new year 2018 Senegal | Hoopvol Afrika

Actief bruggen bouwen

Actief bruggen bouwen

“Lang niet gezien”, groet mijn lokale winkeleigenaar wanneer hij me na lange tijd weer binnen ziet stappen. “Hoe was de vakantie?” Ik glimlach terwijl hij dit zegt en leg hem uit dat we o.a. in Nederland waren om projecten voor te bereiden én omdat mijn vader ziek was. Bij mijn laatste opmerking betrekt zijn gezicht en antwoordt hij hoopvol: “Maar nu is hij weer beter toch?”

Ook al moet ik ontkennend op zijn laatste vraag antwoorden, mag ik toch iets van de Hoop uitdelen die we als familie tijdens deze periode hebben ervaren. In de Sen. cultuur worden dingen al gauw vaak als G’ds wil afgedaan, waardoor er nauwelijks tijd lijkt te zijn om bij de pijn stil te staan. Met je pijn naar Boven kijken is al helemaal vreemd, omdat Allah tenslotte niet elk persoonlijk gebed kan ‘aanhoren’.

Ook bij andere contacten merk ik dat ik opener praat over het Herstel binnen onze familie, iets waarop ik zelf niet had durven hopen. De bemoediging die ik daarin mocht ontvangen, wil ik graag delen met mensen die hun familiesituatie als hopeloos ervaren. Voel me soms een soort Bert van Leeuwen in het buitenland 🙂 Al klop ik uiteraard net als Bert niet bij elke willekeurige deur aan … 🙂

Ik merk dat ik anders in Senegal rondloop dit keer. De vreugdevolle en verdrietige omstandigheden van de mensen om ons heen lijken zich duidelijker te presenteren. Alsof ik er meer gespitst op ben. Ik neem me voor om waar mogelijk een bemoedigende hand of woord uit te delen. En me niet te snel op te laten slokken door de dingen die gedaan ‘moeten worden’. Relaties zijn nu eenmaal altijd belangrijker.

Het is goed om terug te zijn, al is deze laatste maand van het regenseizoen ‘bruut heet’. Je hoeft maar de deur uit te lopen, weg van een verkoelende ventilator op je huid, of het zweet gutst al van je gezicht en rug af. En dan heb je nog geen vinger uitgestoken. Des te meer reden om wat rustiger van start te gaan en ons meer te concentreren op het leggen en onderhouden van relaties 🙂

Allen een heel goede, bemoedigende week toegewenst!

Door de storm richting bergtop

Door de storm richting bergtop

Door ziekte in de familie word ik de laatste tijd meer stilgezet bij leven en dood. Een aspect waar we in Afrika (helaas) bijna dagelijks mee te maken krijgen. Dit keer is het echter persoonlijker, rauwer en lijk ik mijn omgeving door een andere bril te bekijken …

Zo reden we op een dag terug van Beersheba en zagen we voor ons een grote groep koeien de weg oversteken. Niks vreemds, omdat de herders vaak hun kudde snel overjagen, opdat alle beesten veilig de overkant halen. Je ziet nog regelmatig dode dieren langs de kant van de weg liggen, omdat een bestuurder het dier niet op tijd kon ontwijken.

Dit keer kwamen twee motorrijders er minder goed van af. Hoe het precies kon gebeuren weten we niet, maar de koeienoversteek of een taxi veroorzaakte dat één van de rijders volop met zijn hoofd (hij droeg geen helm!) op het asfalt viel. Binnen enkele minuten stopten meerdere auto’s en zagen we – bij het voorbij rijden – één man met zijn hoofd in een plas bloed liggen, terwijl de ander er beduusd bij zat … zich waarschijnlijk afvragend wat er zojuist gebeurd was.

Anco en ik besloten ook even te stoppen, maar zagen al snel dat we niet écht iets konden betekenen. De ambulance was gebeld en een omstander probeerde de schokken van het lichaam van de ernstig bloedende man met zijn hand tegen te gaan. Een beeld wat nog dagenlang op mijn netvlies is blijven hangen.

Ik kon het machteloze gevoel van niets praktisch kunnen doen de uren na het ongeluk niet van me afschudden. Daarbij kwam de innerlijke worsteling of we op geestelijk vlak niet meer hadden kunnen betekenen voor de slachtoffers en/of omstanders. Lastig vraagstuk, welke je soms heel anders beantwoordt wanneer je je even in stilte terug kan trekken om de situatie van een afstandje te overzien. Iets wat onmogelijk lijkt in een stressvolle situatie.

Nog nadenkend over het heftige ongeval streken we neer bij ‘onze pizzaboer’. We zaten nog maar net of we horen gierende remmen gevolgd door een klap en een gil van een moeder. Ik (Ewien) kon de moed niet opbrengen om nog een keer getuige te zijn van een ongeluk, terwijl Anco opsprong om een inschatting te maken van de situatie. Dit keer leek het minder ernstig: het slachtoffertje was goed bij kennis en de sirene van de ambulance werd snel luider.

Hoe is het mogelijk dat we in zo’n korte tijd getuige zijn van twee ongelukken? Wilde God ons misschien iets duidelijk maken? Die avond besloten we om in elk geval een cursus EHBO te gaan volgen in Nederland, om in ieder geval de basishandelingen ten tijde van een ongeluk onder de knie te krijgen. Een cursus welke we door de jaren heen (door tijdgebrek) nooit hebben gevolgd.

De boodschap van afgelopen zondag leek alles weer in het juiste perspectief te plaatsen. Een begiftigd spreker, met een bijzonder persoonlijk verhaal, legde de geschiedenis van Noah op een verfrissende manier uit. Je merkte dat de hele zaal vol belangstelling zat te luisteren. Over hoe Noah (wij) door in de ark te blijven (dichtbij God) de storm aan kon gaan.

Na 150 dagen in de ark, kwam deze stil te liggen op de bergketen Ararat – bijzonder ongewoon! Het beeld werd daarbij geschetst dat we zonder de stormen in ons leven de top van de berg niet bereiken/ervaren. Door een storm heen wordt je zicht  – op God en je leven – vaak helderder, je verlangens zuiverder, je leven rijker. Opdat we elke dag en elke situatie op de juiste Waarde mogen blijven schatten!

Hemelse Blik

Hemelse Blik

Het woord waarop ik me in 2017 meer wil richten (zie vorige Blog) is: ZIEN in de diepere zin van het woord. De wereld meer en meer bekijken door geestelijke ogen. Langer stilstaan bij de dingen die ik waarneem om me heen en welke effecten deze hebben in mijn / het leven.

Fotografie is een middel om de wereld om je heen beter in je op te nemen, het mooie te ontdekken in het leven van alledag. Het was dan ook een goed moment om door mijn foto collectie van 2016 te bladeren en een top 5 samen te stellen. Met daarbij een korte uitleg om de context tot leven te laten komen.

Crabhunting1. Crab hunting – India

Mijn reis naar India in 2016 zal ik niet snel vergeten … Een eerste reis naar een onbekend land zet al je zintuigen op scherp en er vallen zoveel nieuwe dingen in een vreemde cultuur te ontdekken. Tijdens een avondwandeling op het strand kwamen we deze vader en zoon tegen die samen op krabben aan het jagen waren. Hij maakte het bijna een spelletje voor hem en zijn zoon, terwijl het vissersleven echt aanpoten is en vaak maar weinig vast inkomen biedt voor zijn gezin.

2. Cross-ed – SenegalCross-ed

Begin januari 2016 mocht ik twee dagen optrekken met een team oogartsen die staaroperaties in Senegal kwamen uitvoeren. Temidden van alle hectiek vond deze vrouw een moment van rust voordat zij de operatiekamer binnen zou stappen. Een kruis markeert het oog dat de dag behandeld dient te worden. Die dag heb ik zoveel blijde gezichten gezien, terwijl vele mensen weer (hemels) Zicht terug kregen.

3. Healing scars – MaliHealing scars

Een genezing van heel andere orde wordt in deze foto in beeld gebracht. Het zijn vaak niet zozeer de zichtbare wonden (jongen rechtsvoor), maar de onzichtbare littekens die om genezing vragen. Afgebeeld in de achtergrond is een Malinese vriendin die jaren Gods Vaderliefde voor haar niet ten volle kon omarmen. In 2016 mochten we een radicale verandering in haar zien en bezochten we samen zieke kinderen en hun ouders om Hoop door te geven.

4. Beach boys – GhanaBeach boys

Eind 2016 stond er ook een reis naar Ghana op het programma – een geweldig mooi land. Voor m’n ogen openbaarde zich een strand scene die even mijn adem wegnam: de zee, kleurrijke boten en huizen langs de kustlijn liepen zo perfect in elkaar over. Daarnaast roept de zee vaak een gevoel van rust en vrede bij me op.

5. Reading is fun – MaliReading is fun

Ik ben altijd te porren voor een bezoek aan een Afrikaans dorp. Je weet nooit wat je te wachten staat en wie je mag ontmoeten 🙂 Eind 2016 had ik het voorrecht om mee te gaan tijdens een uitdeelactie van schoenendozen van de Barmhartige Samaritaan (SP). Maanden later kwam ik in een dorp waar soortgelijke stripbijbelverhalen werden uitgedeeld. De vreugde op de gezichten van de kinderen nam me weer even terug naar mijn tijd met SP eerder dat jaar. Het is superbelangrijk om tijd door te brengen met kinderen, waar dan ook. Wanhoop kan daardoor soms omgezet worden in Hoop.

Bekijk meer foto’s op mijn Flickr page.