new year 2018 sierra leone | Hoopvol Afrika

Dorp en hemel houden adem in

Dorp en hemel houden adem in

De dorpsmenigte houdt de adem in. Zal het deze avond eindelijk lukken om één van de belangrijkste scenes uit de film op te nemen voordat de hemelsluizen zich openen? Een collega stelt zich strategisch op tussen de filmplek en het huis van de duivel. Met uitgestrekte armen roept hij om Gods hulp.

De afgelopen twee avonden konden we de betreffende scene niet filmen, omdat stortbuien en onweer ons dwongen vroegtijdig in te pakken. In deze scene ziet Adama, de hoofdrolspeelster, Jezus in haar droom. Dat deze ontmoeting plaatsvindt tegenover de moskee en naast het door de dorpelingen gebouwde ‘huis van de duivel’ lijkt alles te maken te hebben met de tegenslag die we ondervinden.

Ook de voorganger, plaatselijke partner van dit filmproject, heft zijn ogen op naar de hemel. Na enige tijd kijkt hij ons zelfverzekerd aan: ‘Vanavond zullen we deze scene filmen’. De bijbeltekst uit Efeze 6 komt boven, waarin duidelijk staat dat we niet te strijden hebben tegen vlees en bloed, maar tegen de duistere machten in de hemelse gewesten.

Zodra we enkele druppels voelen zetten we een tent op boven de camera’s en voeren we de snelheid op. De groep omstanders is deze avond door de regen kleiner, waardoor het harde gepraat en gelach de opnames minder hindert. We dienen als entertainment voor het hele dorp, zonder elektriciteit en dus ook tv.

De spanning stijgt zodra de scene meerdere keren gespeeld moet worden om de juiste performance op beeld vast te leggen. Ook Jezus verschijning verloopt niet direct vlekkeloos. Het publiek kijkt ademloos toe, zodra hij uit de schaduw tevoorschijn komt en zijn doorboorde handen naar Adama uitstrekt. Gejuich stijgt op zodra het laatste beeld is opgenomen.

Opgelucht ruimen we op in de stromende regen. Het vereist heel wat kunst- en vliegwerk om alle apparatuur ‘droog’ de auto in te krijgen. De director herinnert iedereen eraan om geen SD kaarten uit de camera’s te trekken voordat we weer veilig en wel thuis zijn. Na een zangscene eerder van de week, waren we een audio SD kaart in het donker verloren. Na een lange zoektocht keerden we met lege handen huiswaarts.

De volgende dag waren we allen getuige van Gods trouw. Eén van de dorpsvrouwen wist de kaart bij morgenlicht te vinden, zodra we een voorbeeld hadden laten zien en ze op een drafje naar haar op de grond drogende was liep. Nog geen half uur later werd de kaart onder luid gezang en dans bij ons teruggebracht. We ervoeren het als een dikke Knipoog van boven.

In leven en sterven

In leven en sterven

Mijn hersenen draaien overuren, de voorbereidingen voor een volgend filmavontuur zijn in volle gang. Hoe meer ik nadenk over de vier weken die voor me liggen, hoe meer kamelen (in plaats van de gebruikelijke beren) ik op mijn weg zie. Er zitten zoveel onbekende kanten aan dit nieuwe avontuur.

Mijn telefoon bliept gemiddeld zo’n 10 keer per dag. Er wordt van alles – mooi en minder mooi – gedeeld door de teamleden die zich al in Sierra Leone (SL) bevinden. Ik merk dat dat onrust schept, terwijl er toch echt nog wat dingen af ‘moeten’ voor ik het vliegtuig in stap.

Bij de kapper kom ik langzaamaan wat tot rust. Onbedoeld dwalen mijn gedachten af naar de laatste week in het leven van mijn vader. Gek hoe je onderbewustzijn werkt als je even stilgezet wordt. Hij wilde zijn haren nog laten knippen, zo in de laatste dagen van zijn aardse leven.

Hier zit ik dan, bijna klaar voor een heel andere reis, me afvragend waarom ik in hemelsnaam mijn haren nog wil laten knippen voor ik ga. Het lijkt zoiets onbenulligs en toch voelt het goed. Met mijn ogen dicht, praat ik de laatste dingen door met mijn Hemelse Vader.

Eerder op de dag ontving ik bericht dat een mede-student uit SL net twee weken voor de aanvang van de training stierf. Met geen duidelijke oorzaak. Dat zet me aan het denken en zet een en ander weer in het juiste perspectief. We denken ‘tijd’ te hebben om ons leven te beteren, relaties aan te halen, Gods doel met ons leven te ontdekken, maar niets is vaak minder waar. Wanneer en waar we geboren worden, hebben we net zo min in onze hand als ons sterven.

We zijn met niets op aarde gekomen en zullen met niets deze aarde verlaten. Om die reden wil ik de dagen invullen met de dingen die echt belangrijk zijn. Elke dag leven alsof het je laatste is. Vol diepgang en Vreugde. “All men die; few men ever REALLY live”. Ik hoop tot die laatste groep te mogen gaan behoren.