meer (digitale) mogelijkheden om hierbij van hulp te zijn.

In 2018 stond het thema ‘Omarmen van het leven’ centraal: met daadkracht en durf. De filmweken in Sierra Leone zijn daar wat mij betreft een duidelijk voorbeeld van. Alhoewel ik de nodige beren op de weg zag voor ik voet in het vliegtuig zette richting dit mooie land, ervoer ik rust in mijn hart dat God me bijzondere lessen wilde leren tijdens deze reis. Als groep mochten we zowel persoonlijk als binnen ons vakgebied groei doormaken. We are (definitely) better together!

Qua thema ervaar ik voor 2019 een duw in de richting van ZIJN in plaats van DOEN. Een hele uitdaging voor iemand die doelgericht is ingesteld. Op welk gebied wil ik anders ZIJN dit jaar? Een vraag om mee het nieuwe jaar in te nemen. Ik heb sterk het vermoeden dat ‘Nieuwe wegen/manieren’ dit jaar zullen kleuren, zowel op persoonlijk als geestelijk vlak. Ik zie uit naar hoe dit thema in 2019 vorm zal krijgen.

Welk thema/woord staat bij jou in 2019 centraal? En op welk gebied wil jij anders ZIJN?

Foto: Optreden Tahicia Gomes, Fiac 2018

Wonderschoon Tanzania

Wonderschoon Tanzania

Tien dagen hadden we het voorrecht om door Tanzania rond te trekken. Wauw, wat een prachtig land, rijk met bomen en bijzondere, grote dieren. Genoten hebben we van het spotten van de Big 5 en het vrij kamperen in de natuur. Al moest ik wel even slikken toen ik hoorde dat er geen hekken stonden om het kamp waar we sliepen. In mijn fantasie zag ik al een hyena om onze tent heen circuleren, op zoek naar een gemakkelijk hapje. Anco maar voorin de tent, dacht ik voor ik in slaap viel 🙂

Terwijl we in ‘gehuurde 4×4 + gids’ langs de dorpen rijden, dwalen mijn gedachten af naar de film tijd in Sierra Leone. Qua landschap hebben de beide landen wel wat van elkaar weg, maar waar Tanzania lijkt te floreren op toerisme, slaagt Sierra Leone er niet in bezoekers in grote getalen aan te trekken. Ebola, modder stromen en de nasleep nog van de oorlog hebben diepe sporen achter gelaten. Terwijl de stranden met palmbomen zo als reclame decor kunnen dienen.

Hoe zal het dorp waar we filmden zich voorbereiden op de feestdagen? Zullen er zichtbare aanwijzingen zijn dat Kerst net geweest is? Opgetuigde kerstbomen of opblaasbare plastic Kerstfiguren zullen de veranda’s niet versieren. Een lach ontsnapt me, terwijl ik bedenk dat genoemde attributen wel een heel surreal plaatje zou opleveren. Toch hoop ik van harte dat we als groep een blijvende impact hebben mogen achterlaten over de diepere betekenis van Kerst: Jezus die als Koningskind naar de aarde kwam om de mensheid te redden.

Gelukkig bezoekt pastor Abdul nog altijd trouw het dorp en heb ik er alle vertrouwen in dat hij tijdens deze speciale dagen een kerk vol mensen trekt om de boodschap van Hoop te laten klinken. Tijdens onze filmweken mocht hij ook een aantal mensen dopen in een ver afgelegen dorp. Een plek waar, naar eigen zeggen, bijzonder grote honger is naar het Levende Woord. God met ons. De radicale zin van het leven.

Met groeiende anticipatie wacht ons film team – en het dorp – op de eindversie van de film die in 2019 uitkomt. Voor nu alvast een voorproefje met de officiële trailer die onlangs uitkwam:

 

Dorp en hemel houden adem in

Dorp en hemel houden adem in

De dorpsmenigte houdt de adem in. Zal het deze avond eindelijk lukken om één van de belangrijkste scenes uit de film op te nemen voordat de hemelsluizen zich openen? Een collega stelt zich strategisch op tussen de filmplek en het huis van de duivel. Met uitgestrekte armen roept hij om Gods hulp.

De afgelopen twee avonden konden we de betreffende scene niet filmen, omdat stortbuien en onweer ons dwongen vroegtijdig in te pakken. In deze scene ziet Adama, de hoofdrolspeelster, Jezus in haar droom. Dat deze ontmoeting plaatsvindt tegenover de moskee en naast het door de dorpelingen gebouwde ‘huis van de duivel’ lijkt alles te maken te hebben met de tegenslag die we ondervinden.

Ook de voorganger, plaatselijke partner van dit filmproject, heft zijn ogen op naar de hemel. Na enige tijd kijkt hij ons zelfverzekerd aan: ‘Vanavond zullen we deze scene filmen’. De bijbeltekst uit Efeze 6 komt boven, waarin duidelijk staat dat we niet te strijden hebben tegen vlees en bloed, maar tegen de duistere machten in de hemelse gewesten.

Zodra we enkele druppels voelen zetten we een tent op boven de camera’s en voeren we de snelheid op. De groep omstanders is deze avond door de regen kleiner, waardoor het harde gepraat en gelach de opnames minder hindert. We dienen als entertainment voor het hele dorp, zonder elektriciteit en dus ook tv.

De spanning stijgt zodra de scene meerdere keren gespeeld moet worden om de juiste performance op beeld vast te leggen. Ook Jezus verschijning verloopt niet direct vlekkeloos. Het publiek kijkt ademloos toe, zodra hij uit de schaduw tevoorschijn komt en zijn doorboorde handen naar Adama uitstrekt. Gejuich stijgt op zodra het laatste beeld is opgenomen.

Opgelucht ruimen we op in de stromende regen. Het vereist heel wat kunst- en vliegwerk om alle apparatuur ‘droog’ de auto in te krijgen. De director herinnert iedereen eraan om geen SD kaarten uit de camera’s te trekken voordat we weer veilig en wel thuis zijn. Na een zangscene eerder van de week, waren we een audio SD kaart in het donker verloren. Na een lange zoektocht keerden we met lege handen huiswaarts.

De volgende dag waren we allen getuige van Gods trouw. Eén van de dorpsvrouwen wist de kaart bij morgenlicht te vinden, zodra we een voorbeeld hadden laten zien en ze op een drafje naar haar op de grond drogende was liep. Nog geen half uur later werd de kaart onder luid gezang en dans bij ons teruggebracht. We ervoeren het als een dikke Knipoog van boven.