new year 2018 video | Hoopvol Afrika

Bus vol blanken

Bus vol blanken

Mijn collega videograaf draait het raampje open, steekt zijn hoofd naar buiten en roept ‘Toubab’ naar de blanken die we voorbij rijden. Voldaan gaat hij weer recht zitten en kijkt glimlachend achterom. Afrikanen noemen blanken ‘Toubabs’ en om die reden is het dan ook vermakelijk wanneer de ene blanke dit naar de andere roept. Stoom afblazen zullen we maar zeggen 🙂

Vanuit allerlei landen in ML zijn we als groep bij elkaar. Allen met eenzelfde doel: viering van het 100-jarig bestaan van de CAMA-kerk in Guinee. We vormen een mooi stel. De President (voorzitter) van de CAMA in de VS – dr John Stumbo, het hoofd Afrika van het Wereld Alliantie Netwerk (AWF)  dr Jura – woonachtig in Brazilië, zendingswerkers en vier videografen. Gebrek aan gespreksstof is er vanaf het eerste moment niet, al is de reis over Afrikaanse wegen verre van geriefelijk.

Bus buzz
Een blokkering van de smalle, kronkelige wegen vormt een extra uitdaging. Dit keer ligt er een container vrachtwagen op z’n kant midden in de bocht, met een kronkel ongeduldige auto’s als gevolg. Onze chauffeur kruipt tussen twee vrachtwagens die een steile, maar niet gemakkelijke alternatieve route kiezen. Zo nu en dan knijp ik een oogje dicht.

Tussen alle bedrijven door leer ik heel wat bij over de vroege geschiedenis van zowel missie als collega’s. Eén verhaal springt er uit, omdat zendingswerkers als enige expats mochten blijven in het onafhankelijke Guinee vanwege de goede, persoonlijke relaties die men toen had met de toenmalige President Touré. Na de afscheiding van Frankrijk wilde Touré het land van alle Franse invloeden zuiveren. Hij vertelde hen persoonlijk wie er wel en niet in het land mochten blijven.

Belang van relaties
Het valt me tijdens de reis op hoe behulpzaam en nederig beide ‘Voorzitters’ zijn. Gedurende de week worden er door hen etensborden verzamelt, afgewassen, dames uit de auto geholpen etc. Het doet me denken aan het ‘dienend leiderschap’ dat Jezus voorleeft. En dan de vele vieringen: de lucht is verzadigt van vreugde en dankbaarheid. Zelfs wanneer één van de vieringen maar liefst 2 uur later dan gepland begint.

Vlag erop los

De eerste viering vond plaats in Baro, precies honderd jaar nadat het eerste missiestation in dat kleine dorp werd gevestigd. Voorganger Celestin Koffi predikte in deze samenkomst, die werd gehouden in een open veld met honderden aanwezigen. Dit is het dorp waar de eerste CAMA zendelingen de “man van de vrede” vonden na vele dorpen in de regio te hebben bezocht. Het hoogtepunt in Baro was de getuigenis van veel oudere vrouwen die afstudeerden van de school die in 1946 door CAMA was opgericht om onderwijs te bieden dat speciaal was bedoeld voor jonge meisjes.

Tweede viering trekt ruim 1.000 man
Vervolgens vond de tweede viering plaats in de nabijgelegen stad Kankan. Meer dan duizend mensen verzamelden zich in het Jeugdcentrum om te luisteren naar Gods woord, te zingen en om te dansen in vreugde en aanbidding. Wanneer de zaal echt vol leek te zijn, konden er toch altijd weer meer stoelen bij.

Voetjes vd vloer
Slotceremonie: dansend een stukje taart halen
Ten slotte vond in de hoofdstad Conakry de grote slotceremonie plaats. Dr. Jura predikte in deze laatste ceremonie. Het dak gaat er pas echt af na het officiële programma. Honderden vreugdevolle broeders en zusters zongen uren en dansten hun vreugde en dankbaarheid uit aan de Heer. Voor deze gelegenheid was er ook een grote taart gemaakt en kwam men dansend langs om een stukje te bemachtigen.

Dr. John Stumbo en de voorzitters van de CAMA kerken in West- en Centraal-Afrika waren aanwezig voor deze viering. Dr. Stumbo vertelde over de visie die A.B. Simpson (oprichter van CAMA) in 1882 had om de regio langs de rivier de Niger te bereiken. Simpsons droom kwam tot bloei in het jaar dat hij stierf. Vanaf dat kleine begin zijn veel zendingswerkers gevolgd en werd er in 1962 een autonome nationale kerk opgericht (John Stumbo-videoblog over CAMA in Guinee).

Van 0 naar 35.000 kerkleden
De CAMA kerk in Guinee, waar ook meerdere CAMA zendelingswerkers actief zijn, heeft nu (honderd jaar later) meer dan 35.000 leden die in meer dan 600 kerken dienen. De nationale CAMA kerk leidt ook twee theologische scholen en is begonnen met verdere cross-culturele missionaire activiteiten.

Verslaglegging vieringen door: Jura Yanagihara

Het was bijzonder om overal waar we kwamen dankbaarheid en vreugde te proeven over de vele jaren missie werk. De feestelijkheden waren mede om die reden een genot om op beeld vast te leggen. En gedanst moest er natuurlijk ook worden, camera in de hand of niet :).

Wonderschoon Tanzania

Wonderschoon Tanzania

Tien dagen hadden we het voorrecht om door Tanzania rond te trekken. Wauw, wat een prachtig land, rijk met bomen en bijzondere, grote dieren. Genoten hebben we van het spotten van de Big 5 en het vrij kamperen in de natuur. Al moest ik wel even slikken toen ik hoorde dat er geen hekken stonden om het kamp waar we sliepen. In mijn fantasie zag ik al een hyena om onze tent heen circuleren, op zoek naar een gemakkelijk hapje. Anco maar voorin de tent, dacht ik voor ik in slaap viel 🙂

Terwijl we in ‘gehuurde 4×4 + gids’ langs de dorpen rijden, dwalen mijn gedachten af naar de film tijd in Sierra Leone. Qua landschap hebben de beide landen wel wat van elkaar weg, maar waar Tanzania lijkt te floreren op toerisme, slaagt Sierra Leone er niet in bezoekers in grote getalen aan te trekken. Ebola, modder stromen en de nasleep nog van de oorlog hebben diepe sporen achter gelaten. Terwijl de stranden met palmbomen zo als reclame decor kunnen dienen.

Hoe zal het dorp waar we filmden zich voorbereiden op de feestdagen? Zullen er zichtbare aanwijzingen zijn dat Kerst net geweest is? Opgetuigde kerstbomen of opblaasbare plastic Kerstfiguren zullen de veranda’s niet versieren. Een lach ontsnapt me, terwijl ik bedenk dat genoemde attributen wel een heel surreal plaatje zou opleveren. Toch hoop ik van harte dat we als groep een blijvende impact hebben mogen achterlaten over de diepere betekenis van Kerst: Jezus die als Koningskind naar de aarde kwam om de mensheid te redden.

Gelukkig bezoekt pastor Abdul nog altijd trouw het dorp en heb ik er alle vertrouwen in dat hij tijdens deze speciale dagen een kerk vol mensen trekt om de boodschap van Hoop te laten klinken. Tijdens onze filmweken mocht hij ook een aantal mensen dopen in een ver afgelegen dorp. Een plek waar, naar eigen zeggen, bijzonder grote honger is naar het Levende Woord. God met ons. De radicale zin van het leven.

Met groeiende anticipatie wacht ons film team – en het dorp – op de eindversie van de film die in 2019 uitkomt. Voor nu alvast een voorproefje met de officiële trailer die onlangs uitkwam:

 

Dorp en hemel houden adem in

Dorp en hemel houden adem in

De dorpsmenigte houdt de adem in. Zal het deze avond eindelijk lukken om één van de belangrijkste scenes uit de film op te nemen voordat de hemelsluizen zich openen? Een collega stelt zich strategisch op tussen de filmplek en het huis van de duivel. Met uitgestrekte armen roept hij om Gods hulp.

De afgelopen twee avonden konden we de betreffende scene niet filmen, omdat stortbuien en onweer ons dwongen vroegtijdig in te pakken. In deze scene ziet Adama, de hoofdrolspeelster, Jezus in haar droom. Dat deze ontmoeting plaatsvindt tegenover de moskee en naast het door de dorpelingen gebouwde ‘huis van de duivel’ lijkt alles te maken te hebben met de tegenslag die we ondervinden.

Ook de voorganger, plaatselijke partner van dit filmproject, heft zijn ogen op naar de hemel. Na enige tijd kijkt hij ons zelfverzekerd aan: ‘Vanavond zullen we deze scene filmen’. De bijbeltekst uit Efeze 6 komt boven, waarin duidelijk staat dat we niet te strijden hebben tegen vlees en bloed, maar tegen de duistere machten in de hemelse gewesten.

Zodra we enkele druppels voelen zetten we een tent op boven de camera’s en voeren we de snelheid op. De groep omstanders is deze avond door de regen kleiner, waardoor het harde gepraat en gelach de opnames minder hindert. We dienen als entertainment voor het hele dorp, zonder elektriciteit en dus ook tv.

De spanning stijgt zodra de scene meerdere keren gespeeld moet worden om de juiste performance op beeld vast te leggen. Ook Jezus verschijning verloopt niet direct vlekkeloos. Het publiek kijkt ademloos toe, zodra hij uit de schaduw tevoorschijn komt en zijn doorboorde handen naar Adama uitstrekt. Gejuich stijgt op zodra het laatste beeld is opgenomen.

Opgelucht ruimen we op in de stromende regen. Het vereist heel wat kunst- en vliegwerk om alle apparatuur ‘droog’ de auto in te krijgen. De director herinnert iedereen eraan om geen SD kaarten uit de camera’s te trekken voordat we weer veilig en wel thuis zijn. Na een zangscene eerder van de week, waren we een audio SD kaart in het donker verloren. Na een lange zoektocht keerden we met lege handen huiswaarts.

De volgende dag waren we allen getuige van Gods trouw. Eén van de dorpsvrouwen wist de kaart bij morgenlicht te vinden, zodra we een voorbeeld hadden laten zien en ze op een drafje naar haar op de grond drogende was liep. Nog geen half uur later werd de kaart onder luid gezang en dans bij ons teruggebracht. We ervoeren het als een dikke Knipoog van boven.