new year 2018 Guinee | Hoopvol Afrika

Je kan het dak op!

Je kan het dak op!

Nederlands dak op nieuwe kliniek Guinee

“In de zomer van 2018 heb ik in Zuidland met een van mijn broers containers helpen laden met ruim 700 vierkante meter geïsoleerde Hardeman dakplaten. Op maat gezaagd, zodat ze straks in Guinee snel op het dak van een nieuw te bouwen gezondheidspost in Geaussou gelegd kunnen worden. Ook de kapspanten en zonnepanelen met bijbehorend accupakket werden ingeladen.

In februari 2019 ging ik dan met mijn twee broers op weg naar Guinee om het reeds aangekomen materiaal te monteren. Anco was al aangekomen vanuit Senegal en we hebben zo’n twee weken vanuit ons tentenkamp aan het dak van de kliniek gewerkt.

Er werd goed voor ons gezorgd en tot grote vreugde van ons allen werd al snel een van de hanen die daar op de compound rondliepen in de pan gemikt. Die kon ons alvast niet meer zo vroeg wekken.

Onder luid gezang van de vrouwen ging na ruim een week de laatste dakplaat erop. Anco had ondertussen het accu pakket met Victron monitoring systeem aangesloten. Daarna nog snel een veldje zonnepanelen op het nieuwe dak en we waren niet meer afhankelijk van de aggregaat.

Op onze laatste dag die we ontspannen in een zwembad hebben doorgebracht konden we voldaan en dankbaar terugkijken op een paar mooie weken. De bouw van de kliniek heeft een flinke boost gekregen en wordt nu verder door plaatselijke werkers afgebouwd!”

Tekst & foto: Leonard van Dijk

Bekijk korte video impressie werk Geaussou

Achtergrond Geaussou
Na 15 jaar alleen in het dorpje N’zao, Guinee werkzaam te zijn is de visie van de Hoop Kliniek gegroeid om minstens vijf “satelliet klinieken” in de omgeving op te zetten. De eerste wordt gebouwd in het plaatsje Gueassou. Met het opzetten van een gezondheidskliniek wil Hoop kliniek op praktische wijze het evangelie handen en voeten geven.

Alhoewel Gueassou zo’n 100 kilometer verder oostelijk ligt van de Hoop Kliniek, duurt het minstens drie uur voordat dit dorpje bereikt is. De wegen zijn zeer slecht en  met name in de regentijd hebben de bewoners geen toegang tot goede medische hulp. Er is een gebrek aan goede medische zorg in en rondom Geaussou.

Mensen sterven vaak aan ziektes die voorkomen of behandeld hadden kunnen worden. De gezondheidsdienst heeft mede om deze reden ingestemd met de bouw van het gezondheidscentrum.

Bus vol blanken

Bus vol blanken

Mijn collega videograaf draait het raampje open, steekt zijn hoofd naar buiten en roept ‘Toubab’ naar de blanken die we voorbij rijden. Voldaan gaat hij weer recht zitten en kijkt glimlachend achterom. Afrikanen noemen blanken ‘Toubabs’ en om die reden is het dan ook vermakelijk wanneer de ene blanke dit naar de andere roept. Stoom afblazen zullen we maar zeggen 🙂

Vanuit allerlei landen in ML zijn we als groep bij elkaar. Allen met eenzelfde doel: viering van het 100-jarig bestaan van de CAMA-kerk in Guinee. We vormen een mooi stel. De President (voorzitter) van de CAMA in de VS – dr John Stumbo, het hoofd Afrika van het Wereld Alliantie Netwerk (AWF)  dr Jura – woonachtig in Brazilië, zendingswerkers en vier videografen. Gebrek aan gespreksstof is er vanaf het eerste moment niet, al is de reis over Afrikaanse wegen verre van geriefelijk.

Bus buzz
Een blokkering van de smalle, kronkelige wegen vormt een extra uitdaging. Dit keer ligt er een container vrachtwagen op z’n kant midden in de bocht, met een kronkel ongeduldige auto’s als gevolg. Onze chauffeur kruipt tussen twee vrachtwagens die een steile, maar niet gemakkelijke alternatieve route kiezen. Zo nu en dan knijp ik een oogje dicht.

Tussen alle bedrijven door leer ik heel wat bij over de vroege geschiedenis van zowel missie als collega’s. Eén verhaal springt er uit, omdat zendingswerkers als enige expats mochten blijven in het onafhankelijke Guinee vanwege de goede, persoonlijke relaties die men toen had met de toenmalige President Touré. Na de afscheiding van Frankrijk wilde Touré het land van alle Franse invloeden zuiveren. Hij vertelde hen persoonlijk wie er wel en niet in het land mochten blijven.

Belang van relaties
Het valt me tijdens de reis op hoe behulpzaam en nederig beide ‘Voorzitters’ zijn. Gedurende de week worden er door hen etensborden verzamelt, afgewassen, dames uit de auto geholpen etc. Het doet me denken aan het ‘dienend leiderschap’ dat Jezus voorleeft. En dan de vele vieringen: de lucht is verzadigt van vreugde en dankbaarheid. Zelfs wanneer één van de vieringen maar liefst 2 uur later dan gepland begint.

Vlag erop los

De eerste viering vond plaats in Baro, precies honderd jaar nadat het eerste missiestation in dat kleine dorp werd gevestigd. Voorganger Celestin Koffi predikte in deze samenkomst, die werd gehouden in een open veld met honderden aanwezigen. Dit is het dorp waar de eerste CAMA zendelingen de “man van de vrede” vonden na vele dorpen in de regio te hebben bezocht. Het hoogtepunt in Baro was de getuigenis van veel oudere vrouwen die afstudeerden van de school die in 1946 door CAMA was opgericht om onderwijs te bieden dat speciaal was bedoeld voor jonge meisjes.

Tweede viering trekt ruim 1.000 man
Vervolgens vond de tweede viering plaats in de nabijgelegen stad Kankan. Meer dan duizend mensen verzamelden zich in het Jeugdcentrum om te luisteren naar Gods woord, te zingen en om te dansen in vreugde en aanbidding. Wanneer de zaal echt vol leek te zijn, konden er toch altijd weer meer stoelen bij.

Voetjes vd vloer
Slotceremonie: dansend een stukje taart halen
Ten slotte vond in de hoofdstad Conakry de grote slotceremonie plaats. Dr. Jura predikte in deze laatste ceremonie. Het dak gaat er pas echt af na het officiële programma. Honderden vreugdevolle broeders en zusters zongen uren en dansten hun vreugde en dankbaarheid uit aan de Heer. Voor deze gelegenheid was er ook een grote taart gemaakt en kwam men dansend langs om een stukje te bemachtigen.

Dr. John Stumbo en de voorzitters van de CAMA kerken in West- en Centraal-Afrika waren aanwezig voor deze viering. Dr. Stumbo vertelde over de visie die A.B. Simpson (oprichter van CAMA) in 1882 had om de regio langs de rivier de Niger te bereiken. Simpsons droom kwam tot bloei in het jaar dat hij stierf. Vanaf dat kleine begin zijn veel zendingswerkers gevolgd en werd er in 1962 een autonome nationale kerk opgericht (John Stumbo-videoblog over CAMA in Guinee).

Van 0 naar 35.000 kerkleden
De CAMA kerk in Guinee, waar ook meerdere CAMA zendelingswerkers actief zijn, heeft nu (honderd jaar later) meer dan 35.000 leden die in meer dan 600 kerken dienen. De nationale CAMA kerk leidt ook twee theologische scholen en is begonnen met verdere cross-culturele missionaire activiteiten.

Verslaglegging vieringen door: Jura Yanagihara

Het was bijzonder om overal waar we kwamen dankbaarheid en vreugde te proeven over de vele jaren missie werk. De feestelijkheden waren mede om die reden een genot om op beeld vast te leggen. En gedanst moest er natuurlijk ook worden, camera in de hand of niet :).

God met ons

God met ons

December in Afrika … hoe ziet dat eruit? Over het algemeen niet heel anders dan andere maanden. Geen verlichte etalages, billboards met verleidelijke reclames of kerstbomen op sommige hoeken van de straat. Zo nu en dan kom je wel iemand tegen met iets dat wat wegheeft van een kerstmuts … om zich te beschermen tegen de Afrikaanse kou: 25-30 graden 🙂

Afgelopen maand volgden we met ML collega’s een training rondom veiligheid. Deze intensieve driedaagse cursus dient ons ‘klaar te stomen’ voor mogelijke gevaren, zoals ontvoering, bermbommen, hinderlaag, etc. De veiligheid in de landen waar we werkzaam zijn gaat er nu eenmaal niet op vooruit. De informatie en video’s die we te zien kregen is heftige kost. Zeker nuttig, al hopen we allen nooit zelf in genoemde situaties terecht te komen.

New Hope

Scenario’s en rollenspellen dwingen je om na te denken over wat je in geval van nood zou kunnen of moeten doen. Zonder daarbij onze Hemelse Beschermer uit het oog te verliezen. Na afloop van de training staan al mijn zintuigen weer op scherp en moet ik oppassen niet achter elke boom een vijand denken te zien. Veel tijd om erover na te denken is er niet, omdat de volgende reis (Guinee) alweer gepland staat.

Eenmaal in Guinee verdwijnen alle dreigingen weer wat naar de achtergrond. Een bijzonder warm onthaal laat me terugkeren tot de kern: hoe God in mensenharten werkt, waardoor levens radicaal veranderen. Het bijzondere verhaal van een jong patiëntje Catherine en haar familie is hier een mooi voorbeeld van.

Catherine, een meisje van 1,5 jaar, kwam enkele maanden geleden doodziek bij de Hope kliniek aan. Haar gezicht was voor driekwart aangetast door een vleesetende bacterie, daarnaast was ze ondervoed. De artsen vochten voor haar leven, niets was hen te gek: antibiotica kuur, goede/vitaminerijke voeding en zelfs twee keer een huidtransplantatie. Na een intensieve behandeling kon ze eindelijk terugkeren naar huis.

Nu ze alweer enkele weken thuis is in haar dorp, besluiten we haar familie een bezoek te brengen om hen te bemoedigen en voor hen te bidden. Eenmaal aangekomen in het dorp worden we al snel gespot en lopen er heel wat mensen uit om te horen wat deze niet alledaagse groep te vertellen heeft. Entertainment is nu eenmaal schaars in de dorpen 🙂

Na de gebruikelijke begroetingen en dankbetuigingen, neemt de meegekomen dominee het woord en vraagt hij de mensen om een lied. Na enkele liederen houdt hij de aandacht vast met een genezingsverhaal uit de bijbel. Iedereen, zowel binnen als buiten, luistert aandachtig en er wordt actief meegedacht over gestelde vragen.

Aanwezigen vertellen openhartig hoe het verhaal van Catherine hen allen heeft geraakt: men had niet gedacht dat ze levend thuis zou komen. Dominee Jean wijst vrijmoedig op de rol die God daarin heeft gespeeld (‘Wij behandelen, God geneest’) en of er mensen aanwezig zijn die deze God beter willen kennen. Enkele vrouwen schuivelen eerst schuchter naar voren, maar tijdens het bidden sluiten nog enkele jonge kinderen zich haastig bij de groep, tien in totaal, aan. Het raakt me hoe ze zo jong al deze stap durven zetten.

Na een warme zegen en een uitbundig lied wordt het langzaamaan tijd om weer afscheid te nemen. Dit bijzondere bezoek zal me nog lang bijblijven. Verwonderd mijmer ik na over dit bijzondere (Kerst) cadeau – God onder ons.