new year 2018 Blogs | Hoopvol Afrika | … nu in Senegal …

Schaap en mens kopje onder

Schaap en mens kopje onder

Dit weekend staken we geen groot paasvuur aan, maar waren we wel getuigen van een paasdoop. In de zee, pal naast de schapen die schoon geschrobd werden voor verkoop. We trokken wat bekijks toen er een stoet blanken richting de zee wandelden. Al weerhield het de verkoopdames er niet van hun waar vol passie aan te prijzen. Eenmaal bij het water werd duidelijk dat we hier voor een ander, hoger doel waren. En bleef menigeen nieuwsgierig staan om getuige te zijn van wat er stond te gebeuren.

Tijdens de gezamenlijke paasdienst had de dopeling al een kort getuigenis gegeven. Over zijn zoektocht naar en worsteling met God op intellectueel niveau. Hoe hij telkens vastliep, totdat God Zichzelf persoonlijk in een droom liet zien. Daarna werd alles anders en ging hij God met zijn hart in plaats van verstand najagen. Zich laten dopen is een publieke proclamatie van deze ommekeer. Dat hij serieus een verschil wil maken in de dagen die hem op aarde resten. Eerste paasdag markeert niet alleen meer zijn geboortedag, maar vanaf dit jaar ook het moment waarop hij werd ‘weder geboren’.

“Of weet u niet dat wij allen die in Christus Jezus gedoopt zijn, in Zijn dood gedoopt zijn? Wij zijn dan met Hem begraven door de doop in de dood, opdat evenals Christus uit de doden is opgewekt tot de heerlijkheid van de Vader, zo ook wij in een nieuw leven zouden wandelen.” (Rom 6:3-4)

Het beeld van de doop komt dichterbij dan ooit op deze eerste paasdag. Jezus sterven en opstanding is letterlijk terug te zien in de onderdompeling. Het voert me terug naar de dag waarop ikzelf werd gedoopt. Toen alles in dat ene moment leek te veranderen. Zichtbaar anders kwam ik uit het water, met vernieuwde Hoop en zingeving. Dat God goed is en dat ik in zijn Licht mag wandelen, dat leven geeft (Ps. 56). Deze zekerheid verandert keer op keer mijn perspectief op de dingen die om me heen gebeuren.

Op de terugweg komen we langs een groepje schoongewassen schapen. Bibberend van de kou zoeken ze elkaar op, om zo weerstand te bieden tegen de weerelementen. Het raakt me, wanneer ik de link leg naar de beelden die onze huiskamer dagelijks binnenkomen: beelden van geweld, oorlog, aanslagen, ziekte, verdriet, dood. Groepen mensen als schapen zonder herder, die elkaar op zoeken in tijden van nood, lijden. Het zet me stil bij de vraag: waar hoop ik (jij) mijn Kracht vandaan te halen? En zet me aan om elke dag actief om te kijken naar mijn naaste (in nood).

Je kan het dak op!

Je kan het dak op!

Nederlands dak op nieuwe kliniek Guinee

“In de zomer van 2018 heb ik in Zuidland met een van mijn broers containers helpen laden met ruim 700 vierkante meter geïsoleerde Hardeman dakplaten. Op maat gezaagd, zodat ze straks in Guinee snel op het dak van een nieuw te bouwen gezondheidspost in Geaussou gelegd kunnen worden. Ook de kapspanten en zonnepanelen met bijbehorend accupakket werden ingeladen.

In februari 2019 ging ik dan met mijn twee broers op weg naar Guinee om het reeds aangekomen materiaal te monteren. Anco was al aangekomen vanuit Senegal en we hebben zo’n twee weken vanuit ons tentenkamp aan het dak van de kliniek gewerkt.

Er werd goed voor ons gezorgd en tot grote vreugde van ons allen werd al snel een van de hanen die daar op de compound rondliepen in de pan gemikt. Die kon ons alvast niet meer zo vroeg wekken.

Onder luid gezang van de vrouwen ging na ruim een week de laatste dakplaat erop. Anco had ondertussen het accu pakket met Victron monitoring systeem aangesloten. Daarna nog snel een veldje zonnepanelen op het nieuwe dak en we waren niet meer afhankelijk van de aggregaat.

Op onze laatste dag die we ontspannen in een zwembad hebben doorgebracht konden we voldaan en dankbaar terugkijken op een paar mooie weken. De bouw van de kliniek heeft een flinke boost gekregen en wordt nu verder door plaatselijke werkers afgebouwd!”

Tekst & foto: Leonard van Dijk

Bekijk korte video impressie werk Geaussou

Achtergrond Geaussou
Na 15 jaar alleen in het dorpje N’zao, Guinee werkzaam te zijn is de visie van de Hoop Kliniek gegroeid om minstens vijf “satelliet klinieken” in de omgeving op te zetten. De eerste wordt gebouwd in het plaatsje Gueassou. Met het opzetten van een gezondheidskliniek wil Hoop kliniek op praktische wijze het evangelie handen en voeten geven.

Alhoewel Gueassou zo’n 100 kilometer verder oostelijk ligt van de Hoop Kliniek, duurt het minstens drie uur voordat dit dorpje bereikt is. De wegen zijn zeer slecht en  met name in de regentijd hebben de bewoners geen toegang tot goede medische hulp. Er is een gebrek aan goede medische zorg in en rondom Geaussou.

Mensen sterven vaak aan ziektes die voorkomen of behandeld hadden kunnen worden. De gezondheidsdienst heeft mede om deze reden ingestemd met de bouw van het gezondheidscentrum.

Bus vol blanken

Bus vol blanken

Mijn collega videograaf draait het raampje open, steekt zijn hoofd naar buiten en roept ‘Toubab’ naar de blanken die we voorbij rijden. Voldaan gaat hij weer recht zitten en kijkt glimlachend achterom. Afrikanen noemen blanken ‘Toubabs’ en om die reden is het dan ook vermakelijk wanneer de ene blanke dit naar de andere roept. Stoom afblazen zullen we maar zeggen 🙂

Vanuit allerlei landen in ML zijn we als groep bij elkaar. Allen met eenzelfde doel: viering van het 100-jarig bestaan van de CAMA-kerk in Guinee. We vormen een mooi stel. De President (voorzitter) van de CAMA in de VS – dr John Stumbo, het hoofd Afrika van het Wereld Alliantie Netwerk (AWF)  dr Jura – woonachtig in Brazilië, zendingswerkers en vier videografen. Gebrek aan gespreksstof is er vanaf het eerste moment niet, al is de reis over Afrikaanse wegen verre van geriefelijk.

Bus buzz
Een blokkering van de smalle, kronkelige wegen vormt een extra uitdaging. Dit keer ligt er een container vrachtwagen op z’n kant midden in de bocht, met een kronkel ongeduldige auto’s als gevolg. Onze chauffeur kruipt tussen twee vrachtwagens die een steile, maar niet gemakkelijke alternatieve route kiezen. Zo nu en dan knijp ik een oogje dicht.

Tussen alle bedrijven door leer ik heel wat bij over de vroege geschiedenis van zowel missie als collega’s. Eén verhaal springt er uit, omdat zendingswerkers als enige expats mochten blijven in het onafhankelijke Guinee vanwege de goede, persoonlijke relaties die men toen had met de toenmalige President Touré. Na de afscheiding van Frankrijk wilde Touré het land van alle Franse invloeden zuiveren. Hij vertelde hen persoonlijk wie er wel en niet in het land mochten blijven.

Belang van relaties
Het valt me tijdens de reis op hoe behulpzaam en nederig beide ‘Voorzitters’ zijn. Gedurende de week worden er door hen etensborden verzamelt, afgewassen, dames uit de auto geholpen etc. Het doet me denken aan het ‘dienend leiderschap’ dat Jezus voorleeft. En dan de vele vieringen: de lucht is verzadigt van vreugde en dankbaarheid. Zelfs wanneer één van de vieringen maar liefst 2 uur later dan gepland begint.

Vlag erop los

De eerste viering vond plaats in Baro, precies honderd jaar nadat het eerste missiestation in dat kleine dorp werd gevestigd. Voorganger Celestin Koffi predikte in deze samenkomst, die werd gehouden in een open veld met honderden aanwezigen. Dit is het dorp waar de eerste CAMA zendelingen de “man van de vrede” vonden na vele dorpen in de regio te hebben bezocht. Het hoogtepunt in Baro was de getuigenis van veel oudere vrouwen die afstudeerden van de school die in 1946 door CAMA was opgericht om onderwijs te bieden dat speciaal was bedoeld voor jonge meisjes.

Tweede viering trekt ruim 1.000 man
Vervolgens vond de tweede viering plaats in de nabijgelegen stad Kankan. Meer dan duizend mensen verzamelden zich in het Jeugdcentrum om te luisteren naar Gods woord, te zingen en om te dansen in vreugde en aanbidding. Wanneer de zaal echt vol leek te zijn, konden er toch altijd weer meer stoelen bij.

Voetjes vd vloer
Slotceremonie: dansend een stukje taart halen
Ten slotte vond in de hoofdstad Conakry de grote slotceremonie plaats. Dr. Jura predikte in deze laatste ceremonie. Het dak gaat er pas echt af na het officiële programma. Honderden vreugdevolle broeders en zusters zongen uren en dansten hun vreugde en dankbaarheid uit aan de Heer. Voor deze gelegenheid was er ook een grote taart gemaakt en kwam men dansend langs om een stukje te bemachtigen.

Dr. John Stumbo en de voorzitters van de CAMA kerken in West- en Centraal-Afrika waren aanwezig voor deze viering. Dr. Stumbo vertelde over de visie die A.B. Simpson (oprichter van CAMA) in 1882 had om de regio langs de rivier de Niger te bereiken. Simpsons droom kwam tot bloei in het jaar dat hij stierf. Vanaf dat kleine begin zijn veel zendingswerkers gevolgd en werd er in 1962 een autonome nationale kerk opgericht (John Stumbo-videoblog over CAMA in Guinee).

Van 0 naar 35.000 kerkleden
De CAMA kerk in Guinee, waar ook meerdere CAMA zendelingswerkers actief zijn, heeft nu (honderd jaar later) meer dan 35.000 leden die in meer dan 600 kerken dienen. De nationale CAMA kerk leidt ook twee theologische scholen en is begonnen met verdere cross-culturele missionaire activiteiten.

Verslaglegging vieringen door: Jura Yanagihara

Het was bijzonder om overal waar we kwamen dankbaarheid en vreugde te proeven over de vele jaren missie werk. De feestelijkheden waren mede om die reden een genot om op beeld vast te leggen. En gedanst moest er natuurlijk ook worden, camera in de hand of niet :).