new year 2018 holland | Hoopvol Afrika

Het nieuwe (ab)normaal?

Het nieuwe (ab)normaal?

Vandaag loop ik weer in ‘een grote stad’, terwijl Anco rondshopt in een groot ziekenhuis dat binnen enkele weken tegen de vlakte gaat. Mijn blik dwaalt naar de verschillende etalages, die creatieve uitingen bevatten als ‘Welcome back’. Terwijl ik om me heen kijk, wordt duidelijk dat de ‘vernieuwde winkelstraten’ alles behalve verwelkomend lijken. Cirkels en zwart-gele strepen op de vloer moeten helpen om de juiste afstand van elkaar te houden, informatieborden geven nieuwe regels duidelijk weer en zelfs een handwas station om je handen te reinigen. Een warm welkom had ik me toch heel anders voorgesteld.

Hoe langer ik rondloop en kijk, hoe drastischer sommige wijzigen lijken te zijn doorgevoerd. Ook de zelfscan kassa en PIN worden bijna agressief aan de man gebracht. De hoeveelheid winkelmedewerkers met handschoenen en rode 1,5 meter hesjes voelt overweldigend. Boodschappende mensen kijken verschrikt wanneer ze iemand tegen komen.

Ook de mondkapjes op straat en in het openbaar vervoer nemen toe. Er komt zelfs een dame op de fiets voorbij, die haar gezicht verschuilt achter een plastic scherm. Het ‘nieuwe normaal’ lijkt meer weg te hebben van een nieuw abnormaal. Het gevoel bekruipt me dat ik weer op de verkeerde filmset ben beland – net als de keer dat we Nederland via een leeg Parijs vliegveld binnen kwamen.

De tekst uit Johannes 16:33 komt boven, waarin Jezus zijn discipelen bemoedigt en ‘voorbereid’ op de dingen die komen gaan: “Ik heb jullie dit allemaal gezegd, zodat mijn vrede in jullie zou kunnen zijn. Jullie zullen in de wereld veel moeilijkheden hebben. Maar houd moed: Ik heb de wereld overwonnen.” Dat biedt een hemels perspectief en geeft enige rust.

Het documenteren van de veranderingen om me heen via mijn camera gaat bijna vanzelf. Om een en ander als het ware te verwerken. De trambestuurder steekt zijn duim op, wanneer ik een krijtboodschap aan RET op de gevoelige plaat vast leg. Een andere man wendt zijn gezicht af om duidelijk te maken dat hij niet op de foto wil. Ook het aantal handhavers neemt zichtbaar in aantal toe. Ik voel me onbewust toch meer lopen met een camera om mijn nek.

De nieuwsberichten over de makheid waarmee we als burgers (kerkgangers) de wijzigingen aanvaarden, houden me bezig. Hoe sta ik daar zelf eigenlijk in? Angst op besmetting speelt daarbij natuurlijk de hoofdrol. Toch neem ik me actief voor me niet hierdoor te laten leiden. Om zelf na te blijven denken en op te komen voor rechten, mensen wanneer de situatie hierom vraagt. Liefde (die zal verkillen in de laatste tijd) zal mijn drijfveer zijn. Corona bepaalt niet de richting waarin onze samenleving zich hoeft voort te bewegen, ook al lijkt dat er soms sterk op.

Laten we meer dan eens onze blik gericht houden op wat Hoger is en de ander uitnemender achten dan onszelf. Opdat we een positief verschil mogen maken voor een ieder om ons heen en mogen uitstralen dat we navolgers zijn van Jezus, die alles gaf voor ons – de mens.

Vul dit land met Uw Glorie

Vul dit land met Uw Glorie

12 avonden, 12 provincies: verlangen naar de aanwezigheid van God

Het doet me deugd om 1.000+ man de St. Janskerk te Gouda binnen te zien druppelen voor de eerste avond ‘hedendaagse aanbiddingsmuziek’ met Presence. Ook wij hebben het voorecht van een plekje en kijken verwachtingsvol uit naar het verloop van deze avond.

Het doel van Presence is Gods aanwezigheid zichtbaar maken in de levens en roepingen van mensen, in de kerk en op plekken van invloed in ons land.

Zodra de band In Salvation de eerste noten inzet (https://youtu.be/LH37–mKpHw ), krijg ik spontaan kippenvel. De akoestiek is bijzonder, bijna hemels: de ruime opzet van de kerk werkt daar ten volle aan mee. Om ons heen kijkend wordt het verlangen naar Gods aanwezigheid zichtbaar door de diverse mensengroep om ons heen. Aanbidding breekt muren af en doet verschillend verdwijnen.

In de pauze splitsen we ons en gaat A koffie halen, terwijl ik me in de lange rij van het damestoilet aansluit. Eenmaal terug in de banken, vertelt Anco dat we een extra passagier zullen hebben op de terugweg. Ik trek een wenkbrauw op en stel hem de vraag: hoe bedoel je? Wie? Anco gebaart dat hij het later zal uit leggen en zet met veel passie het volgende lied in.

Aan het eind van deze speciale avond lopen we langzaam de langste kerk van Nederland uit. Anco zoekt tussen de stroom mensen naar onze extra passagier . Inmiddels heeft hij wat meer verteld over hun bijzondere kennismaking. Bij de koffie werd Anco aangesproken met de vraag of hij naar Spijkenisse ging die avond? A kijkt hem even aan en antwoordt daar langs te komen. Vervolgens vraagt hij nieuwsgierig waarom hij juist hem vraagt (tussen alle mensen)? Ingeving van de Geest … zegt onze jonge mede reiziger zonder blikken of blozen. Wauw! Over een directe aanwijzing van God gesproken.

Nadat we hem af hebben gezet, blijft de ontmoeting me bij. Het moedigt me aan om nog meer te verlangen naar het verstaan van Gods stem. Ook in de boodschap tijdens de avond komt dit thema naar voren: het verlangen om God weer zichtbaar te maken op de werkvloer, in het dagelijks leven. In tegenstelling tot Afrika, lijkt God niet meer echt relevant te zijn voor veel mensen in Europa. We lijken het zonder Hem prima voor elkaar te hebben.

Door samen God groot te maken (nu tijdens een worship tour langs 12 provincies), vertelt Wim Hoddenbagh, zullen we Hem weer meer en meer zichtbaar maken bij alles wat we ondernemen. Hiervan gaat kracht uit. Zonder poespas, maar met passie.

Ik doe mee … en jij?