new year 2018 Senegal | Hoopvol Afrika

Schaap en mens kopje onder

Schaap en mens kopje onder

Dit weekend staken we geen groot paasvuur aan, maar waren we wel getuigen van een paasdoop. In de zee, pal naast de schapen die schoon geschrobd werden voor verkoop. We trokken wat bekijks toen er een stoet blanken richting de zee wandelden. Al weerhield het de verkoopdames er niet van hun waar vol passie aan te prijzen. Eenmaal bij het water werd duidelijk dat we hier voor een ander, hoger doel waren. En bleef menigeen nieuwsgierig staan om getuige te zijn van wat er stond te gebeuren.

Tijdens de gezamenlijke paasdienst had de dopeling al een kort getuigenis gegeven. Over zijn zoektocht naar en worsteling met God op intellectueel niveau. Hoe hij telkens vastliep, totdat God Zichzelf persoonlijk in een droom liet zien. Daarna werd alles anders en ging hij God met zijn hart in plaats van verstand najagen. Zich laten dopen is een publieke proclamatie van deze ommekeer. Dat hij serieus een verschil wil maken in de dagen die hem op aarde resten. Eerste paasdag markeert niet alleen meer zijn geboortedag, maar vanaf dit jaar ook het moment waarop hij werd ‘weder geboren’.

“Of weet u niet dat wij allen die in Christus Jezus gedoopt zijn, in Zijn dood gedoopt zijn? Wij zijn dan met Hem begraven door de doop in de dood, opdat evenals Christus uit de doden is opgewekt tot de heerlijkheid van de Vader, zo ook wij in een nieuw leven zouden wandelen.” (Rom 6:3-4)

Het beeld van de doop komt dichterbij dan ooit op deze eerste paasdag. Jezus sterven en opstanding is letterlijk terug te zien in de onderdompeling. Het voert me terug naar de dag waarop ikzelf werd gedoopt. Toen alles in dat ene moment leek te veranderen. Zichtbaar anders kwam ik uit het water, met vernieuwde Hoop en zingeving. Dat God goed is en dat ik in zijn Licht mag wandelen, dat leven geeft (Ps. 56). Deze zekerheid verandert keer op keer mijn perspectief op de dingen die om me heen gebeuren.

Op de terugweg komen we langs een groepje schoongewassen schapen. Bibberend van de kou zoeken ze elkaar op, om zo weerstand te bieden tegen de weerelementen. Het raakt me, wanneer ik de link leg naar de beelden die onze huiskamer dagelijks binnenkomen: beelden van geweld, oorlog, aanslagen, ziekte, verdriet, dood. Groepen mensen als schapen zonder herder, die elkaar op zoeken in tijden van nood, lijden. Het zet me stil bij de vraag: waar hoop ik (jij) mijn Kracht vandaan te halen? En zet me aan om elke dag actief om te kijken naar mijn naaste (in nood).

Actief bruggen bouwen

Actief bruggen bouwen

“Lang niet gezien”, groet mijn lokale winkeleigenaar wanneer hij me na lange tijd weer binnen ziet stappen. “Hoe was de vakantie?” Ik glimlach terwijl hij dit zegt en leg hem uit dat we o.a. in Nederland waren om projecten voor te bereiden én omdat mijn vader ziek was. Bij mijn laatste opmerking betrekt zijn gezicht en antwoordt hij hoopvol: “Maar nu is hij weer beter toch?”

Ook al moet ik ontkennend op zijn laatste vraag antwoorden, mag ik toch iets van de Hoop uitdelen die we als familie tijdens deze periode hebben ervaren. In de Sen. cultuur worden dingen al gauw vaak als G’ds wil afgedaan, waardoor er nauwelijks tijd lijkt te zijn om bij de pijn stil te staan. Met je pijn naar Boven kijken is al helemaal vreemd, omdat Allah tenslotte niet elk persoonlijk gebed kan ‘aanhoren’.

Ook bij andere contacten merk ik dat ik opener praat over het Herstel binnen onze familie, iets waarop ik zelf niet had durven hopen. De bemoediging die ik daarin mocht ontvangen, wil ik graag delen met mensen die hun familiesituatie als hopeloos ervaren. Voel me soms een soort Bert van Leeuwen in het buitenland 🙂 Al klop ik uiteraard net als Bert niet bij elke willekeurige deur aan … 🙂

Ik merk dat ik anders in Senegal rondloop dit keer. De vreugdevolle en verdrietige omstandigheden van de mensen om ons heen lijken zich duidelijker te presenteren. Alsof ik er meer gespitst op ben. Ik neem me voor om waar mogelijk een bemoedigende hand of woord uit te delen. En me niet te snel op te laten slokken door de dingen die gedaan ‘moeten worden’. Relaties zijn nu eenmaal altijd belangrijker.

Het is goed om terug te zijn, al is deze laatste maand van het regenseizoen ‘bruut heet’. Je hoeft maar de deur uit te lopen, weg van een verkoelende ventilator op je huid, of het zweet gutst al van je gezicht en rug af. En dan heb je nog geen vinger uitgestoken. Des te meer reden om wat rustiger van start te gaan en ons meer te concentreren op het leggen en onderhouden van relaties 🙂

Allen een heel goede, bemoedigende week toegewenst!

Door de storm richting bergtop

Door de storm richting bergtop

Door ziekte in de familie word ik de laatste tijd meer stilgezet bij leven en dood. Een aspect waar we in Afrika (helaas) bijna dagelijks mee te maken krijgen. Dit keer is het echter persoonlijker, rauwer en lijk ik mijn omgeving door een andere bril te bekijken …

Zo reden we op een dag terug van Beersheba en zagen we voor ons een grote groep koeien de weg oversteken. Niks vreemds, omdat de herders vaak hun kudde snel overjagen, opdat alle beesten veilig de overkant halen. Je ziet nog regelmatig dode dieren langs de kant van de weg liggen, omdat een bestuurder het dier niet op tijd kon ontwijken.

Dit keer kwamen twee motorrijders er minder goed van af. Hoe het precies kon gebeuren weten we niet, maar de koeienoversteek of een taxi veroorzaakte dat één van de rijders volop met zijn hoofd (hij droeg geen helm!) op het asfalt viel. Binnen enkele minuten stopten meerdere auto’s en zagen we – bij het voorbij rijden – één man met zijn hoofd in een plas bloed liggen, terwijl de ander er beduusd bij zat … zich waarschijnlijk afvragend wat er zojuist gebeurd was.

Anco en ik besloten ook even te stoppen, maar zagen al snel dat we niet écht iets konden betekenen. De ambulance was gebeld en een omstander probeerde de schokken van het lichaam van de ernstig bloedende man met zijn hand tegen te gaan. Een beeld wat nog dagenlang op mijn netvlies is blijven hangen.

Ik kon het machteloze gevoel van niets praktisch kunnen doen de uren na het ongeluk niet van me afschudden. Daarbij kwam de innerlijke worsteling of we op geestelijk vlak niet meer hadden kunnen betekenen voor de slachtoffers en/of omstanders. Lastig vraagstuk, welke je soms heel anders beantwoordt wanneer je je even in stilte terug kan trekken om de situatie van een afstandje te overzien. Iets wat onmogelijk lijkt in een stressvolle situatie.

Nog nadenkend over het heftige ongeval streken we neer bij ‘onze pizzaboer’. We zaten nog maar net of we horen gierende remmen gevolgd door een klap en een gil van een moeder. Ik (Ewien) kon de moed niet opbrengen om nog een keer getuige te zijn van een ongeluk, terwijl Anco opsprong om een inschatting te maken van de situatie. Dit keer leek het minder ernstig: het slachtoffertje was goed bij kennis en de sirene van de ambulance werd snel luider.

Hoe is het mogelijk dat we in zo’n korte tijd getuige zijn van twee ongelukken? Wilde God ons misschien iets duidelijk maken? Die avond besloten we om in elk geval een cursus EHBO te gaan volgen in Nederland, om in ieder geval de basishandelingen ten tijde van een ongeluk onder de knie te krijgen. Een cursus welke we door de jaren heen (door tijdgebrek) nooit hebben gevolgd.

De boodschap van afgelopen zondag leek alles weer in het juiste perspectief te plaatsen. Een begiftigd spreker, met een bijzonder persoonlijk verhaal, legde de geschiedenis van Noah op een verfrissende manier uit. Je merkte dat de hele zaal vol belangstelling zat te luisteren. Over hoe Noah (wij) door in de ark te blijven (dichtbij God) de storm aan kon gaan.

Na 150 dagen in de ark, kwam deze stil te liggen op de bergketen Ararat – bijzonder ongewoon! Het beeld werd daarbij geschetst dat we zonder de stormen in ons leven de top van de berg niet bereiken/ervaren. Door een storm heen wordt je zicht  – op God en je leven – vaak helderder, je verlangens zuiverder, je leven rijker. Opdat we elke dag en elke situatie op de juiste Waarde mogen blijven schatten!