new year 2018 nederland | Hoopvol Afrika

Corona? God is niet in paniek!

Corona? God is niet in paniek!

Er komt zoveel Corona nieuws onze inbox binnen, dat het van tijd tot tijd overweldigend is. De bemoedigende titels springen er gelukkig uit, zoals: “In de hemel is geen paniek”. Die zin blijft hangen en daar houd ik me momenteel aan vast. Terwijl de wereld om ons heen lijkt in te storten, mogen wij putten uit de Hoop die ons staande houdt.

RACE TEGEN DE KLOK

De afgelopen weken kwamen ook wij in een soort spagaat te zitten en verkeken we ons op de snelheid waarmee de Corona situatie om zich heen greep. In rap tempo werden vergaande maatregelen ingesteld en dreigden het reizen van en naar Senegal stil te worden gelegd. Dit terwijl Anco zich voor werk in ML bevond en ik in Senegal was. De kans om elkaar weer samen te treffen leek met de dag kleiner te worden. Zou Anco Senegal nog op tijd binnen rijden – een volle dag reizen – voor de (lands)grenzen zich sloten?

Onze teamleider van Beersheba was ook op bezoek in ML en kreeg te horen dat zijn terugvlucht werd geannuleerd. Hij besloot daarom hals over kop een busreis te boeken, die hem hopelijk in 24 uur naar huis bracht. Anco besloot het toch gewoon met de auto over de weg te proberen. Maar de tijd drong. Ik kon alleen maar Psalm 91 over de reis uitspreken, in vertrouwen op een goede afloop.

GOD GEEFT EEN LEGE BUS

De bus kwam binnen een uur al langs de kant van de weg te staan. Geen echte verrassing, doordat busbedrijven niet (echt) aan onderhoud doen. Nadat de bus een vijfde keer in 24 uur langs de weg stil kwam te staan, besloten onze collega’s de stoute schoenen aan te doen en lopend verder te gaan, met bagage aan de hand. Na zo’n half uur lopen, al pratend met God, kwam er een auto voorbij met twee mannen die hen wel mee wilden nemen. Eenmaal onderweg kwamen ze – in een grotere stad – een lege bus tegen met eindbestemming Dakar. Ze overtuigenden de chauffeur ervan mee terug te gaan naar de gestrande bus om ook deze passagiers op te halen. Deze laatsten konden hun ogen niet geloven toen onze collega’s na een uur weer op het toneel verschenen, compleet met bus. Ze werden als helden onthaald. Gelukkig kon onze teamleider de ‘humor’ van zijn situatie blijven inzien en zocht hij actief met God naar creatieve oplossingen.

Terwijl Anco zich op een andere wijze naar huis ‘haastte’, probeerde ik de Nederlandse ambassade te bereiken. Indien mogelijk wilden we alsnog naar Nederland vliegen, omdat we hoopten daar meer tot Zegen te kunnen zijn voor de verschillende mensen / projecten. Er was echter één uitdaging: het Senegalese vliegruim dreigde dicht te gaan, voordat Anco in Senegal zou aankomen.

AlSNOG DE LUCHT IN?

Op wonderbaarlijke wijze kreeg ik toch zicht op een vlucht en bleef het onzeker of deze vlucht daadwerkelijk door zou gaan. Wij hadden er Vrede bij: konden we mee – een wonder … zo niet, dan had God een goede reden om ons in Senegal te houden. Anco kwam uiteindelijk eerder thuis dan onze teamleider die 24 uur eerder was vertrokken. Na enkele uren slaap, konden we ons weer reisklaar maken. In de wetenschap dat we wellicht diezelfde avond weer terug in M’Bour zouden zijn.

Parijs vliegveld zo goed als leeg
Het vliegveld in Parijs zo goed als leeg

We kwamen ruim vier uur voor onze vlucht op het Dakar vliegveld aan en de grote mensenmassa zag er strijdvaardig uit. Vele mensen probeerden alsnog ter plekke een ticket te bemachtigen. Namen werden van een lijst afgelezen. Alleen zij die genoemd werden, mochten het vliegveld binnen.

Anco dacht zijn naam te horen en worstelde zich naar voren met onze geprinte instapkaarten in zijn hand. Zijn naam stond op de lijst, eveneens die van een collega. Maar de mijne? Nee, die kon ze niet vinden. Of ‘mevrouw’ weer een paar passen naar achteren wilde zetten. Ook Anco bleef staan, maar dat werd niet gewaardeerd. Hij moest toch echt naar binnen, in de hoop dat mijn naam nog boven kwam drijven.

NIET IN EIGEN KRACHT

Nadat me opnieuw twee keer de toegang werd geweigerd, begonnen mensen achter me te dringen. Ik had Anco van tevoren al gezegd dat ik niet om mijn plek ging ‘knokken’, deze zelfs zou afstaan als ik een dringende nood zag. Terwijl ik rust over de situatie uitsprak, ging de tekst uit Zacharias door me heen: Niet door kracht, nog geweld, maar door mijn Geest zo zegt de Heer. In gedachten nog niet uitgesproken, pakte dezelfde dame mijn paspoort en instapkaart en vond mijn naam!

Eenmaal binnen, moest ik even bijkomen van de chaos en soms besmettelijke sfeer van angst. Mensen leken er alles voor over te hebben om een plekje op dit ene vliegtuig te bemachtigen. Later kregen we bericht dat Frankrijk nog meer vliegtuigen zou sturen om gestrande mensen op te halen.

Allemaal geannuleerde vluchten op Schiphol
Allemaal geannuleerde vluchten op Schiphol

VIRUS VAN ANGST

De slaap vatten op deze nachtvlucht bleek toch wel een uitdaging. De man naast me was verkouden en had een lopende neus … ‘gelukkig’ met mondkapje voor, al deed hij die vaker af dan me lief was. Eenmaal op Parijs, slaakte ik een zucht van opluchting. De vlieghallen lagen er verlaten en treurig bij. De normaal bruisende Duty free shops hadden nu hun luiken omlaag, en door het gaas zag je de (luxe) goederen in plastic gewikkeld. Over de intercom klonk de repeterende boodschap om voldoende afstand te houden. Alsof je onbedoeld onderdeel was van een slecht aflopende film. Reizen tijdens deze dagen had overigens ook zo z’n voordelen: in no time door de security check, geen rijen in het dames toilet en geen gedrang tijdens het inchecken.

Op Schiphol staarden we verbaasd naar de informatieborden, waarop het woordje ‘geannuleerd’ achter vrijwel elke vlucht verscheen. Ook andere passagiers – op doorreis – konden hun ogen niet geloven. Dit had niemand nog in zijn leven meegemaakt.

GOD IS ERBIJ

Deze bizarre reis zal me nog lang bij blijven en heeft me extra stil gezet bij de Hoop die onze dagelijkse drijfveer is. Indien ik God niet zou kennen, zou de angst me denk ik ook naar de keel hebben gegrepen. Het begrip komt meer tot leven dat we toch echt hemelburgers op doorreis zijn. Alle zekerheden vallen weg, behalve die ene: God is de regisseur van ons leven en Hij raakt nooit in paniek! Hij is een goede Vader en draagt ons op handen. Zelfs als we op dit moment nog geen uitweg zien.

Jezus maakt Lazarus weer levend
Jezus zei tegen haar: “Je broer zal opstaan uit de dood.” 24 Marta antwoordde: “Ik weet dat hij zal opstaan uit de dood, op de laatste dag, als alle doden weer opstaan.” 25 Jezus zei tegen haar: “IK BEN de opstanding en het leven. Iedereen die in Mij gelooft, zal leven, zelfs als hij al gestorven is. 26 En iedereen die leeft en in Mij gelooft, zal nooit meer sterven. Geloof je dat?” (Joh 11: 23-26 Basis Bijbel)

Laten we elkaar juist in deze tijd ‘opzoeken’ en bemoedigen. Op welke wijze ervaar jij Gods nabijheid in deze tijd?

Jong ontmoet oud(er)

Jong ontmoet oud(er)

Op een zaterdagmiddag struin ik met mijn camera rond in Rotterdam. Het verbaast me dat mensen in zulke grote getale – winkelend en zwetend – rondlopen, terwijl het die middag toch echt behoorlijk warm is voor Nederlandse begrippen. Maar ja, ikzelf loop ook rond … al vind ik met een veel duidelijker doel :). Om het bruisende Rotterdamse straatleven vast te leggen voor een opfriscursus ‘Straatfotografie’.

Terwijl ik de winkelende mensenmassa bekijk, zie ik vanuit mijn ooghoeken een ‘deftige dame’ op een scootmobiel voorbij komen. In het voorbij schieten vallen me vooral haar groene laarzen op :). Zonder na te denken loop ik in de richting waarin de scootmobiel verdween. In de hoop om een ‘spontaan juweeltje’ vast te kunnen leggen.

Na wat plaatjes van de omgeving te hebben geschoten, popt de deftige dame weer op. Dit keer zie ik dat ze iets van de grond probeert op te rapen. Ik schiet haar te hulp en zodoende komt een mooi gesprek tot stand. Ze (laten we haar in het vervolg E noemen) heeft net – om uit de hitte te blijven – een aantal uren in het museum doorgebracht. Heerlijk, vertelde ze me, en niet in de laatste plaats vanwege de airco.

Ze blijkt een belezen en bereisde dame en vuurt heel wat vragen af, wanneer ze doorkrijgt dat ik een groot deel van het jaar in West-Afrika woon. Ook zij heeft vroeger het nodige gereisd, als ‘artist, actress and model’ lees ik op haar visitekaartje. Na ons praatje trek ik de stoute schoenen aan en vraag of ik een portret van haar mag schieten.

Prima, zolang ik maar niet hoef te poseren. Geen enkel probleem, antwoord ik, graag zelfs. Of ik de foto ook niet online wil plaatsen, vraagt ze me later. Vandaar mijn keuze voor een meer abstracte foto van onze ontmoeting. Zal ik de foto opsturen, roep ik uit, voordat ik goed en wel besef dat mijn gesprekspartner geen e-mail heeft :).

Geen probleem, aldus E, haar adres staat op het visitekaartje. Het is hier om de hoek, wijst ze, dus langskomen is ook een optie. Het komt nog maar zelden voor dat ik zo’n spontane uitnodiging krijg, bedenk ik me later glimlachend.

Voordat we afscheid nemen, reikt ze in haar tas en pakt er een reep pure chocolade uit. Deze is voor jou, als herinnering aan onze spontane ontmoeting. Even gaan er gedachten door mijn hoofd waarom ik deze reep niet zou moeten aannemen, maar dan zwicht ik voor de puurheid van het gebaar. Haar ogen stralen wanneer ik vertel dat ik gek ben op pure chocola. Ik ook, zegt E met een knipoog.

Eenmaal weer thuis, pak ik mijn laptop om de genomen foto’s om te zetten in print. Terwijl ik een exemplaar in een envelop doe, hang ik ook dezelfde print zichtbaar in onze huiskamer op. Ter herinnering aan deze mooie ontmoeting tussen jong en oud. Misschien is dit wel het begin van een ouderwetse pen-vriendschap, want nog geen week later krijg ik een kaart in de bus. Je kunt vast wel raden van wie … 😉

Foppe, Bert en Willem

Foppe, Bert en Willem

Bertje (de Haan) Haanstra nestelt zich dicht tegen me aan, terwijl ik de eerste woorden op papier zet. Alsof hij doorheeft dat er in deze Blog ook over hem geschreven zal worden:). Ik had zo mijn twijfels bij een klein haantje, maar Anco zei spontaan ja op de vraag van vrienden of we Bert niet mee naar huis wilden nemen. Sja, wie A zegt, moet ook H(aan) zeggen.

Stiekum vind ik het allemaal wel leuk, de beesten om ons heen. Ze geven een stukje gezelligheid en nemen me even mee terug naar een bijzondere plek in Senegal: de agrarische bijbelschool Beersheba. Terwijl ik Bert z’n eten geef, kijkt Foppe (de volwassen haan) jaloers toe door het raam. Hij probeert zich bijna door het raam te wurmen, opdat hij ook onderdeel van de gezelligheid kan zijn.

Bert ontpopt zich als een sociaal haantje. Hij nestelt zich op je schouder tijdens een wandeling in de tuin en landt op je knie wanneer er ‘gevaar’ dreigt. Ook onze pleeghond Thaira steekt haar kop om de deur. Sinds enkele weken mogen we ook haar een plekje bieden. Met zo’n mooie, ruime woonplek, zijn we twee jaar geleden bij de Dierenopvang binnengestapt om te kijken of ze geen tijdelijke opvang konden gebruiken voor honden die het écht moeilijk hadden. Nou, die waren er wel. Sindsdien mochten we voor twee honden iets betekenen.

Thaira leek een nieuwe plek gevonden te hebben, maar de gezinstekkel en zij leken toch niet met elkaar door één deur te kunnen. Bijzonder jammer, omdat deze familie haar echt in hun hart had gesloten en nieuwe ervaringen wilde opdoen. We weten weinig van Thaira’s eerste drie levensjaren, anders dan dat ze uit een verwaarloost huis kwam en soms zelfs niet meer werd uitgelaten of te eten kreeg. We noemen haar gekscherend een lief beest met een rugzakje. Herkennen we ons daar allemaal van tijd tot tijd niet in?

De dag dat ze weer terug kwam bij ons, waren we allemaal even van slag. Het leek zo’n goede match en toch werkte het niet. Thaira’s (onbekende) verleden zit soms danig in de weg. Waar wij als mensen Gods innerlijke genezing mogen ontvangen en dingen kunnen beredeneren, lijkt de genezingsweg van een hond een stuk ingewikkelder en langer te zijn. Toch houd ik me vast aan Gods plan van vernieuwing / herstel, zowel voor mens, natuur als dier.

Nu gaat Thaira gewoon weer vrolijk met ons mee naar het werk. Ze kijkt ons na wanneer we het dak van Anco’s familie boerderij opklimmen om 1008 – later 1700 zonnepanelen te installeren. Hierdoor sprokkelen we sponsoring bij elkaar om een bijbelschool in Burkina op te lichten. Uitbreiding energie hier om een school van energie te voorzien daar. Mooi dat het zo kan.

Tussendoor krijgen we haan 3 erbij. Na Foppe de Haan, Bert Haanstra (filmmaker), ontbreekt nog één naam. Jawel: Willem van Hanegem. Al blijven de (witte) krullen achterwege. Ach ja, we hebben allemaal wel eens een verandering van kapsel :).

Naast de nodige bezoekjes, presentaties en andere project voorbereiding, vullen we – wanneer tijd – ook nog een dagje aan de Guinee container die op het erf staat. Wil je ook een keer meedoen, bel gerust! Samen staan we sterker!