new year 2018 Guinee | Hoopvol Afrika

Hoop aan de Horizon

Hoop aan de Horizon

Vanuit mijn ooghoeken zie ik één van de verplegers een jonge patiënt met rolstoel en al de gang door duwen … Dit alles onder luid gelach van de andere (wachtende) patiënten … De afstand is te groot om dit spontane moment op camera vast te kunnen leggen. Ik zie echter dat de betreffende patiënt richting de wc wordt geduwd en er zich dus nog een kans voordoet wanneer hij er weer vanaf komt. Met een knipoog naar verpleger en patiënt laat ik weten het dan graag ‘on camera’ te hebben.

En ja hoor – zodra ik de patiënt uit het wc hok zie komen, ren ik erop af. Ook de verpleger komt – breedlachend – vanuit de andere hoek van de kliniek aangelopen. Omstanders pauzeren wat ze doen en verschillende hoofden draaien zich om om een glimp op te vangen van wat er gaande is. Met een fistbump rolt de patiënt richting mijn lens; we kunnen elkaar nog net ontwijken :). Gelukkig is het nu wel op beeld vastgelegd.

Later kom ik te weten dat de betreffende jongeman al zo’n vier maanden in de Hoop Kliniek wordt behandeld. Wanneer dr. Y en zijn verplegers zijn wonden komt verzorgen, wordt de ernst van de situatie duidelijk. Zijn wonden zien er heftig uit en ik voel me soms in mijn hemd staan, wanneer ik een camera op zijn benen richt. Ik loop echter al een paar dagen met mijn camera rond, dus de mensen ‘kennen me’ en weten dat ik soms van de meest bizare situaties een plaatje schiet.

Toch laten de heftige ontmoetingen me soms niet koud. Eén jongeman wordt binnengebracht met een open botbreuk aan zijn onderbeen. Een ongeluk met hout heeft hem deze wond doen oplopen. Zijn familie heeft hem echter eerst zo’n twee weken naar de traditionele genezer gebracht, waardoor de wond is gaan stinken en ontsteken. Zijn geschreeuw en de stank doen me de behandelkamer ontvluchten. Dagen later kom ik dezelfde jongen weer tegen in de OK, waar ik gevraagd ben foto’s te maken. Ondanks alle goede zorgen van Hoop, kan zijn onderbeen niet worden gered. Heftig, zoals is af te lezen aan de gekwelde blik … (zie foto boven)

Het wordt nog een hele klus om uit de vele geschoten beelden een selectie te maken en tot een goed lopend ‘verhaal van Hoop’ te komen. Het is ook lastig om voldoende professionele afstand te bewaren en niet ‘te dik’ met mijn modellen te raken. We lopen tenslotte maar twee weken op de kliniek rond. Eén ding weet ik zeker: elke patiënt die bij Hoop binnenkomt, wordt met een dosis compassie en liefde behandelt. Hun slogan komt dagelijks in de kliniekgangen tot leven: “Wij behandelen, maar Jezus geneest”.

Het Corona virus heeft nog niet de kop opgestoken in Guinee, maar er grijpt wel een ander soort virus heel snel om zich heen. Het virus om boze geesten in je leven af te wenden en om hen te ‘plezieren’ door (dagelijks) prijzige offers te brengen. Soms met een (bijna) dodelijke afloop. De jongeman met de wond aan zijn been is daarvan een schrijnend voorbeeld. De kliniek is de laatste post waar men vaak aanklopt, terwijl dat de deur naar Leven is.

Met welk onzichtbaar virus raakt ons Leven besmet?

Je kan het dak op!

Je kan het dak op!

Nederlands dak op nieuwe kliniek Guinee

“In de zomer van 2018 heb ik in Zuidland met een van mijn broers containers helpen laden met ruim 700 vierkante meter geïsoleerde Hardeman dakplaten. Op maat gezaagd, zodat ze straks in Guinee snel op het dak van een nieuw te bouwen gezondheidspost in Geaussou gelegd kunnen worden. Ook de kapspanten en zonnepanelen met bijbehorend accupakket werden ingeladen.

In februari 2019 ging ik dan met mijn twee broers op weg naar Guinee om het reeds aangekomen materiaal te monteren. Anco was al aangekomen vanuit Senegal en we hebben zo’n twee weken vanuit ons tentenkamp aan het dak van de kliniek gewerkt.

Er werd goed voor ons gezorgd en tot grote vreugde van ons allen werd al snel een van de hanen die daar op de compound rondliepen in de pan gemikt. Die kon ons alvast niet meer zo vroeg wekken.

Onder luid gezang van de vrouwen ging na ruim een week de laatste dakplaat erop. Anco had ondertussen het accu pakket met Victron monitoring systeem aangesloten. Daarna nog snel een veldje zonnepanelen op het nieuwe dak en we waren niet meer afhankelijk van de aggregaat.

Op onze laatste dag die we ontspannen in een zwembad hebben doorgebracht konden we voldaan en dankbaar terugkijken op een paar mooie weken. De bouw van de kliniek heeft een flinke boost gekregen en wordt nu verder door plaatselijke werkers afgebouwd!”

Tekst & foto: Leonard van Dijk

Bekijk korte video impressie werk Geaussou

Achtergrond Geaussou
Na 15 jaar alleen in het dorpje N’zao, Guinee werkzaam te zijn is de visie van de Hoop Kliniek gegroeid om minstens vijf “satelliet klinieken” in de omgeving op te zetten. De eerste wordt gebouwd in het plaatsje Gueassou. Met het opzetten van een gezondheidskliniek wil Hoop kliniek op praktische wijze het evangelie handen en voeten geven.

Alhoewel Gueassou zo’n 100 kilometer verder oostelijk ligt van de Hoop Kliniek, duurt het minstens drie uur voordat dit dorpje bereikt is. De wegen zijn zeer slecht en  met name in de regentijd hebben de bewoners geen toegang tot goede medische hulp. Er is een gebrek aan goede medische zorg in en rondom Geaussou.

Mensen sterven vaak aan ziektes die voorkomen of behandeld hadden kunnen worden. De gezondheidsdienst heeft mede om deze reden ingestemd met de bouw van het gezondheidscentrum.

Bus vol blanken

Bus vol blanken

Mijn collega videograaf draait het raampje open, steekt zijn hoofd naar buiten en roept ‘Toubab’ naar de blanken die we voorbij rijden. Voldaan gaat hij weer recht zitten en kijkt glimlachend achterom. Afrikanen noemen blanken ‘Toubabs’ en om die reden is het dan ook vermakelijk wanneer de ene blanke dit naar de andere roept. Stoom afblazen zullen we maar zeggen 🙂

Vanuit allerlei landen in ML zijn we als groep bij elkaar. Allen met eenzelfde doel: viering van het 100-jarig bestaan van de CAMA-kerk in Guinee. We vormen een mooi stel. De President (voorzitter) van de CAMA in de VS – dr John Stumbo, het hoofd Afrika van het Wereld Alliantie Netwerk (AWF)  dr Jura – woonachtig in Brazilië, zendingswerkers en vier videografen. Gebrek aan gespreksstof is er vanaf het eerste moment niet, al is de reis over Afrikaanse wegen verre van geriefelijk.

Bus buzz
Een blokkering van de smalle, kronkelige wegen vormt een extra uitdaging. Dit keer ligt er een container vrachtwagen op z’n kant midden in de bocht, met een kronkel ongeduldige auto’s als gevolg. Onze chauffeur kruipt tussen twee vrachtwagens die een steile, maar niet gemakkelijke alternatieve route kiezen. Zo nu en dan knijp ik een oogje dicht.

Tussen alle bedrijven door leer ik heel wat bij over de vroege geschiedenis van zowel missie als collega’s. Eén verhaal springt er uit, omdat zendingswerkers als enige expats mochten blijven in het onafhankelijke Guinee vanwege de goede, persoonlijke relaties die men toen had met de toenmalige President Touré. Na de afscheiding van Frankrijk wilde Touré het land van alle Franse invloeden zuiveren. Hij vertelde hen persoonlijk wie er wel en niet in het land mochten blijven.

Belang van relaties
Het valt me tijdens de reis op hoe behulpzaam en nederig beide ‘Voorzitters’ zijn. Gedurende de week worden er door hen etensborden verzamelt, afgewassen, dames uit de auto geholpen etc. Het doet me denken aan het ‘dienend leiderschap’ dat Jezus voorleeft. En dan de vele vieringen: de lucht is verzadigt van vreugde en dankbaarheid. Zelfs wanneer één van de vieringen maar liefst 2 uur later dan gepland begint.

Vlag erop los

De eerste viering vond plaats in Baro, precies honderd jaar nadat het eerste missiestation in dat kleine dorp werd gevestigd. Voorganger Celestin Koffi predikte in deze samenkomst, die werd gehouden in een open veld met honderden aanwezigen. Dit is het dorp waar de eerste CAMA zendelingen de “man van de vrede” vonden na vele dorpen in de regio te hebben bezocht. Het hoogtepunt in Baro was de getuigenis van veel oudere vrouwen die afstudeerden van de school die in 1946 door CAMA was opgericht om onderwijs te bieden dat speciaal was bedoeld voor jonge meisjes.

Tweede viering trekt ruim 1.000 man
Vervolgens vond de tweede viering plaats in de nabijgelegen stad Kankan. Meer dan duizend mensen verzamelden zich in het Jeugdcentrum om te luisteren naar Gods woord, te zingen en om te dansen in vreugde en aanbidding. Wanneer de zaal echt vol leek te zijn, konden er toch altijd weer meer stoelen bij.

Voetjes vd vloer
Slotceremonie: dansend een stukje taart halen
Ten slotte vond in de hoofdstad Conakry de grote slotceremonie plaats. Dr. Jura predikte in deze laatste ceremonie. Het dak gaat er pas echt af na het officiële programma. Honderden vreugdevolle broeders en zusters zongen uren en dansten hun vreugde en dankbaarheid uit aan de Heer. Voor deze gelegenheid was er ook een grote taart gemaakt en kwam men dansend langs om een stukje te bemachtigen.

Dr. John Stumbo en de voorzitters van de CAMA kerken in West- en Centraal-Afrika waren aanwezig voor deze viering. Dr. Stumbo vertelde over de visie die A.B. Simpson (oprichter van CAMA) in 1882 had om de regio langs de rivier de Niger te bereiken. Simpsons droom kwam tot bloei in het jaar dat hij stierf. Vanaf dat kleine begin zijn veel zendingswerkers gevolgd en werd er in 1962 een autonome nationale kerk opgericht (John Stumbo-videoblog over CAMA in Guinee).

Van 0 naar 35.000 kerkleden
De CAMA kerk in Guinee, waar ook meerdere CAMA zendelingswerkers actief zijn, heeft nu (honderd jaar later) meer dan 35.000 leden die in meer dan 600 kerken dienen. De nationale CAMA kerk leidt ook twee theologische scholen en is begonnen met verdere cross-culturele missionaire activiteiten.

Verslaglegging vieringen door: Jura Yanagihara

Het was bijzonder om overal waar we kwamen dankbaarheid en vreugde te proeven over de vele jaren missie werk. De feestelijkheden waren mede om die reden een genot om op beeld vast te leggen. En gedanst moest er natuurlijk ook worden, camera in de hand of niet :).