new year 2018 avonturiersblog | Hoopvol Afrika

Corona? God is niet in paniek!

Corona? God is niet in paniek!

Er komt zoveel Corona nieuws onze inbox binnen, dat het van tijd tot tijd overweldigend is. De bemoedigende titels springen er gelukkig uit, zoals: “In de hemel is geen paniek”. Die zin blijft hangen en daar houd ik me momenteel aan vast. Terwijl de wereld om ons heen lijkt in te storten, mogen wij putten uit de Hoop die ons staande houdt.

RACE TEGEN DE KLOK

De afgelopen weken kwamen ook wij in een soort spagaat te zitten en verkeken we ons op de snelheid waarmee de Corona situatie om zich heen greep. In rap tempo werden vergaande maatregelen ingesteld en dreigden het reizen van en naar Senegal stil te worden gelegd. Dit terwijl Anco zich voor werk in ML bevond en ik in Senegal was. De kans om elkaar weer samen te treffen leek met de dag kleiner te worden. Zou Anco Senegal nog op tijd binnen rijden – een volle dag reizen – voor de (lands)grenzen zich sloten?

Onze teamleider van Beersheba was ook op bezoek in ML en kreeg te horen dat zijn terugvlucht werd geannuleerd. Hij besloot daarom hals over kop een busreis te boeken, die hem hopelijk in 24 uur naar huis bracht. Anco besloot het toch gewoon met de auto over de weg te proberen. Maar de tijd drong. Ik kon alleen maar Psalm 91 over de reis uitspreken, in vertrouwen op een goede afloop.

GOD GEEFT EEN LEGE BUS

De bus kwam binnen een uur al langs de kant van de weg te staan. Geen echte verrassing, doordat busbedrijven niet (echt) aan onderhoud doen. Nadat de bus een vijfde keer in 24 uur langs de weg stil kwam te staan, besloten onze collega’s de stoute schoenen aan te doen en lopend verder te gaan, met bagage aan de hand. Na zo’n half uur lopen, al pratend met God, kwam er een auto voorbij met twee mannen die hen wel mee wilden nemen. Eenmaal onderweg kwamen ze – in een grotere stad – een lege bus tegen met eindbestemming Dakar. Ze overtuigenden de chauffeur ervan mee terug te gaan naar de gestrande bus om ook deze passagiers op te halen. Deze laatsten konden hun ogen niet geloven toen onze collega’s na een uur weer op het toneel verschenen, compleet met bus. Ze werden als helden onthaald. Gelukkig kon onze teamleider de ‘humor’ van zijn situatie blijven inzien en zocht hij actief met God naar creatieve oplossingen.

Terwijl Anco zich op een andere wijze naar huis ‘haastte’, probeerde ik de Nederlandse ambassade te bereiken. Indien mogelijk wilden we alsnog naar Nederland vliegen, omdat we hoopten daar meer tot Zegen te kunnen zijn voor de verschillende mensen / projecten. Er was echter één uitdaging: het Senegalese vliegruim dreigde dicht te gaan, voordat Anco in Senegal zou aankomen.

AlSNOG DE LUCHT IN?

Op wonderbaarlijke wijze kreeg ik toch zicht op een vlucht en bleef het onzeker of deze vlucht daadwerkelijk door zou gaan. Wij hadden er Vrede bij: konden we mee – een wonder … zo niet, dan had God een goede reden om ons in Senegal te houden. Anco kwam uiteindelijk eerder thuis dan onze teamleider die 24 uur eerder was vertrokken. Na enkele uren slaap, konden we ons weer reisklaar maken. In de wetenschap dat we wellicht diezelfde avond weer terug in M’Bour zouden zijn.

Parijs vliegveld zo goed als leeg
Het vliegveld in Parijs zo goed als leeg

We kwamen ruim vier uur voor onze vlucht op het Dakar vliegveld aan en de grote mensenmassa zag er strijdvaardig uit. Vele mensen probeerden alsnog ter plekke een ticket te bemachtigen. Namen werden van een lijst afgelezen. Alleen zij die genoemd werden, mochten het vliegveld binnen.

Anco dacht zijn naam te horen en worstelde zich naar voren met onze geprinte instapkaarten in zijn hand. Zijn naam stond op de lijst, eveneens die van een collega. Maar de mijne? Nee, die kon ze niet vinden. Of ‘mevrouw’ weer een paar passen naar achteren wilde zetten. Ook Anco bleef staan, maar dat werd niet gewaardeerd. Hij moest toch echt naar binnen, in de hoop dat mijn naam nog boven kwam drijven.

NIET IN EIGEN KRACHT

Nadat me opnieuw twee keer de toegang werd geweigerd, begonnen mensen achter me te dringen. Ik had Anco van tevoren al gezegd dat ik niet om mijn plek ging ‘knokken’, deze zelfs zou afstaan als ik een dringende nood zag. Terwijl ik rust over de situatie uitsprak, ging de tekst uit Zacharias door me heen: Niet door kracht, nog geweld, maar door mijn Geest zo zegt de Heer. In gedachten nog niet uitgesproken, pakte dezelfde dame mijn paspoort en instapkaart en vond mijn naam!

Eenmaal binnen, moest ik even bijkomen van de chaos en soms besmettelijke sfeer van angst. Mensen leken er alles voor over te hebben om een plekje op dit ene vliegtuig te bemachtigen. Later kregen we bericht dat Frankrijk nog meer vliegtuigen zou sturen om gestrande mensen op te halen.

Allemaal geannuleerde vluchten op Schiphol
Allemaal geannuleerde vluchten op Schiphol

VIRUS VAN ANGST

De slaap vatten op deze nachtvlucht bleek toch wel een uitdaging. De man naast me was verkouden en had een lopende neus … ‘gelukkig’ met mondkapje voor, al deed hij die vaker af dan me lief was. Eenmaal op Parijs, slaakte ik een zucht van opluchting. De vlieghallen lagen er verlaten en treurig bij. De normaal bruisende Duty free shops hadden nu hun luiken omlaag, en door het gaas zag je de (luxe) goederen in plastic gewikkeld. Over de intercom klonk de repeterende boodschap om voldoende afstand te houden. Alsof je onbedoeld onderdeel was van een slecht aflopende film. Reizen tijdens deze dagen had overigens ook zo z’n voordelen: in no time door de security check, geen rijen in het dames toilet en geen gedrang tijdens het inchecken.

Op Schiphol staarden we verbaasd naar de informatieborden, waarop het woordje ‘geannuleerd’ achter vrijwel elke vlucht verscheen. Ook andere passagiers – op doorreis – konden hun ogen niet geloven. Dit had niemand nog in zijn leven meegemaakt.

GOD IS ERBIJ

Deze bizarre reis zal me nog lang bij blijven en heeft me extra stil gezet bij de Hoop die onze dagelijkse drijfveer is. Indien ik God niet zou kennen, zou de angst me denk ik ook naar de keel hebben gegrepen. Het begrip komt meer tot leven dat we toch echt hemelburgers op doorreis zijn. Alle zekerheden vallen weg, behalve die ene: God is de regisseur van ons leven en Hij raakt nooit in paniek! Hij is een goede Vader en draagt ons op handen. Zelfs als we op dit moment nog geen uitweg zien.

Jezus maakt Lazarus weer levend
Jezus zei tegen haar: “Je broer zal opstaan uit de dood.” 24 Marta antwoordde: “Ik weet dat hij zal opstaan uit de dood, op de laatste dag, als alle doden weer opstaan.” 25 Jezus zei tegen haar: “IK BEN de opstanding en het leven. Iedereen die in Mij gelooft, zal leven, zelfs als hij al gestorven is. 26 En iedereen die leeft en in Mij gelooft, zal nooit meer sterven. Geloof je dat?” (Joh 11: 23-26 Basis Bijbel)

Laten we elkaar juist in deze tijd ‘opzoeken’ en bemoedigen. Op welke wijze ervaar jij Gods nabijheid in deze tijd?

Kerst(onder)goed

Kerst(onder)goed

Rondlopend in Madagascar troffen we bovenstaand straatbeeld aan. Als fotograaf was mijn interesse direct gewekt, al is het ter plaatse moeilijk om onder woorden te brengen waarom. Wat trok me zo aan in dit toch wat bizarre straatbeeld?

Het moet wat gek op de lokale mensen zijn overgekomen, toen ik met camera in de aanslag de drukke straat overstak. Wat is er nu zo bijzonder aan het uitgestalde ondergoed zag je menigeen denken. Toch kon ik niet gewoon doorlopen en het beeld laten voor wat het was.

Het is vrij normaal om in Afrika spullen, dus ook ondergoed, op straat te verkopen. Hier werd echter mijn aandacht getrokken naar de combinatie van kunst kerstbomen en een keur aan korsetten. Een verhaal – als beeldmaker zijn we verhalenvertellers – vormde zich in mijn hoofd.

Welke echtgenoot in Madagascar zal zijn vrouw zoiets cadeau doen voor de Kerst? Niet veel, mijmerde ik hardop, omdat Mada nu eenmaal bekend staat als één van de armste landen in de wereld (pure tegenstelling). Plus het feit dat de man zoiets niet openlijk op straat koopt. Luxe in een arm land.

Overigens zag ik ook een vrouw niet zomaar een setje uitkiezen. Wat automatisch uitmondde in de vraag wat de omlooptijd van deze collectie is? Je ziet het: wat er niet allemaal door je hoofd heen kan gaan bij het maken van één foto ;).

Welk verhaal wil ik dan uiteindelijk met deze foto overbrengen? “Dat de realiteit soms vreemder kan zijn dan fictie”. En dat er altijd verhalen voor het oprapen liggen. Zolang we onze ogen en harten hiervoor open stellen. En niet te haastig door het alledaagse leven willen gaan.

Binnenkort hoop ik over dit onderwerp een workshop ‘Documentaire fotografie´ in Senegal te geven. Om de participanten aan te sporen op zoek te gaan naar de beelden die voor het oprapen liggen op straat. Met diepe en (soms wat) minder diepe betekenis.

In vol vertrouwen

In vol vertrouwen

We vlogen net aan het einde van 2019 huiswaarts om de kou van Nederland in te ruilen voor de ‘warmte’  van Senegal. De start van 2020 hebben we samen – onder het genot van een glas wijn –  op de bank ingeluid,  terugblikkend op een wat roerig 2019. Een vriendin stuurde ons een audio opname van Oud en Nieuw in Spijkenisse op – het klonk als een oorlogszone  – terwijl je bij onze opname goed moest luisteren om de knallende vuurpijlen in de verte te horen. Nog voor 12 uur lagen we beiden op één oor, dankbaar voor de start van weer een nieuw jaar.

Sinds enkele jaren laat ik in januari mijn gedachten dwalen over het jaar dat achter ons ligt. En de doelen/dromen die daarbij hoorden. Ook sta ik stil bij een woord of thema van God voor het nieuwe jaar. Allereerst een terugblik op 2019.

2019
Gerichter navolgen fotografie passie:  Ook in 2019 bleef ik online actief doorleren. Naast een cursus straatfotografie, kocht ik ook een tweedehands analoge camera, om daarmee een eerste rolletje vol te schieten. Hoewel ik vooraf niet zeker wist of de camera nog volledig functioneerde, en het scherpstellen niet altijd goed ging, beleefde ik veel plezier in het minimaliseren van mijn opnames. Mijn foto website is inmiddels af en probeer ik zo goed mogelijk bij te houden met alledaagse unieke en hoopvolle momenten. Neem eens een kijkje op btwienclicks.com

Meer beleven echte / offline leven:  In 2019 ben ik minder offline geweest dan ik vooraf hoopte. In 2020 las ik weer een 40 dagen ‘social media stop´ in, om zo meer tijd vrij te maken voor de dingen die er echt toe doen. Onze december vakantie bracht veel rust, mede omdat er op het eiland maar beperkte uren energie – en dus internet – was. Voor herhaling vatbaar, aldus Anco.

Meer reizen in kader van (documentaire) fotografie:  Eind 2019 liepen we dan echt in Madagaskar rond door een combi van werk – vakantie. Ook werd ik weer in mijn geliefde India uitgenodigd om te filmen, te fotograferen én te onderwijzen. Wat was het heerlijk om na jaren weer terug te zijn! Dat één van mijn documentaire foto’s (Passed Out) doordrong tot de finale van een internationale fotowedstrijd in Amerika en het persoonlijk ophalen van de PRINT was met stip het foto highlight van 2019. 

Koesteren vrienden en gemeenschap (Pay It Forward):  Deelname aan een gezamenlijke veldconferentie in Senegal gaf tijd voor rust en reflectie. Ook mochten we letterlijk licht brengen in een klein Senegalees dorpje, waar iedereen op het elektriciteitsnet werd aangesloten, behalve de kerk, dominee en christelijke school.

Mezelf (meer) verwennen:  Mezelf verwennen leer ik meer en meer, al blijft het lastig in een omgeving waar armoede aan de orde van de dag is. Op vakantie mocht ik in ieder geval weer een gezichtsmassage ondergaan en ook blijft gezond eten en bewegen belangrijk om (geestelijk) fit te blijven. In 2020 zou ik graag op een stilte retraite gaan. En zal er dit jaar een 10K run in zitten?

Mijn hart meer openen voor Gods genezende hand:  Binnen onze familie heeft God de afgelopen 2,5 jaar een bijzonder werk verricht. Na het overlijden van mijn vader zijn we – als gezin – op wonderbaarlijke wijze naar elkaar toegegroeid. Waar we eerst niet altijd met z’n allen door een deur konden, zijn we de laatste tijd nog nooit zo veel met elkaar uit eten geweest. We ervaren een nieuwe vrijheid die de pijn uit het verleden wegneemt. Mijn gebed voor 2020 is dat deze verdieping doorzet.

Meer van Zijn woord: Mijn dag probeer ik nog altijd met een dagelijkse podcast (voornemen 2019) te beginnen. Het zet de toon voor de dag. Ook wil ik een aantal boeken dit jaar lezen, waaronder een boek over gebed. Door het vele reizen, groeit er meer een verlangen om weer echt onderdeel te zijn van een christelijke community.

Onderzoeken combi schrijven en fotografie: De combi beeld en woord lijkt door te zetten in 2020. Ik hoop mijn foto’s in 2020 onder een breder publiek uit te zetten en evt. mijn mooiste platen in kaartvorm te gieten. Ook het schrijven van korte verhalen staat op ‘mijn wensenlijstje’ voor dit jaar. Wellicht bundel ik mijn mooiste platen tot een fotoboek. 

2019 – 2020
Meer actieve fotografie kennisdeling: Het was geweldig om in India een workshop Documentaire fotografie te mogen verzorgen aan een klein aantal studenten. De muziekstudio in Dakar wordt meer en meer een plek waar artiesten samen komen om te creëren, elkaar te bemoedigen en samen dingen te ondernemen. Ik hoop daar in 2020 o.a. eenzelfde workshop Documentaire fotografie te organiseren. Mijn Verlangen voor 2020 blijft dat de kerk meer en meer gaat inzien dat Kunst van onschatbare waarde is binnen Gods Koninkrijk.

Leren muziekinstrument op reisformaat: Sinds de zomer 2018 ben ik weer aan het blokfluiten geslagen. Ondanks het reisformaat (geen excuus om het instrument thuis te laten), blijft echte vooruitgang uit. Ik ben dan ook aan het bekijken of muziekles bij een vriendin en gepassioneerd musicus ‘mijn carrière als muzikant’ een push kan geven ;). Samen spelen is zoveel leuker! Ook heb ik een inspirerende fluitiste op Youtube ontdekt.

Coaching jongeren:  Onze jongeren in West-Afrika blijven een speciale plek in ons hart innemen, ook al zien we ze niet zo vaak als we zouden willen. Life coaching op afstand blijft dan ook belangrijk in 2020. Helemaal omdat velen nu de fase in hun leven bereiken, waarin ze gaan trouwen en kinderen krijgen.

2020 nieuw
In 2019 stonden ‘Nieuwe wegen/manieren’ centraal en het lesgeven in India is daar een mooi voorbeeld van. Ook het ontspannende bezoek van Groot Nieuws Radio valt wat mij betreft hieronder. Het was een voorrecht om door middel van radio het bijzondere werk van God breder onder de aandacht te mogen brengen. Op naar een mooi vervolg.

Ondanks alle mooie (Gods) ontmoetingen in 2019, hebben de gezondheidsklachten die Anco ervoer me enigszins van mijn stuk gebracht. In hoeverre geef ik alles (inclusief zijn gezondheid) in handen van God? Voor 2020 ervaar ik dan ook een push in de richting van ‘Liefdevolle Overgave’, in alle rust. 1 Peter 5:7 Cast all your anxiety on him because he cares for you. Gods zorg voor ons komt het best tot ‘zijn recht’ wanneer we ons verootmoedigen en volledig vertrouwen op Zijn genade. In het Grieks wordt ‘casting’ gebruikt voor een man die een zware last op de rug van een kameel gooit. God wil dat wij alles waar we ons zorgen over maken in Zijn handen geven. Hij zal onze Last opvangen.

Welk thema/woord staat bij jou in 2020 centraal? En op welk gebied wil jij het over een ANDERE BOEG gooien?
Opdat we alleen Zijn werk (Levensdroom) mogen uitvoeren, datgene wat speciaal voor ons is weggelegd. Om zo mee te bouwen aan een wereld met meer Licht en kleur, waardoor de duisternis en gebrokenheid moeten wijken.