new year 2018 nederland | Hoopvol Afrika

Foppe, Bert en Willem

Foppe, Bert en Willem

Bertje (de Haan) Haanstra nestelt zich dicht tegen me aan, terwijl ik de eerste woorden op papier zet. Alsof hij doorheeft dat er in deze Blog ook over hem geschreven zal worden:). Ik had zo mijn twijfels bij een klein haantje, maar Anco zei spontaan ja op de vraag van vrienden of we Bert niet mee naar huis wilden nemen. Sja, wie A zegt, moet ook H(aan) zeggen.

Stiekum vind ik het allemaal wel leuk, de beesten om ons heen. Ze geven een stukje gezelligheid en nemen me even mee terug naar een bijzondere plek in Senegal: de agrarische bijbelschool Beersheba. Terwijl ik Bert z’n eten geef, kijkt Foppe (de volwassen haan) jaloers toe door het raam. Hij probeert zich bijna door het raam te wurmen, opdat hij ook onderdeel van de gezelligheid kan zijn.

Bert ontpopt zich als een sociaal haantje. Hij nestelt zich op je schouder tijdens een wandeling in de tuin en landt op je knie wanneer er ‘gevaar’ dreigt. Ook onze pleeghond Thaira steekt haar kop om de deur. Sinds enkele weken mogen we ook haar een plekje bieden. Met zo’n mooie, ruime woonplek, zijn we twee jaar geleden bij de Dierenopvang binnengestapt om te kijken of ze geen tijdelijke opvang konden gebruiken voor honden die het écht moeilijk hadden. Nou, die waren er wel. Sindsdien mochten we voor twee honden iets betekenen.

Thaira leek een nieuwe plek gevonden te hebben, maar de gezinstekkel en zij leken toch niet met elkaar door één deur te kunnen. Bijzonder jammer, omdat deze familie haar echt in hun hart had gesloten en nieuwe ervaringen wilde opdoen. We weten weinig van Thaira’s eerste drie levensjaren, anders dan dat ze uit een verwaarloost huis kwam en soms zelfs niet meer werd uitgelaten of te eten kreeg. We noemen haar gekscherend een lief beest met een rugzakje. Herkennen we ons daar allemaal van tijd tot tijd niet in?

De dag dat ze weer terug kwam bij ons, waren we allemaal even van slag. Het leek zo’n goede match en toch werkte het niet. Thaira’s (onbekende) verleden zit soms danig in de weg. Waar wij als mensen Gods innerlijke genezing mogen ontvangen en dingen kunnen beredeneren, lijkt de genezingsweg van een hond een stuk ingewikkelder en langer te zijn. Toch houd ik me vast aan Gods plan van vernieuwing / herstel, zowel voor mens, natuur als dier.

Nu gaat Thaira gewoon weer vrolijk met ons mee naar het werk. Ze kijkt ons na wanneer we het dak van Anco’s familie boerderij opklimmen om 1008 – later 1700 zonnepanelen te installeren. Hierdoor sprokkelen we sponsoring bij elkaar om een bijbelschool in Burkina op te lichten. Uitbreiding energie hier om een school van energie te voorzien daar. Mooi dat het zo kan.

Tussendoor krijgen we haan 3 erbij. Na Foppe de Haan, Bert Haanstra (filmmaker), ontbreekt nog één naam. Jawel: Willem van Hanegem. Al blijven de (witte) krullen achterwege. Ach ja, we hebben allemaal wel eens een verandering van kapsel :).

Naast de nodige bezoekjes, presentaties en andere project voorbereiding, vullen we – wanneer tijd – ook nog een dagje aan de Guinee container die op het erf staat. Wil je ook een keer meedoen, bel gerust! Samen staan we sterker!

Ik ben geraakt!

Ik ben geraakt!

Wij bevrijden slaven.

Miljoenen bevrijden.

Een half miljard beschermen.

Recht voor de armen is niet te stoppen.

Het billboard met bovenstaande titel bleef niet onopgemerkt op Opwekking. Het was lastig om deze over het hoofd te zien en mijn interesse was dan ook gewekt. Het werd al snel duidelijk dat International Justice Mission (IJM) op deze manier aandacht vroeg voor de miljoenen (kind)slaven op de wereld. De visuele presentatie door oprichter Gary Haugen met de titel ‘De ongewone passie van God’ had bij velen iets losgemaakt. Zo ook bij mij.

Ik kreeg sterk het gevoel dat IJM de reden was dat ik dit jaar op Opwekking was. Niet de bijzonder mooie gesprekken met goede vrienden, de opbouwende preken, het fantastische optreden van het Watoto kinderkoor en de traditionele tour door ‘de Mission tent’ :). Al vormt dat ook altijd een bijzonder voorrecht tijdens het Pinksterweekend.

Het werk van IJM heb ik al jaren in het vizier. Het opkomen en bevrijden van slaven – sluit nauw aan bij Gods hart dat klopt voor recht doen (Jes. 1:17; Jes. 58). Om dit zichtbaar te maken, maakt Hij graag gebruik van Zijn evenbeeld op aarde, de mens. Niet omdat Hij ons hiervoor nodig heeft, maar omdat Hij wil dat we het Licht van de wereld zijn, in Zijn naam (Mt. 5).

Wanneer we ons laten raken door de ellende van de miljoenen slaven wereldwijd, begrijpen we meer van Gods vaderhart, voor onszelf en met name de kindslaven wereldwijd. Hoe kunnen zij zien dat God goed is? Doordat mensen als IJM door het vuur gaan om hen te bevrijden en te beschermen. En het onrecht dat hen wordt aangedaan aan te vechten.

Ik verlang ernaar om daarin meer en meer op God te mogen gaan lijken. En hieraan handen en voeten te geven. Maar hoe en op welke manier? We kennen allemaal het gevoel dat het probleem zo overweldigend groot is, dat het ons lam slaat. Eén van de redenen waarom ik juist wel op een IJM medewerker afstapte om te kijken wat ik eventueel MEER met hen kan doen. Het leven van de Koraanleerlingen (Talibés) in Senegal ligt me daarin na aan mijn hart. Zij verlangen ook naar een uitweg uit het duistere bestaan dat hen door anderen is toebedicht. En in vrijheid de bestemming voor hun leven te ontdekken.

Het verhaal van de wonderbare spijziging, waar 5.000+ mensen gevoed werden, met een paar broden en vissen, vormt een bemoediging tijdens de presentatie. Was deze jongen de enige in de groep met een meegebrachte lunch? Of gaf hij deze als enige af aan Jezus?

Zodra we ‘onze uitdaging’ in Zijn handen geven, neemt Hij verantwoordelijkheid voor het wonder dat zich voltrekt. Alle grote dingen, begonnen ooit klein. Kijk om je heen in je buurt: wie kun je bemoedigen? welke naaste kan een steuntje in de rug gebruiken? welk onrecht – klein of groot – mag jij te lijf gaan? … Opdat Gods Koninkrijk op aarde zichtbaar wordt. Met God als leidsman.

Lees wat jij kunt doen in de strijd tegen slavernij: https://www.ijmnl.org/ikbengeraakt

“Je weet wat de Heer van je wil: niets anders dan recht te doen, TROUW te betrachten en NEDERIG DE WEG te gaan van je God” Micha 6:8

Kunst-Licht

Kunst-Licht

Vier dagen mocht ik me onderdompelen in Kunst in combinatie met christen-zijn (CA seminar). Geweldig om met gelijkgezinden te kijken hoe we Gods glorie kunnen verspreiden met onze kunst. Bij het woord artiest dacht ik altijd aan een podium, dus daar viel ik (gelukkig) niet onder. Laten we nu vorig weekend toch een podium hebben beklommen, maar dan van een gemeente. Om te delen over het Licht dat we als navolgers van Jezus mogen verspreiden, waar we ons ook begeven.

Tijdens de CA seminar volgde ik een workshop ‘Storytelling’. Komt altijd van pas dacht ik, binnen meerdere aspecten van ons werk. En gelijk kreeg ik, omdat het me inspireerde om een te tonen video in te leiden met een kort verhaal. Leuk voor jong en oud en het warmt de kijker op om met interesse op de boodschap te letten.

Ook gebruikten we enkele slogans van Visje – je weet wel de ‘christelijke versie’ van Loesje – ter illustratie om ons thema Licht-duisternis nader toe te lichten:

Licht van zon kan je verblinden, Licht van God maakt je ziende.

Je moet de duisternis in om het Licht te kunnen brengen.

Twijfel in het donker nooit aan dat wat je in het Licht hebt gezien.

Met name de laatste spreekt me aan, omdat we in West-Afrika steeds verder in de duisternis lijken weg te zakken. Zo werd het ons bijvoorbeeld afgeraden om in juli naar ML te gaan, omdat de verkiezingen er aan kwamen, wat onrust in het land met zich meebracht. Gelukkig mogen we vertrouwen op Gods bescherming: Licht schijnt feller, juist op de donkerste plekken (Mt. 5:14-16).

Kunst kan een diepere snaar raken bij mensen; het werkt vaak zelfs cultuuroverschrijdend. Zowel in klank, beeld als woord. We speelden tijdens onze presentatie wat met de woordspeling KUNST-Licht en we zagen knikkende hoofden ter instemming op ons verhaal. Ik heb tijdens de seminar ervaren hoe belangrijk het is om Kunst/Passie levend te houden, door samen te delen en te dromen over mooie gezamenlijke projecten.

Naast nieuwe contacten en bijzondere concerten, mocht ik ook uit de boot stappen door dingen aan te pakken buiten de zogenaamde ‘comfort zone’. Een woord dat overigens denk ik niet voorkwam in Jezus’ vocabulaire 🙂 Een workshop Mime was een bijzondere ervaring. Nooit geweten dat er zoveel diepgang kan zitten achter één eenvoudige handeling. In Mime gaat het vooral om ‘je tijd nemen’ en een verhaal stap voor stap opbouwen.

Ook werden nieuwe dingen benoemd die ik niet direct bij mezelf terug zie. De Mime-lerares vertelde me dat ik een bepaalde ‘elegantie’ over me heb en dat ik gemaakt ben om op het podium te schitteren … Vroeger zou ik dit met een lach hebben aangehoord, om het vervolgens weer direct naast me neer te leggen. Nu neem ik het mee als ‘bewijs’ dat anderen soms dingen in je zien, waar jezelf blind voor bent. Maar of dat podium ooit werkelijkheid wordt – en in welke zin – zal de tijd leren 😉

Opdat ook jij/u deze vakantieperiode nieuwe Inspiratie = energie op mag doen!