new year 2018 nieuws | Hoopvol Afrika

Zijn zij nu gek? Of zijn wij het?

Zijn zij nu gek? Of zijn wij het?

Hoe een kijkje binnen een andere cultuur je leven rijker maakt
Inmiddels is Anco weer terug in Mali en bleef ik achter in Senegal. Zijn kennis was daar nodig, terwijl ik aan de slag mocht met de mooie beeld opdrachten hier. Dankzij Whatsapp blijven we aardig van elkaars reilen en zeilen op de hoogte 🙂

Het was er nog niet van gekomen om een Blog te schrijven over ons Nederlandse bouwteam begin dit jaar … Ter opfrissing uit onze laatste nieuwsbrief:

“We hopen aan het begin van het Nieuwe Jaar een Nederlands bouwteam in Mali te verwelkomen. Een vriend en zijn broer komen ons helpen om twee 12 meter hoge stalen constructies te bouwen waarop elk een watercontainer komt te staan voor de bijbelschool en het vrouwen- en kinderziekenhuis in Koutiala. Ook één van onze nichten uit Zuidland doet een eerste keer Afrika aan.”

Dat bezoek is inmiddels geweest en het resultaat van 2,5 week hard werken mag er zijn. Ancos jongens in Koutiala zijn momenteel de bestaande put aan het verdiepen, zodat er voldoende wateraanvoer is voor de watertank op de bijbelschool. Voor bovengenoemde broer was het een eerste ervaring met Afrika. We vroegen hem in eigen woorden te vertellen wat zo’n eerste bezoek met hem heeft gedaan … Onderstaande is slechts een klein deel uit zijn verhaal, omdat we de rest willen bewaren voor een volgende nieuwsbrief 🙂 Over de technische kant van de containerbouw hopen we binnenkort nog een korte video te maken …

Twee weken zijn we met de bouw van de eerste watertoren bezig geweest, veel dingen die we in Nederland een drama zouden vinden, vinden ze in Mali heel gewoon. Om maar iets te noemen:

# Heb je een aanhanger nodig, zijn de wielen eraf….
# Heb je een steiger nodig, kan je 2/3 op een andere bouw ophalen, onder de specie en alsnog incompleet.
Wat zegt Anco dan…. dan maken we de missende onderdelen toch zelf.

Geweldig om te zien hoe Anco en Ewien en hun collega’s met deze dingen omgaan, ik heb hier echt van mogen leren. Zelf was ik de eerste weken geschokt inzake de veiligheid qua werken en de staat van de elektrische installaties. Vaak vertelde ik Anco dat hoort zo niet, dat kan zo niet, dat is echt niet normaal. Hij zal dit niet snel vergeten denk ik :). Na deze ervaringen vraag ik me ook sterk af of we in Nederland niet zijn doorgeslagen met al onze regeltjes. Waar is onze VOC mentaliteit gebleven?!

Construction water tower

Toch waren we allen bijzonder dankbaar dat we beide watertorens zonder ongevallen hebben kunnen bouwen. De tweede toren bij het ziekenhuis hebben we zelfs in vijf dagen neergezet, in plaats van eerdergenoemde twee weken voor de eerste. Dit door slimmer te bouwen en beter op elkaar ingespeeld te zijn. Ja, de bouw bij het vrouwen- en kinder ziekenhuis in Koutiala zal ik nooit meer vergeten: diversen malen reed er een rouwauto voor en zagen we een klein lichaampje uit het mortuarium gedragen worden … overleden, zo jong… “

Wordt vervolgd!

Cissa on Tour!

Cissa on Tour!

Na onze reis naar Zuid-Afrika vielen we direct weer met onze neus in de boter. Het was de tijd van onze jaarlijkse team conferentie. Dagen waarin we als Senegal team bij elkaar komen om van God en elkaar te horen, te bemoedigen en gewoon leuke, ontspannen dingen te doen. De locatie bevond zich 5 minuten bij ons vandaan, dus even geen lange reis voor ons dit keer 🙂

Eén april viel precies in deze dagen en dat konden we natuurlijk niet ongemerkt voorbij laten gaan. Onze regionale leider nam ons als groep in de ochtend al flink in de maling, waardoor we het idee vatten hem ‘terug te pakken’. ‘s Avonds werd hij dan ook uit het restaurant gelokt, van telefoon etc ontzien en met kleren en al in het zwembad gegooid. Volgens afspraak sprongen er zo’n 15 man/vrouw na en lagen we lachend na te spartelen in een bijzonder mooie omgeving.

Na enkele verfrissende dagen was het voor Anco alweer tijd om weer naar Mali te gaan. De bijbelschool in Koutiala kampt al enkele weken met een tekort aan energie. Tijd voor Anco om eens polshoogte te gaan nemen. Daarnaast kregen we bericht dat de container inmiddels in Bamako was aangekomen en kan deze ook hopelijk worden gelost in de weken dat Anco in Mali is.

Ikzelf bleef achter in Senegal om o.a. mee te werken aan een promotie video voor zanger en muzikant Cissa. Binnen twee weken zullen hij en zijn vrouw voor twee maanden op tournee gaan naar Frankrijk, België en Nederland. Een bijzondere gelegenheid om zijn zichzelf en zijn muziek ook binnen Europa (meer) op de kaart te zetten. Zou hij ook in Europa volle zalen weten te trekken, zoals afgelopen December in Senegal? Best spannend voor hen beiden, omdat zijn vrouw voor het eerst voet in een vliegtuig én in Europa zet.

Op dit soort momenten moet ik altijd met een glimlach terugdenken aan de eerste keer dat onze Malinese vriend Joel naar Nederland kwam. Zijn vader belde hem op voor hij opsteeg, om te vragen of hij écht in een vliegtuig zat. Hij kon er nog niet bij dat zijn zoon, uit het dorp Koutiala, daadwerkelijk naar Europa ging!

Wat hebben we ook gelachen om allerlei eerste ervaringen die Joel opdeed. Zijn verbazing toen de deuren op Schiphol automatisch voor hem open gingen (zagen de deuren dat ik er aan kwam?) en zijn kreten die hij slaakte toen hij in elkaar dook bij het horen van een gesimuleerd geluid van een naderend vliegtuig in het Militaire Luchtvaart museum in Soesterberg.

We kregen al snel door dat leuker was hem zelf een fotocamera in de hand te geven, zodat hij de wereld kon vastleggen zoals hij die op dat moment beleefde. Wat voor ons heel gewoon is, was voor hem iets onbekends of zelfs onbegrijpelijks.

Zodra het totale programma van Cissa’s Tour in Nederland bekend is, zullen we het hier publiceren. Een uitgelezen kans om dichtbij huis kennis te maken met een Ster van ver 😉 Een steuntje in de rug – zowel financieel als met gebed – voor dit Avontuur is meer dan welkom!: http://acthope.com/nl/projecten/89/gods-kracht-in-beeld.

FBI: niets is wat het lijkt

FBI: niets is wat het lijkt

Het is soms moeilijk in te beelden hoe bedrijfjes functioneren, wanneer je nog nooit een voet in West-Afrika hebt gezet. Begrijpelijk wanneer het gaat om een maatschappij waar alles zo anders functioneert dan de jouwe. Neem nu het printen van diploma’s en kopiëren van een leesrooster. Eenvoudig toch? Ik neem jullie mee op een bezoekje bij de F.B.I om dat zelf te ‘beoordelen’ 🙂

Allereerst de naam. Vraag me niet waarom deze gekozen is. Op het naambord wordt de gekozen afkorting niet toegelicht. Een volgende keer zal ik het eens navragen, al zullen de mensen die er werken het naar alle waarschijnlijkheid ook niet weten. Geheel overbodige vraag wellicht.

Maar goed, terug naar mijn opdracht: het printen van diploma’s en kopiëren van het bijbel leesrooster. Kan niet zo heel moeilijk zijn, schoot er door me heen, en hoeft al helemaal niet zo lang te duren … Als alles functioneert 🙂

Zodra ik bij F.B.I Services binnenstap kijkt een jonge dame me vragend aan (+). Wat ze voor me kan betekenen?, vraagt ze, de rij mensen die al staan te wachten negerend. Diploma’s printen voor Beersheba, vertel ik haar. Bij de naam Beersheba lichten haar ogen op en zie ik een teken van herkenning. Gelukkig, zij herinnert zich vorig jaar nog, dus dan komt het allemaal goed.

Op haar teken steken we vol vertrouwen de drukke weg over naar een andere vestiging van F.B.I. Over het hoe en waarom moet ik maar raden, al loopt er wel een jongeman met ons mee, die een (kapotte) printer draagt. Eenmaal aan de overkant galmt een vrouwenstem ons tegemoet. Na het slaken van een diepe zucht, gooit ze er een brei aan woorden in Wolof uit. Ik versta er praktisch geen woord van, maar één ding is zeker: Madame is niet blij!

Even later wordt me duidelijk waarom. Om mijn prints mogelijk te maken, moet zij haar werk onderbreken en ons achter haar bureau laten – waar stapels papieren/werk ons vriendelijk toelachen. Ze kijkt toe van een afstandje, om er zeker van te zijn dat we geen kostbare tijd zouden verliezen (+).

Nadat ik eigen meegenomen papier in de handen van de jonge dame heb gedrukt, kunnen we aan de slag. “Maak eerst maar een testprint”, vertel ik haar, om te zien of alles goed uit de printer rolt. Na een eerste print zie ik nog ruimte voor verbetering. De omkadering loopt niet gelijk en er zijn sporen zichtbaar van de printrol. Nog maar eens proberen na enkele aanpassingen.

Na enkele prints ben ik tevreden en hoeven we alleen de rij diploma’s nog maar in logische volgorde na te lopen. De computer loopt vast en we kijken elkaar vragend aan: of ik haar even mag helpen door de computer zelf te bedienen? CTRL | ALT | DELETE werkt altijd, denk ik en ja hoor, het komt goed. Ze kijkt me dankbaar aan en vervolgt haar weg in de rij diploma’s. Ons concentratieverlies krijgt toch nog een staartje: één diploma rolt er twee keer uit. O well, we hebben nog enkele vellen papier extra.

We bedanken de vrouw van het bureau en vervolgen onze weg weer naar de overkant. De meegenomen printer blijft alleen achter op een stoel. Eenmaal aan de overkant, herhaal ik mijn tweede opdracht: de kopïën van het leesrooster. Er wordt me vriendelijk een stoel gewezen en het meisje zet haar zonnebril op en loopt naar buiten met 100 CFA (20 eurocent) in haar hand. Later zie ik dat ze elders een master print heeft laten maken.

Het is inmiddels na 10-en, en de rij klanten lijkt alleen maar te groeien. Het meisje wordt weer op pad gestuurd, dit keer om een ontbijtje voor de baas te regelen. Ik kijk op mijn telefoon en zie dat ik al meer dan een uur aan dit alles kwijt ben. Net als ik besluit om elders te gaan kopiëren, komt de enige werkende machine – waarop we allen wachten – vrij. De bazin zelf helpt me en schrijft ondertussen de door mij gevraagde rekening. En dan is het opeens zo gepiept. Even betalen en ik kan weg. In gedachten stippel ik de reis terug naar huis al uit. Neem ik een taxi (prijzig) of toch maar de paardenwagen (zeer goedkoop)?

Eenmaal op weg kan ik een glimlach niet onderdrukken. Ik draai me nog één keer om om de (in mijn beleving) zichtbare chaos in me op te nemen. Een afwezige groet volgt mijn Tot ziens! Eén ding heeft Afrika me geleerd: geduld en elke situatie met een glimlach tegemoet te treden. Een groot goed, althans in de meeste situaties…