new year 2018 Blogs | Hoopvol Afrika | … nu in Senegal …

Geluk te koop

Geluk te koop

De straten van India zijn vol met foto avonturen. Het werkt bevrijdend om in een land te zijn waar mensen je vrij laten fotograferen. Het feit dat je niet de hele tijd op je hoede hoeft te zijn wanneer je je camera op iemand richt, werkt stress verminderend … Al zijn er genoeg factoren, zoals het kris kras door elkaar rijdende verkeer, wat je bloeddruk dusdanig doet stijgen.

Ik blijf echter een opvallend verschijnsel op straat, net als in Afrika. En dat ondanks het feit dat India veel verschillende huidskleuren telt. Menigeen die ik op straat ontmoet, kent ook nog wel een woordje Engels, dus dat helpt ook bij het contact leggen.

Onderstaande ballonverkopers kwam ik tegen terwijl ik op een drukke hoek een tempel probeerde vast  te leggen. Wachtend op een goed moment, kreeg ik opeens dit kleurrijke geheel in mijn vizier. De ballonverkopers waren me al eerder opgevallen tijdens de dagen voor en rondom Diwali – Indiaas Nieuwjaar.

Nadat ik gevraagd had (jaja) of ik een foto van hen mocht maken, werd er geposeerd. Iets wat bijna niet te voorkomen is, maar ik niet preferabel vind. Vaak is de oplossing om gewoon ‘even’  te wachten tot de modellen aan je gewend raken en je als het ware vergeten. Dit moment deed zich voor toen ze wegliepen en de straat overstaken.

Het jongetje dat omhoog wijst en de jongeman die omkijkt vormen voor mij het moment. Gelukkig let de jongen links in de foto nog op tijdens het oversteken, want men rijdt je al toeterend omver. Het toeteren is hier niet aan banden gelegd en betekent eigenlijk zoiets als: zie je me, ga uit de weg. Alle gelijke patronen en kleuren van de ballonnen vormen een soort driehoek, een element wat ik ook tijdens mijn fotolessen in India gebruikt heb als een belangrijk element voor een goede foto.

Hetgeen me intrigeerde aan dit moment is ook, dat ik niet goed wist wat de relatie tussen de drie modellen in mijn foto is. Toch neemt men verantwoordelijkheid voor elkaar, door de jongste bij de arm te pakken. Ik vond het ook wat crue dat deze straatverkopers (geen makkelijk leven) hun brood verdienen met de verkoop van een ‘stukje geluk’ in de vorm van ballonnen.

Vul dit land met Uw Glorie

Vul dit land met Uw Glorie

12 avonden, 12 provincies: verlangen naar de aanwezigheid van God

Het doet me deugd om 1.000+ man de St. Janskerk te Gouda binnen te zien druppelen voor de eerste avond ‘hedendaagse aanbiddingsmuziek’ met Presence. Ook wij hebben het voorecht van een plekje en kijken verwachtingsvol uit naar het verloop van deze avond.

Het doel van Presence is Gods aanwezigheid zichtbaar maken in de levens en roepingen van mensen, in de kerk en op plekken van invloed in ons land.

Zodra de band In Salvation de eerste noten inzet (https://youtu.be/LH37–mKpHw ), krijg ik spontaan kippenvel. De akoestiek is bijzonder, bijna hemels: de ruime opzet van de kerk werkt daar ten volle aan mee. Om ons heen kijkend wordt het verlangen naar Gods aanwezigheid zichtbaar door de diverse mensengroep om ons heen. Aanbidding breekt muren af en doet verschillend verdwijnen.

In de pauze splitsen we ons en gaat A koffie halen, terwijl ik me in de lange rij van het damestoilet aansluit. Eenmaal terug in de banken, vertelt Anco dat we een extra passagier zullen hebben op de terugweg. Ik trek een wenkbrauw op en stel hem de vraag: hoe bedoel je? Wie? Anco gebaart dat hij het later zal uit leggen en zet met veel passie het volgende lied in.

Aan het eind van deze speciale avond lopen we langzaam de langste kerk van Nederland uit. Anco zoekt tussen de stroom mensen naar onze extra passagier . Inmiddels heeft hij wat meer verteld over hun bijzondere kennismaking. Bij de koffie werd Anco aangesproken met de vraag of hij naar Spijkenisse ging die avond? A kijkt hem even aan en antwoordt daar langs te komen. Vervolgens vraagt hij nieuwsgierig waarom hij juist hem vraagt (tussen alle mensen)? Ingeving van de Geest … zegt onze jonge mede reiziger zonder blikken of blozen. Wauw! Over een directe aanwijzing van God gesproken.

Nadat we hem af hebben gezet, blijft de ontmoeting me bij. Het moedigt me aan om nog meer te verlangen naar het verstaan van Gods stem. Ook in de boodschap tijdens de avond komt dit thema naar voren: het verlangen om God weer zichtbaar te maken op de werkvloer, in het dagelijks leven. In tegenstelling tot Afrika, lijkt God niet meer echt relevant te zijn voor veel mensen in Europa. We lijken het zonder Hem prima voor elkaar te hebben.

Door samen God groot te maken (nu tijdens een worship tour langs 12 provincies), vertelt Wim Hoddenbagh, zullen we Hem weer meer en meer zichtbaar maken bij alles wat we ondernemen. Hiervan gaat kracht uit. Zonder poespas, maar met passie.

Ik doe mee … en jij?

Jong ontmoet oud(er)

Jong ontmoet oud(er)

Op een zaterdagmiddag struin ik met mijn camera rond in Rotterdam. Het verbaast me dat mensen in zulke grote getale – winkelend en zwetend – rondlopen, terwijl het die middag toch echt behoorlijk warm is voor Nederlandse begrippen. Maar ja, ikzelf loop ook rond … al vind ik met een veel duidelijker doel :). Om het bruisende Rotterdamse straatleven vast te leggen voor een opfriscursus ‘Straatfotografie’.

Terwijl ik de winkelende mensenmassa bekijk, zie ik vanuit mijn ooghoeken een ‘deftige dame’ op een scootmobiel voorbij komen. In het voorbij schieten vallen me vooral haar groene laarzen op :). Zonder na te denken loop ik in de richting waarin de scootmobiel verdween. In de hoop om een ‘spontaan juweeltje’ vast te kunnen leggen.

Na wat plaatjes van de omgeving te hebben geschoten, popt de deftige dame weer op. Dit keer zie ik dat ze iets van de grond probeert op te rapen. Ik schiet haar te hulp en zodoende komt een mooi gesprek tot stand. Ze (laten we haar in het vervolg E noemen) heeft net – om uit de hitte te blijven – een aantal uren in het museum doorgebracht. Heerlijk, vertelde ze me, en niet in de laatste plaats vanwege de airco.

Ze blijkt een belezen en bereisde dame en vuurt heel wat vragen af, wanneer ze doorkrijgt dat ik een groot deel van het jaar in West-Afrika woon. Ook zij heeft vroeger het nodige gereisd, als ‘artist, actress and model’ lees ik op haar visitekaartje. Na ons praatje trek ik de stoute schoenen aan en vraag of ik een portret van haar mag schieten.

Prima, zolang ik maar niet hoef te poseren. Geen enkel probleem, antwoord ik, graag zelfs. Of ik de foto ook niet online wil plaatsen, vraagt ze me later. Vandaar mijn keuze voor een meer abstracte foto van onze ontmoeting. Zal ik de foto opsturen, roep ik uit, voordat ik goed en wel besef dat mijn gesprekspartner geen e-mail heeft :).

Geen probleem, aldus E, haar adres staat op het visitekaartje. Het is hier om de hoek, wijst ze, dus langskomen is ook een optie. Het komt nog maar zelden voor dat ik zo’n spontane uitnodiging krijg, bedenk ik me later glimlachend.

Voordat we afscheid nemen, reikt ze in haar tas en pakt er een reep pure chocolade uit. Deze is voor jou, als herinnering aan onze spontane ontmoeting. Even gaan er gedachten door mijn hoofd waarom ik deze reep niet zou moeten aannemen, maar dan zwicht ik voor de puurheid van het gebaar. Haar ogen stralen wanneer ik vertel dat ik gek ben op pure chocola. Ik ook, zegt E met een knipoog.

Eenmaal weer thuis, pak ik mijn laptop om de genomen foto’s om te zetten in print. Terwijl ik een exemplaar in een envelop doe, hang ik ook dezelfde print zichtbaar in onze huiskamer op. Ter herinnering aan deze mooie ontmoeting tussen jong en oud. Misschien is dit wel het begin van een ouderwetse pen-vriendschap, want nog geen week later krijg ik een kaart in de bus. Je kunt vast wel raden van wie … 😉