new year 2018 nieuws | Hoopvol Afrika

Nieuwe wegen

Nieuwe wegen

Het nieuwe jaar hebben we ingeluid omringt met nieuwe gezichten. Een Nederlands technisch werk team kwam op bezoek. Ook dit jaar geen pakket sierlijke vuurpijlen, maar een wandeling door de straten om te zien hoe in dit deel van Afrika het nieuwe jaar wordt inluid. Na het genot van een drankje en een telefoontje naar huis, ploften we ook aan het begin van 2019 weer bijtijds op ons kussen. Zal het de leeftijd zijn? 🙂

Sinds enkele jaren in de eerste weken van een nieuw jaar, laat ik mijn gedachten dwalen over jaar dat achter ons ligt. En de doelen/dromen die ik aan dat jaar had toegedicht. Ook sta ik stil bij een thema waar God me in het nieuwe jaar op wil wijzen. Maar eerst een korte terugblik.

2018/2019
Gerichter navolgen fotografie passie: Net als voorgaande jaren heb ik mezelf in 2018 creatief online onderwijs toebedeeld. Het was bijzonder bemoedigend om een boeiende cursus over Documentaire fotografie te volgen. Ook heb ik eindelijk de moed opgepakt om een aparte foto website te bouwen. Meer hiervan in 2019!

Meer beleven echte / offline leven: Enkele filmweken in een dorp zonder electriciteit zette me wederom stil bij de rust die je mag ervaren van bewust een tijdje telefoon-loos zijn. Ook tijdens een korte vakantie aan het einde van het jaar, liet ik om die reden mijn laptop en Whatsapp 🙂 thuis. Dit vraagt om herhaling.

Meer reizen in kader van (documentaire) fotografie: De film seminar in Sierra Leone vormde een absoluut hoogtepunt in 2018. Ondanks alle uitdagingen mochten we als videogroep God op bijzondere wijze aan het werk zien. De reis naar mooi Madagascar ging om diverse redenen in 2018 niet door. Maar de droom om naar Oost-Afrika – Tanzania – te gaan werd werkelijkheid. Stukje hemel in de vorm van natuurschoon op aarde. Misschien toch nog Madagascar dit jaar?

Koesteren vrienden en gemeenschap (Pay It Forward): Nieuwe persoonlijke fotoprojecten zijn dit jaar niet echt van de grond gekomen, maar dat is prima. “Je kan niet altijd zes gooien”, zoals een nieuw gemaakte vriend ons elke dag voorhield. Wie weet wat voor creatieve initatieven er in 2019 voorbij zullen komen. Art & wine avonden met mijn collega vriendinnen prijken in ieder geval op de agenda.

Mezelf (meer) verwennen: Tropische jaren tellen voor drie. Of is dit toch een fabeltje? Goed voor jezelf zorgen is in ieder geval belangrijk. Op de vraag van de schoonheidsspecialiste hoe lang geleden ik een ‘facial’ had gehad, trok ze haar wenkbrauwen op. Of ik toch alsjeblieft wat vaker mijn huid wilde laten verzorgen … Yes, mam! 🙂 Gezond eten en bewegen vallen ook onder dit punt.

Mijn hart meer openen voor Gods genezende hand: Werk in uitvoering. De (werk)drukte in 2018 nam soms de overhand, waardoor belangrijke tijd van reflectie en genezing bleven liggen. Met stip weer op de lijst van 2019 geplaatst.

Meer van Zijn woord: Dankbaar mocht ik online bijbelstudies volgen, die je wekelijks aan de hand namen door Gods woord. Ook de vrouwen bijbelstudie groep is een plek om mijn hart op te halen. Een dagelijkse podcast luisteren ga ik eens in de eerste maanden van 2019 uitproberen.

Onderzoeken combi schrijven en fotografie: Er leek weinig vooruitgang te zijn op dit punt, totdat ik benaderd werd door een bevriende ‘schrijver’. In 2019 wordt deze combi zeker actueel.

2018 / 2019 nieuw
Meer actieve fotografie kennisdeling: In december 2018 mocht ik weer deelnemen aan het christelijke Art Forum in Dakar. Dit jaar liep ik er niet alleen rond als fotograaf, maar mocht ik ook een korte workshop Documentaire fotografie geven. Mijn Hoop voor 2019 is dat de kerk en gemeenschap zich massaal achter haar jonge, christelijke artiesten schaart. En gaat inzien dat Kunst van onschatbare waarde is binnen Gods Koninkrijk.

Leren muziekinstrument op reisformaat: Sinds de zomermaanden van 2018 heb ik weer een muziekinstrument opgepakt … en wel de blokfluit. Wellicht niet het meest exotische instrument, maar wel eentje waarmee ik samen met mijn Afrikaanse vriendin kan oplopen. Het valt overigens niet mee om na zoveel jaren weer muzieknoten te lezen en te spelen 🙂 Toch ga ik volhardend door!

Coaching jongeren: een recent diep gesprek met een jonge, Afrikaanse vriendin heeft het verlangen versterkt om meer structuur in te brengen in de onregelmatige coaching sessies. Het vele reizen naar verschillende landen maakt dit niet altijd makkelijk, maar gelukkig zijn er anno 2019 steeds meer (digitale) mogelijkheden om hierbij van hulp te zijn.

In 2018 stond het thema ‘Omarmen van het leven’ centraal: met daadkracht en durf. De filmweken in Sierra Leone zijn daar wat mij betreft een duidelijk voorbeeld van. Alhoewel ik de nodige beren op de weg zag voor ik voet in het vliegtuig zette richting dit mooie land, ervoer ik rust in mijn hart dat God me bijzondere lessen wilde leren tijdens deze reis. Als groep mochten we zowel persoonlijk als binnen ons vakgebied groei doormaken. We are (definitely) better together!

Qua thema ervaar ik voor 2019 een duw in de richting van ZIJN in plaats van DOEN. Een hele uitdaging voor iemand die doelgericht is ingesteld. Op welk gebied wil ik anders ZIJN dit jaar? Een vraag om mee het nieuwe jaar in te nemen. Ik heb sterk het vermoeden dat ‘Nieuwe wegen/manieren’ dit jaar zullen kleuren, zowel op persoonlijk als geestelijk vlak. Ik zie uit naar hoe dit thema in 2019 vorm zal krijgen.

Welk thema/woord staat bij jou in 2019 centraal? En op welk gebied wil jij anders ZIJN?

Foto: Optreden Tahicia Gomes, Fiac 2018

Zijn zij nu gek? Of zijn wij het?

Zijn zij nu gek? Of zijn wij het?

Hoe een kijkje binnen een andere cultuur je leven rijker maakt
Inmiddels is Anco weer terug in Mali en bleef ik achter in Senegal. Zijn kennis was daar nodig, terwijl ik aan de slag mocht met de mooie beeld opdrachten hier. Dankzij Whatsapp blijven we aardig van elkaars reilen en zeilen op de hoogte 🙂

Het was er nog niet van gekomen om een Blog te schrijven over ons Nederlandse bouwteam begin dit jaar … Ter opfrissing uit onze laatste nieuwsbrief:

“We hopen aan het begin van het Nieuwe Jaar een Nederlands bouwteam in Mali te verwelkomen. Een vriend en zijn broer komen ons helpen om twee 12 meter hoge stalen constructies te bouwen waarop elk een watercontainer komt te staan voor de bijbelschool en het vrouwen- en kinderziekenhuis in Koutiala. Ook één van onze nichten uit Zuidland doet een eerste keer Afrika aan.”

Dat bezoek is inmiddels geweest en het resultaat van 2,5 week hard werken mag er zijn. Ancos jongens in Koutiala zijn momenteel de bestaande put aan het verdiepen, zodat er voldoende wateraanvoer is voor de watertank op de bijbelschool. Voor bovengenoemde broer was het een eerste ervaring met Afrika. We vroegen hem in eigen woorden te vertellen wat zo’n eerste bezoek met hem heeft gedaan … Onderstaande is slechts een klein deel uit zijn verhaal, omdat we de rest willen bewaren voor een volgende nieuwsbrief 🙂 Over de technische kant van de containerbouw hopen we binnenkort nog een korte video te maken …

Twee weken zijn we met de bouw van de eerste watertoren bezig geweest, veel dingen die we in Nederland een drama zouden vinden, vinden ze in Mali heel gewoon. Om maar iets te noemen:

# Heb je een aanhanger nodig, zijn de wielen eraf….
# Heb je een steiger nodig, kan je 2/3 op een andere bouw ophalen, onder de specie en alsnog incompleet.
Wat zegt Anco dan…. dan maken we de missende onderdelen toch zelf.

Geweldig om te zien hoe Anco en Ewien en hun collega’s met deze dingen omgaan, ik heb hier echt van mogen leren. Zelf was ik de eerste weken geschokt inzake de veiligheid qua werken en de staat van de elektrische installaties. Vaak vertelde ik Anco dat hoort zo niet, dat kan zo niet, dat is echt niet normaal. Hij zal dit niet snel vergeten denk ik :). Na deze ervaringen vraag ik me ook sterk af of we in Nederland niet zijn doorgeslagen met al onze regeltjes. Waar is onze VOC mentaliteit gebleven?!

Construction water tower

Toch waren we allen bijzonder dankbaar dat we beide watertorens zonder ongevallen hebben kunnen bouwen. De tweede toren bij het ziekenhuis hebben we zelfs in vijf dagen neergezet, in plaats van eerdergenoemde twee weken voor de eerste. Dit door slimmer te bouwen en beter op elkaar ingespeeld te zijn. Ja, de bouw bij het vrouwen- en kinder ziekenhuis in Koutiala zal ik nooit meer vergeten: diversen malen reed er een rouwauto voor en zagen we een klein lichaampje uit het mortuarium gedragen worden … overleden, zo jong… “

Wordt vervolgd!

Cissa on Tour!

Cissa on Tour!

Na onze reis naar Zuid-Afrika vielen we direct weer met onze neus in de boter. Het was de tijd van onze jaarlijkse team conferentie. Dagen waarin we als Senegal team bij elkaar komen om van God en elkaar te horen, te bemoedigen en gewoon leuke, ontspannen dingen te doen. De locatie bevond zich 5 minuten bij ons vandaan, dus even geen lange reis voor ons dit keer 🙂

Eén april viel precies in deze dagen en dat konden we natuurlijk niet ongemerkt voorbij laten gaan. Onze regionale leider nam ons als groep in de ochtend al flink in de maling, waardoor we het idee vatten hem ‘terug te pakken’. ‘s Avonds werd hij dan ook uit het restaurant gelokt, van telefoon etc ontzien en met kleren en al in het zwembad gegooid. Volgens afspraak sprongen er zo’n 15 man/vrouw na en lagen we lachend na te spartelen in een bijzonder mooie omgeving.

Na enkele verfrissende dagen was het voor Anco alweer tijd om weer naar Mali te gaan. De bijbelschool in Koutiala kampt al enkele weken met een tekort aan energie. Tijd voor Anco om eens polshoogte te gaan nemen. Daarnaast kregen we bericht dat de container inmiddels in Bamako was aangekomen en kan deze ook hopelijk worden gelost in de weken dat Anco in Mali is.

Ikzelf bleef achter in Senegal om o.a. mee te werken aan een promotie video voor zanger en muzikant Cissa. Binnen twee weken zullen hij en zijn vrouw voor twee maanden op tournee gaan naar Frankrijk, België en Nederland. Een bijzondere gelegenheid om zijn zichzelf en zijn muziek ook binnen Europa (meer) op de kaart te zetten. Zou hij ook in Europa volle zalen weten te trekken, zoals afgelopen December in Senegal? Best spannend voor hen beiden, omdat zijn vrouw voor het eerst voet in een vliegtuig én in Europa zet.

Op dit soort momenten moet ik altijd met een glimlach terugdenken aan de eerste keer dat onze Malinese vriend Joel naar Nederland kwam. Zijn vader belde hem op voor hij opsteeg, om te vragen of hij écht in een vliegtuig zat. Hij kon er nog niet bij dat zijn zoon, uit het dorp Koutiala, daadwerkelijk naar Europa ging!

Wat hebben we ook gelachen om allerlei eerste ervaringen die Joel opdeed. Zijn verbazing toen de deuren op Schiphol automatisch voor hem open gingen (zagen de deuren dat ik er aan kwam?) en zijn kreten die hij slaakte toen hij in elkaar dook bij het horen van een gesimuleerd geluid van een naderend vliegtuig in het Militaire Luchtvaart museum in Soesterberg.

We kregen al snel door dat leuker was hem zelf een fotocamera in de hand te geven, zodat hij de wereld kon vastleggen zoals hij die op dat moment beleefde. Wat voor ons heel gewoon is, was voor hem iets onbekends of zelfs onbegrijpelijks.

Zodra het totale programma van Cissa’s Tour in Nederland bekend is, zullen we het hier publiceren. Een uitgelezen kans om dichtbij huis kennis te maken met een Ster van ver 😉 Een steuntje in de rug – zowel financieel als met gebed – voor dit Avontuur is meer dan welkom!: http://acthope.com/nl/projecten/89/gods-kracht-in-beeld.