new year 2018 Uncategorized | Hoopvol Afrika | Page 2

Verbonden door Genade

Tijdens de diploma uitreiking op de agrarische bijbelschool Beersheba, krijgt elke student een fotoportret mee. Een mooi cadeau in een cultuur waar men vaak niet veel foto’s van zichzelf bezit. Tijdens de fotosessies leer ik veel studenten een beetje beter kennen. Wat zijn hun passies? En hoe zetten ze zichzelf graag op de kiek?

Hieronder 3 van mijn favoriete portretten van dit jaar.

Beersheba group 2017

Beersheba group 2017

Beersheba group 2017

Vorig jaar besloten we ook het schooljaar af te sluiten met een korte video. Daarin kwam elke student kort in beeld om te vertellen over hun grootste Passie (op Beersheba). Dit jaar gooide we het over een iets andere boeg en kwam een deel van de studenten aan het woord over hoe God hen veranderd had tijdens het studiejaar op Beersheba. Zie video bovenaan blog – met Engelse ondertiteling.

Geniet ervan!

Horen met je hart

Horen met je hart

Aan de horizon wordt een klein Afrikaans dorpje langzaamaan zichtbaar. Uit het autoraam turend, zie ik alleen maar zandvlakten, opgefleurd met enkele bomen en een paar ezels. Zodra we de auto parkeren loopt een kleine groep mensen ons tegemoet, druk gebarend en breed lachend. Voor we goed en wel uitgestapt zijn, wordt één van ons al bij de arm gepakt voor een hartelijke begroeting.

Kun je je voorstellen dat je één van de 18 dove mensen in dit dorp bent, die tot voor kort dachten dat er geen andere dove mensen op de wereld waren naast henzelf? Communiceren met dorpsgenoten vormt elke dag een uitdaging. Hun Vreugde tijdens de ontmoeting met ons Amerikaans doventeam was dan ook GROOT. Velen konden niet stoppen met ‘praten’ en glimlachen …

Ik mocht deze groep vergezellen om het verhaal van dit bijzondere dorp op beeld vast te leggen. Tijdens het filmen van een kort theaterstuk dwaalt mijn blik regelmatig af naar een man op de eerste rij. Je kunt letterlijk aan zijn gezicht aflezen welke emoties er door hem heengaan wanneer de rol die Jezus in onze redding heeft gespeeld helder wordt uitgebeeld. Hij slaat zijn hand voor zijn mond, wanneer een laken letterlijk een blokkade vormt tussen de mens en God, als gevolg van onze zonden. Je ziet hem denken: wie kan deze dramatische breuk nu nog herstellen?

Het was me al eerder opgevallen dat gebarentaal niet alleen met handen plaatsvindt. Ook de gezichtsuitdrukkingen en mimiek vormen een belangrijk onderdeel bij deze taal. Tijdens de onderlinge gesprekken blijkt ook dat er dialecten bestaan, waardoor het soms puzzelen is voor onze ASL (American Sign Language) sprekers om te weten wat de mensen in Afrika hen proberen duidelijk te maken.

Naastenliefde vormt de verbindende factor tijdens ons bezoek. Richting het einde neemt één van de ouderen geëmotioneerd het woord. “Het feit dat jullie ons kwamen bezoeken met mensen die onze (gebaren)taal spreken was zeer bijzonder. Maar dat jullie er voor kozen om ons met een christelijke boodschap te bemoedigen, heeft ons tot tranen geroerd.”

Onze Hoop is om twee kinderen uit dit dorp – er bevinden zich vier generaties doven – naar de stad Bobo te sturen om de officiële gebarentaal onder de knie te krijgen. Om zo niet alleen een nieuwe taal te leren, maar ook uitgerust te worden om het Goede Nieuws door te geven aan deze nog onbereikte groep.

p.s.
Tijdens de dagen dat ik met het doventeam optrok heb ik enkele woorden gebarentaal opgepikt. Ik werd volledig in hun groep opgenomen, op het moment dat ik van hen een nieuwe naam (gebaar) kreeg. Een gewoonte binnen de dovencultuur om sneller en makkelijker te kunnen communiceren 🙂

Kerkbouw en dorpsvermaak

Kerkbouw en dorpsvermaak

De afgelopen weken hebben we nieuwe avonturen mogen beleven, zowel in Koutiala als de omliggende dorpen. Zo werd Anco gevraagd om op een zondag iets te delen in een kleine dorpskerk waar we op bezoek kwamen. Dit werd hem overigens pas gevraagd toen de dominee ons bij aankomst op een stoel zette om het dagprogramma (vrij ongewoon voor hier) door te nemen 🙂 De jonge kerk telt slechts enkele gelovigen, waardoor het een intieme morgen werd, waarin iedereen een bijdrage kon leveren.

De jonge dominee is een voorbeeld in zijn dorp, omdat hij zijn vrouw bij vele zaken actief betrekt. Wanneer zij samen door het dorp lopen, krijgt zij regelmatig de vraag wat ze haar man ‘geeft’ dat hij zo aardig voor haar is. Ook neemt zij de zondagsdienst over als hij op reis is. Een vooruitstrevend stel voor hier en elders!

Ook gingen we met een collega op pad naar een dorp waar hij met een Amerikaans team een hangar ging opzetten. Een hele happening, tot vermaak van jong en oud. Toen Anco ook nog eens de Drone van tijd tot tijd de lucht in liet voor mooie luchtopnames, ging het dak er bijna af (zie foto). Kinderen én volwassenen drongen zich om hem heen om te zien welke beelden er op zijn telefoonscherm verschenen. Nieuwe techniek is reuze interessant, helemaal in een dorp waar vele moderne ontwikkelingen nog niet zijn doorgedrongen.

Dankbaar waren we ook voor luchtbeelden van katoenplukkers die hun oogst op hopen legden en bij elkaar stampten. Unieke beelden, die we nog niet in onze collectie hadden … Het leverde ook gespreksstof op. De vraag werd regelmatig gesteld of dat vliegtuigje van ons was, en wat we er precies mee deden?

Gedurende de dag hoorden we getuigenissen van de eerste christenen uit het dorp. Zij ervoeren het met name als ‘lastig’ om te blijven groeien in hun nieuwe geloof, terwijl de rest van het dorp ‘het oude, veelgodendom blijft aanhangen. Jozef vertelt ons dat hij in het begin een ketting met een kruis droeg, die keer op keer door zijn broers van zijn nek werd gerukt. Na een tijdje droeg hij de ketting alleen nog als zijn broers het niet zagen. Wanneer ik opmerk dat hij nu geen ketting meer draagt, antwoordt hij nonchalant: “Ik droeg de ketting om mensen te laten zien dat ik christen ben geworden. Ondertussen weet iedereen in het dorp dit, dus is het niet meer nodig om ‘m te dragen.”

De zondag na de bouw van de hangar, kwamen ruim 140 mensen naar de kerk. Voorheen lag het aantal op ongeveer 40. Het tonen van de Jezusfilm eerder dit jaar heeft mensenharten aangeraakt. Anderen komen uit nieuwsgierigheid kijken naar het nieuwe ‘gebouw’ dat uit de grond is verrezen …

Een avontuur van heel andere aard beleven we wanneer we ons bezoek uit Nederland naar Bamako brengen en besluiten een dagje uit te rusten in een paradijselijk kuuroord 🙂 Tijdens de middaguren liggen we in een zwembad vol met Nederlandse militairen. Een groot contrast met ons eerdere dorpsavontuur.

Al gauw raken we in gesprek over Mali en het werk dat we doen. Dezelfde cultuur en taal vormen een brug, waardoor een vertrouwensbasis snel gelegd is. De militairen zien in ons een waardevolle bron voor informatie over de situatie in het land. We wonen en werken tenslotte nauw samen met de Malinese bevolking. Wij, op onze beurt, stellen de militairen vragen over hun missie en andere aanverwante zaken. Al met al een bijzondere manier om Anco’s verjaardag te vieren dit jaar.