new year 2018 Homepage | Hoopvol Afrika

Foppe, Bert en Willem

Foppe, Bert en Willem

Bertje (de Haan) Haanstra nestelt zich dicht tegen me aan, terwijl ik de eerste woorden op papier zet. Alsof hij doorheeft dat er in deze Blog ook over hem geschreven zal worden:). Ik had zo mijn twijfels bij een klein haantje, maar Anco zei spontaan ja op de vraag van vrienden of we Bert niet mee naar huis wilden nemen. Sja, wie A zegt, moet ook H(aan) zeggen.

Stiekum vind ik het allemaal wel leuk, de beesten om ons heen. Ze geven een stukje gezelligheid en nemen me even mee terug naar een bijzondere plek in Senegal: de agrarische bijbelschool Beersheba. Terwijl ik Bert z’n eten geef, kijkt Foppe (de volwassen haan) jaloers toe door het raam. Hij probeert zich bijna door het raam te wurmen, opdat hij ook onderdeel van de gezelligheid kan zijn.

Bert ontpopt zich als een sociaal haantje. Hij nestelt zich op je schouder tijdens een wandeling in de tuin en landt op je knie wanneer er ‘gevaar’ dreigt. Ook onze pleeghond Thaira steekt haar kop om de deur. Sinds enkele weken mogen we ook haar een plekje bieden. Met zo’n mooie, ruime woonplek, zijn we twee jaar geleden bij de Dierenopvang binnengestapt om te kijken of ze geen tijdelijke opvang konden gebruiken voor honden die het écht moeilijk hadden. Nou, die waren er wel. Sindsdien mochten we voor twee honden iets betekenen.

Thaira leek een nieuwe plek gevonden te hebben, maar de gezinstekkel en zij leken toch niet met elkaar door één deur te kunnen. Bijzonder jammer, omdat deze familie haar echt in hun hart had gesloten en nieuwe ervaringen wilde opdoen. We weten weinig van Thaira’s eerste drie levensjaren, anders dan dat ze uit een verwaarloost huis kwam en soms zelfs niet meer werd uitgelaten of te eten kreeg. We noemen haar gekscherend een lief beest met een rugzakje. Herkennen we ons daar allemaal van tijd tot tijd niet in?

De dag dat ze weer terug kwam bij ons, waren we allemaal even van slag. Het leek zo’n goede match en toch werkte het niet. Thaira’s (onbekende) verleden zit soms danig in de weg. Waar wij als mensen Gods innerlijke genezing mogen ontvangen en dingen kunnen beredeneren, lijkt de genezingsweg van een hond een stuk ingewikkelder en langer te zijn. Toch houd ik me vast aan Gods plan van vernieuwing / herstel, zowel voor mens, natuur als dier.

Nu gaat Thaira gewoon weer vrolijk met ons mee naar het werk. Ze kijkt ons na wanneer we het dak van Anco’s familie boerderij opklimmen om 1008 – later 1700 zonnepanelen te installeren. Hierdoor sprokkelen we sponsoring bij elkaar om een bijbelschool in Burkina op te lichten. Uitbreiding energie hier om een school van energie te voorzien daar. Mooi dat het zo kan.

Tussendoor krijgen we haan 3 erbij. Na Foppe de Haan, Bert Haanstra (filmmaker), ontbreekt nog één naam. Jawel: Willem van Hanegem. Al blijven de (witte) krullen achterwege. Ach ja, we hebben allemaal wel eens een verandering van kapsel :).

Naast de nodige bezoekjes, presentaties en andere project voorbereiding, vullen we – wanneer tijd – ook nog een dagje aan de Guinee container die op het erf staat. Wil je ook een keer meedoen, bel gerust! Samen staan we sterker!

Ik ben geraakt!

Ik ben geraakt!

Wij bevrijden slaven.

Miljoenen bevrijden.

Een half miljard beschermen.

Recht voor de armen is niet te stoppen.

Het billboard met bovenstaande titel bleef niet onopgemerkt op Opwekking. Het was lastig om deze over het hoofd te zien en mijn interesse was dan ook gewekt. Het werd al snel duidelijk dat International Justice Mission (IJM) op deze manier aandacht vroeg voor de miljoenen (kind)slaven op de wereld. De visuele presentatie door oprichter Gary Haugen met de titel ‘De ongewone passie van God’ had bij velen iets losgemaakt. Zo ook bij mij.

Ik kreeg sterk het gevoel dat IJM de reden was dat ik dit jaar op Opwekking was. Niet de bijzonder mooie gesprekken met goede vrienden, de opbouwende preken, het fantastische optreden van het Watoto kinderkoor en de traditionele tour door ‘de Mission tent’ :). Al vormt dat ook altijd een bijzonder voorrecht tijdens het Pinksterweekend.

Het werk van IJM heb ik al jaren in het vizier. Het opkomen en bevrijden van slaven – sluit nauw aan bij Gods hart dat klopt voor recht doen (Jes. 1:17; Jes. 58). Om dit zichtbaar te maken, maakt Hij graag gebruik van Zijn evenbeeld op aarde, de mens. Niet omdat Hij ons hiervoor nodig heeft, maar omdat Hij wil dat we het Licht van de wereld zijn, in Zijn naam (Mt. 5).

Wanneer we ons laten raken door de ellende van de miljoenen slaven wereldwijd, begrijpen we meer van Gods vaderhart, voor onszelf en met name de kindslaven wereldwijd. Hoe kunnen zij zien dat God goed is? Doordat mensen als IJM door het vuur gaan om hen te bevrijden en te beschermen. En het onrecht dat hen wordt aangedaan aan te vechten.

Ik verlang ernaar om daarin meer en meer op God te mogen gaan lijken. En hieraan handen en voeten te geven. Maar hoe en op welke manier? We kennen allemaal het gevoel dat het probleem zo overweldigend groot is, dat het ons lam slaat. Eén van de redenen waarom ik juist wel op een IJM medewerker afstapte om te kijken wat ik eventueel MEER met hen kan doen. Het leven van de Koraanleerlingen (Talibés) in Senegal ligt me daarin na aan mijn hart. Zij verlangen ook naar een uitweg uit het duistere bestaan dat hen door anderen is toebedicht. En in vrijheid de bestemming voor hun leven te ontdekken.

Het verhaal van de wonderbare spijziging, waar 5.000+ mensen gevoed werden, met een paar broden en vissen, vormt een bemoediging tijdens de presentatie. Was deze jongen de enige in de groep met een meegebrachte lunch? Of gaf hij deze als enige af aan Jezus?

Zodra we ‘onze uitdaging’ in Zijn handen geven, neemt Hij verantwoordelijkheid voor het wonder dat zich voltrekt. Alle grote dingen, begonnen ooit klein. Kijk om je heen in je buurt: wie kun je bemoedigen? welke naaste kan een steuntje in de rug gebruiken? welk onrecht – klein of groot – mag jij te lijf gaan? … Opdat Gods Koninkrijk op aarde zichtbaar wordt. Met God als leidsman.

Lees wat jij kunt doen in de strijd tegen slavernij: https://www.ijmnl.org/ikbengeraakt

“Je weet wat de Heer van je wil: niets anders dan recht te doen, TROUW te betrachten en NEDERIG DE WEG te gaan van je God” Micha 6:8

Hemels Zicht

Hemels Zicht

In gedachten zie ik mijn nieuwe, tiener vriend Ch ongeduldig op zijn pols tikken, terwijl hij doodleuk de oogarts aanspoort op te schieten. Gelukkig verstaat de behandelend arts alleen Engels, waardoor hij niet doorheeft wat er zich onder zijn neus afspeelt. Ik gebaar mijn jonge vriend zich te gedragen, anders kan hij alsnog zijn oogoperatie op zijn buik schrijven. Toch kan ik een grijns niet onderdrukken, nu Ch na gebed zo vol vertrouwen is.

Ik had het voorrecht om twee dagen in Thies met een christelijk oog team op te trekken. CBN had me benadert of ik interesse had enkele patiënten te volgen en hiervan een fotoverslag te maken. Oogoperaties had ik nog nooit van dichtbij gezien, dus dat leek me wel wat. Daarbij wilde ik graag met eigen ogen zien wat voor verschil een cataract (staar)operatie kon maken. Mijn interesse wordt nog groter, wanneer ik uitvindt dat een operatie gemiddeld maar 10-15 minuten duurt. Wauw!

Bij aankomst in het ziekenhuis was het chaotisch druk en duurde het even voor ik mijn draai had gevonden. Zoveel patiënten – jong, oud –, zoveel verhalen. Na enige tijd kwam ik in contact met een vader en zijn tiener zoon Ch. Geanimeerd en stotterend vertelt Ch mij zijn ambities en welke rol zijn slechte zicht hierin speelt. Hij laat me zijn dikke brilglazen zien, waarmee hij probeert de school lessen op het bord te lezen. Ook vertrouwt hij me toe dat hij soms over de voetbal struikelt, wanneer hij zijn favoriete sport beoefent. Wanneer ik mijn telefoon en camera erbij pak, lichten zijn ogen op. Stiekum ziet hij nog wel wat hij mooi vindt of niet 😉

Na een lange dag wachten blijkt Ch de volgende dag terug te moeten komen, zodat de artsen fris met de jonge patiënten aan de slag kunnen gaan. De volgende morgen zijn hij en zijn pappa er weer als één van de eersten bij. Ik praat even kort met hen, tussen al het rennen voor fotomomenten door.

Na vele uren wachten gebaart Ch ongeduldig naar me en geeft aan te willen praten. Ik plaag hem wat door te doen alsof ik te druk ben. Toch loop ik naar hem toe en vertelt hij me dat hij bang is voor de operatie en of ik daarvoor wil bidden. We zoeken een stiller plekje en ik vraag onze Hemelse Vader Ch’s hart met vrede te vullen. Daarna ga ik door naar een volgende fotoklus.

Dit keer begeef ik me naar de operatiekamer van dr. B. Hij is een goede leraar en legt zijn handelingen tijdens een operatie stap voor stap uit. Hij doet op belangrijke momenten ook de felle microscoop lamp even uit, zodat ik technisch een goede foto kan maken. Ook voor hem belangrijk ter documentatie. De oogoperaties fascineren me, maar ik ben toch vooral dankbaar  dat er vandaag geen injecties en messen in mijn oog worden gezet.

Na uren wachten is Ch eindelijk aan de beurt. Gelukkig maar, want hij werd al ongeduldig. Terwijl dr M zich klaarmaakt, loopt Ch een rondje door de zaal. Alsof hij nog even in zich op wil nemen welke spullen hem omringen tijdens de operatie. Hij vertelt me, terwijl ik een foto neem, dat zijn angst is afgenomen na ons gebed. Daarna gaat het snel en wordt een infuus aangebracht om hem te verdoven. De angst komt weer even terug, wanneer hij een naald zijn kant op ziet komen. Hij richt zich nog even op om naar me te zwaaien en dan is hij onder zeil.

Ik volg de operatie met interesse en bidt ondertussen dat alles goed mag gaan met mijn jonge vriend. Alsof hij dit kracht wil bijzetten, begint hij op een gegeven moment te bewegen. De operatie lijkt langer te duren dan gepland, waardoor er niet voldoende vloeistof is ingespoten. Ik krijg de schrik van mijn leven en bedenk dat ik vroeger teveel horror films heb gekeken. Gelukkig blijft de medische staf rustig en duwt Ch gewoon weer terug op zijn plaats.

Na de operatie loopt Ch niet zelfstandig de operatiekamer uit. De extra dosis verdoving lijkt er toch enigszins ingehakt te hebben. Zijn vader wacht hem al op, wanneer hij met brancard de zaal wordt uitgereden. Eenmaal in de uitslaapkamer leg ik hem uit dat ik echt naar huis moet en dat ik Ch heb gezegd me de volgende ochtend te bellen om te vertellen hoe het met hem gaat. Ik had hem namelijk al vertelt dat ik waarschijnlijk weg zou zijn als hij zou ontwaken. Zijn vader knikt en bedankt me voor alle goede zorgen. Ik wens hem en Ch Gods zegen toe en dat ik hoop dat zijn zicht aanzienlijk zal verbeteren.

Ch houdt woord en belt me de volgende morgen enthousiast vanuit het ziekenhuis op. Hij is daar ter controle en zegt ‘in vorm’ te zijn. Ik moedig hem aan op God te vertrouwen en vooral ook trouw zijn medicijnen te nemen de komende tijd. Wanneer ik neerleg bedenk ik dat dit wellicht niet het laatste bericht van hem is vandaag. En ja hoor, in de middag ontvang ik een volgend sms-je … Het blijft mooi wat twee dagen intensief optrekken met patiënten voor bijzondere banden geeft.