new year 2018 avonturiersblog | Hoopvol Afrika

In vol vertrouwen

In vol vertrouwen

We vlogen net aan het einde van 2019 huiswaarts om de kou van Nederland in te ruilen voor de ‘warmte’  van Senegal. De start van 2020 hebben we samen – onder het genot van een glas wijn –  op de bank ingeluid,  terugblikkend op een wat roerig 2019. Een vriendin stuurde ons een audio opname van Oud en Nieuw in Spijkenisse op – het klonk als een oorlogszone  – terwijl bij onze opname goed moest luisteren om de knallende vuurpijlen in de verte te horen. Nog voor 12 uur lagen we beiden op een oor, dankbaar voor de start van weer een nieuw jaar.

Sinds enkele jaren laat ik in januari mijn gedachten dwalen over het jaar dat achter ons ligt. En de doelen/dromen die daarbij hoorden. Ook sta ik stil bij een woord of thema van God voor het nieuwe jaar. Allereerst een terugblik op 2019.

2019
Gerichter navolgen fotografie passie:  Ook in 2019 bleef ik online actief doorleren. Naast een cursus straatfotografie, kocht ik ook een tweedehands analoge camera, om daarmee een eerste rolletje vol te schieten. Hoewel ik vooraf niet zeker wist of de camera nog volledig functioneerde, en het scherpstellen niet altijd goed ging, beleefde ik veel plezier in het minimaliseren van mijn opnames. Mijn foto website is inmiddels af en probeer ik zo goed mogelijk bij te houden met alledaagse unieke en hoopvolle momenten. Neem eens een kijkje op btwienclicks.com

Meer beleven echte / offline leven:  In 2019 ben ik minder offline geweest dan ik vooraf hoopte. In 2020 las ik weer een 40 dagen ‘geen social media’ stop in, om zo meer tijd vrij te maken voor de dingen die er echt toe doen. Onze december vakantie bracht veel rust, mede omdat er op het eiland maar beperkte uren energie – en dus internet – was. Voor herhaling vatbaar, aldus Anco.

Meer reizen in kader van (documentaire) fotografie:  Eind 2019 liepen we dan echt in Madagaskar rond: combi werk – vakantie. Ook werd ik weer in mijn geliefde India uitgenodigd om te filmen, te fotograferen en te onderwijzen. Wat was het heerlijk om na die jaren weer terug te zijn! Dat een van mijn documentaire foto’s (Passed Out) doordrong tot de finale van een internationale fotowedstrijd in Amerika en het persoonlijk ophalen van de PRINT was met stip het foto highlight  van 2019. 

Koesteren vrienden en gemeenschap (Pay It Forward):  Deelname aan een gezamenlijke veldconferentie in Senegal gaf tijd voor rust en reflectie. Ook mochten we letterlijk licht brengen in een klein dorpje Faylar, waar iedereen op het elektriciteitsnet werd aangesloten, behalve de christenen (lees: kerk, dominee en christelijke school).

Mezelf (meer) verwennen:  Mezelf verwennen leer ik meer en meer, al blijft het lastig in een omgeving waar armoede aan de orde van de dag is. Op vakantie mocht ik in ieder geval weer een gezichtsmassage ondergaan en ook blijft gezond eten en bewegen belangrijk om (geestelijk) fit te blijven. In 2020 zou ik graag op een stilte retraite gaan. En zal er dit jaar een 10K run in zitten?

Mijn hart meer openen voor Gods genezende hand:  Binnen onze familie heeft God de afgelopen 2,5 jaar een bijzonder werk verricht. Na het overlijden van mijn vader zijn we – als gezin – op wonderbaarlijke wijze naar elkaar toegegroeid. Waar we eerst niet met z’n allen door een deur konden, zijn we de laatste tijd nog nooit zo veel met elkaar uit eten geweest. We ervaren een nieuwe vrijheid die de pijn uit het verleden wegneemt. Mijn gebed voor 2020 is dat deze verdieping doorzet.

Meer van Zijn woord: Mijn dag probeer ik nog altijd met een dagelijkse podcast (voornemen 2019) goed te beginnen. Het zet de toon voor de dag. Ook wil ik een aantal boeken dit jaar lezen, waaronder een over gebed. Door het vele reizen, groeit er wel meer een verlangen om weer echt onderdeel te zijn van een christelijke community.

Onderzoeken combi schrijven en fotografie: De combi beeld en woord lijkt door te zetten in 2020. Ik hoop mijn foto’s in 2020 onder een breder publiek uit te zetten en evt. mijn mooiste platen in kaartvorm te gieten. Ook het schrijven van korte verhalen staat op ‘mijn wensenlijstje’ voor dit jaar. Wellicht bundel ik mijn mooiste platen tot een fotoboek. 

2019 – 2020
Meer actieve fotografie kennisdeling: Het was geweldig om in India een workshop Documentaire fotografie te mogen verzorgen. Ook al was het aan een kleine groep… De muziekstudio in Dakar wordt meer en meer een plek waar artiesten samen komen om te creëren, elkaar te bemoedigen en samen dingen te ondernemen. Ik hoop daar in 2020 o.a. bij betrokken te zijn door het verzorgen van eenzelfde workshop Documentaire fotografie. Mijn Verlangen voor 2020 blijft dat de kerk meer en meer gaat inzien dat Kunst van onschatbare waarde is binnen Gods Koninkrijk.

Leren muziekinstrument op reisformaat: Sinds de zomer 2018 ben ik weer aan het blokfluiten geslagen. Ondanks het reisformaat (geen excuus om het instrument thuis te laten), blijft echte vooruitgang uit. Ik ben dan ook aan het bekijken of muziekles bij een vriendin en gepassioneerd musicus ‘mijn carrière als muzikant’ een push kan geven ;). Samen spelen is zoveel leuker! Ook heb ik een inspirerende fluitiste op Youtube ontdekt.

Coaching jongeren:  Onze jongeren in West-Afrika blijven een belangrijke plek in ons hart innemen, ook al zien we ze niet zo vaak als we zouden willen. Life coaching op afstand blijft dan ook belangrijk in 2020. Helemaal omdat velen nu de fase in hun leven bereiken, waarin ze gaan trouwen en kinderen krijgen.

2020 nieuw
In 2019 stonden ‘Nieuwe wegen/manieren’ centraal en het lesgeven in India is daar een mooi voorbeeld van. Ook het ontspannende bezoek van Groot Nieuws Radio valt hier onder. Het was een bijzonder voorrecht om door middel van radio het bijzondere werk van God breder onder de aandacht te mogen brengen. Op naar een mooie vervolg.

Ondanks alle mooie (Gods) ontmoetingen in 2019, hebben de gezondheidsklachten die Anco ervoer me flink door elkaar geschut. In hoeverre geef ik alles (inclusief zijn gezondheid) in handen van God? Voor 2020 ervaar ik dan ook een push in de richting van ‘Liefdevolle Overgave’, in alle rust. 1 Peter 5:7 Cast all your anxiety on him because he cares  for you. Gods zorg voor ons komt het best tot ‘zijn recht’ wanneer we ons verootmoedigen en volledig vertrouwen op Zijn genade. In het Grieks wordt ‘casting’ gebruikt voor een man die een zware last op de rug van een kameel gooit. God wil dat wij alles waar we ons zorgen over maken in Zijn handen geven. Hij zal onze Last opvangen.

Welk thema/woord staat bij jou in 2020 centraal? En op welk gebied wil jij het over een ANDERE BOEG gooien?
Opdat we alleen Zijn werk (Levensdroom) mogen uitvoeren, dat voor ons is weggelegd. En zo mee mogen bouwen aan een wereld met meer Licht en kleur, waardoor de duisternis en gebrokenheid moeten wijken.

Maki met streken

Maki met streken

“Stt … luister”, zegt onze gids, terwijl hij zijn looptempo opvoert. “Wellicht gaan we toch maki’s zien, voordat jullie het eiland verlaten”, grijnst hij. Ook ik glimlach van oor tot oor, want een maki als camera model zag ik nog wel zitten. Van horen zeggen is deze groep van vier de laatst in het wild levende maki’s.

Eenmaal om de hoek, zie ik een café met een aantal stamgasten. Niet direct de plek waar ik dacht Maki’s aan te zullen treffen. Ook de wat luidruchtige ‘ jeu de boulende groep mannen’ lijken wat misplaatst. Toch trekt de Maki familie van vier zich daar niet echt veel van aan. Ze lijken me erg mak voor wilde maki’s. Maar ja, wat weet ik van ringstaartmaki’s, behalve wat King Julien me voorschotelt in de animatiefilm Madagascar.

Een Franse beschermvrouw rent op me af, zodra ik mijn camera trek. Geen flits, geen flits! Ik laat haar geruststellend mijn camera zien en leg haar uit dat er standaard geen flits zit op dit model. Goed, schudt ze, terwijl ze uitlegt dat toeristen / fotografen soms de meest gekke kunstjes uithalen om de maki’s te vereeuwigen.

De maki’s zijn alles behalve schuw en de baby van de familie slingert er lustig op los met broerlief (foto boven). Moeder komt zo nu en dan ook dichterbij en zet haar tanden in een geparkeerde fiets (foto onder). Ook voor een hond lijken ze geen enkele angst te hebben. Dezelfde vrouw houdt een en ander wat angstvallig in de gaten: een gevecht tussen hond en maki ziet ze niet echt zitten.

Ondernemende Maki besnuffelt fiets

Vader houdt zich op afstand en blijft heerlijk lui in de boom liggen. Om de aandacht van moeder maki te trekken, maak ik een geluidje. “Liever niet doen”, krijg ik te horen,” dat is beter”. Nog geen tel later springt moeder maki op de tafel en likt een lege bierfles af. De beschermvrouw springt op en jaagt haar weg, al uitleggend dat de vorige eigenaar van het café haar dit – in gevangenschap –  heeft geleerd. Ik begrijp nu ook beter waarom ze zo fel is op het behoud van hun leefomgeving. Meerdere partijen zien ze liever gaan dan komen. Ook de boeren zeggen overlast van hen te hebben.  Altijd weer de strijd tussen mens en natuur/dier.

Terwijl we teruglopen naar ons hotel, mijmer ik over een van de hoogtepunten van onze vakantie. Al scoren snorkelen en de bliksem fotograferen (beiden voor het eerst) ook hoog. Madagascar is wel degelijk een stukje paradijs op aarde … al was de kloof tussen arm en rijk dagelijks pijnlijk zichtbaar.

Mocht je je net als ik afvragen waar de naam Lemur vandaan komt, dan is onderstaande info voor jou :
De lemuren zijn vernoemd naar de Romeinse lemures, de geesten van de doden die ‘s nachts gillen slaken. De geluiden van de maki’s deden de eerste onderzoekers van Madagascar denken aan deze lemures.

Jong ontmoet oud(er)

Jong ontmoet oud(er)

Op een zaterdagmiddag struin ik met mijn camera rond in Rotterdam. Het verbaast me dat mensen in zulke grote getale – winkelend en zwetend – rondlopen, terwijl het die middag toch echt behoorlijk warm is voor Nederlandse begrippen. Maar ja, ikzelf loop ook rond … al vind ik met een veel duidelijker doel :). Om het bruisende Rotterdamse straatleven vast te leggen voor een opfriscursus ‘Straatfotografie’.

Terwijl ik de winkelende mensenmassa bekijk, zie ik vanuit mijn ooghoeken een ‘deftige dame’ op een scootmobiel voorbij komen. In het voorbij schieten vallen me vooral haar groene laarzen op :). Zonder na te denken loop ik in de richting waarin de scootmobiel verdween. In de hoop om een ‘spontaan juweeltje’ vast te kunnen leggen.

Na wat plaatjes van de omgeving te hebben geschoten, popt de deftige dame weer op. Dit keer zie ik dat ze iets van de grond probeert op te rapen. Ik schiet haar te hulp en zodoende komt een mooi gesprek tot stand. Ze (laten we haar in het vervolg E noemen) heeft net – om uit de hitte te blijven – een aantal uren in het museum doorgebracht. Heerlijk, vertelde ze me, en niet in de laatste plaats vanwege de airco.

Ze blijkt een belezen en bereisde dame en vuurt heel wat vragen af, wanneer ze doorkrijgt dat ik een groot deel van het jaar in West-Afrika woon. Ook zij heeft vroeger het nodige gereisd, als ‘artist, actress and model’ lees ik op haar visitekaartje. Na ons praatje trek ik de stoute schoenen aan en vraag of ik een portret van haar mag schieten.

Prima, zolang ik maar niet hoef te poseren. Geen enkel probleem, antwoord ik, graag zelfs. Of ik de foto ook niet online wil plaatsen, vraagt ze me later. Vandaar mijn keuze voor een meer abstracte foto van onze ontmoeting. Zal ik de foto opsturen, roep ik uit, voordat ik goed en wel besef dat mijn gesprekspartner geen e-mail heeft :).

Geen probleem, aldus E, haar adres staat op het visitekaartje. Het is hier om de hoek, wijst ze, dus langskomen is ook een optie. Het komt nog maar zelden voor dat ik zo’n spontane uitnodiging krijg, bedenk ik me later glimlachend.

Voordat we afscheid nemen, reikt ze in haar tas en pakt er een reep pure chocolade uit. Deze is voor jou, als herinnering aan onze spontane ontmoeting. Even gaan er gedachten door mijn hoofd waarom ik deze reep niet zou moeten aannemen, maar dan zwicht ik voor de puurheid van het gebaar. Haar ogen stralen wanneer ik vertel dat ik gek ben op pure chocola. Ik ook, zegt E met een knipoog.

Eenmaal weer thuis, pak ik mijn laptop om de genomen foto’s om te zetten in print. Terwijl ik een exemplaar in een envelop doe, hang ik ook dezelfde print zichtbaar in onze huiskamer op. Ter herinnering aan deze mooie ontmoeting tussen jong en oud. Misschien is dit wel het begin van een ouderwetse pen-vriendschap, want nog geen week later krijg ik een kaart in de bus. Je kunt vast wel raden van wie … 😉