new year 2018 fotografie | Hoopvol Afrika | Page 2

Mijn leefwereld in 1#click

Mijn leefwereld in 1#click

Het woord waarop ik me in 2018 meer wil richten (zie vorige Blog) is: OMARMEN – fully embrace. De wereld om me heen ten volle ervaren. Waarbij de afstand van mijn hoofd (gedachten) naar mijn hart (gevoelens) overbrugt dient te worden. “Don’t shoot what it LOOKS like, but shoot what it FEELS like”, aldus een bekende fotograaf. Er ligt een mooie uitdaging voor me 🙂

Fotografie is een middel om de wereld om me heen beter waar te nemen, het mooie te ontdekken in het leven van alledag. Net als vorig jaar deed het me goed om door mijn online foto collectie van 2017 te bladeren en mijn eigen top 5 samen te stellen. Achter elk fotomoment huist een verhaal, welke ik op deze manier een beetje tot leven wil laten komen.

1. Hope for Catherine – Guinee

God met onsOnze reis naar Guinee kreeg door het bezoek aan Catherine, patientje bij de Hoop Kliniek, een onvergetelijk karakter. God verraste ons allen door een groot werk door haar heen te doen. Het verhaal van Catherine’s genezing bracht velen Hoop, waardoor tien vrouwen en kinderen ter plekke hun leven aan deze God toevertrouwden. Bijzonder om dat mee te maken en vast te mogen leggen.

Bekijk ook de video ‘Hoop voor Catherine‘.

2. Better together – Frankrijk
Better TogetherHet jaar 2017 was niet compleet zonder onze avonturen met pleeghond Bram. Ondanks moeilijke momenten hebben we enorm genoten van onze tijd met hem. Het regelmatig uitlaten had een helend effect. Mee op vakantie naar Frankrijk ging prima. Vele Franse hoofden draaiden zich om wanneer we voorbijkwamen, omdat het toch zo’n mooie hond was. Hij ging er met zijn 9 jaar nog net niet wat trotser door lopen 🙂 Mee naar Afrika zat er helaas niet in, vandaar deze mooie herinnering aan een bijzondere tijd samen.

3. Beauty that lasts – Nederland
Beauty that lasts
In 2017 hebben we meer tijd in Nederland doorgebracht. De ziekte en het overlijden van mijn vader heeft me meer stil gezet bij de vergankelijkheid en de schoonheid van het aardse leven. Getuige zijn van ‘tulpen koppen’ was bijzonder, dit had ik nog nooit eerder gezien. Het kleurenpalet, de natuurlijke lijnen, het kwam allemaal samen. Op zulke momenten weet ik het zeker: onze Maker is de meest getallenteerde Kunstenaar.

4. Crazy Love – ML (B/W) (zie foto boven Blog)
Crazy Love
Wanneer we in Mali zijn, vind ik altijd wel tijd om een tijdje in het vrouwen- en kinder ziekenhuis rond te dolen. Gewapend met mijn camera doe ik dan ‘mijn ronde’. Deze scène trof me, waarin de bezorgdheid van de moeder voor haar zoon bijna voelbaar is. Ik mocht niet alleen dit moment vastleggen, maar ook bidden voor Hemelse Genezing.

5. Holding the future – ML (B/W)
Holding the future
Het krijgen van kinderen is super belangrijk in Afrika. Zij verlenen uiteindelijk toegang tot een ‘onbezorgde oude dag’. De indringende blik van het meisje trof me. Zij heeft nog weinig weet van wat de toekomst haar zal brengen. Het kan voor haar wel eens ‘anders’ uitpakken, omdat ze woont op een christelijke schoolcampus waar velen de wereld op een andere/Hoopvolle manier leren zien.

# Surf naar mijn Flickr fotopagina voor meer foto’s: https://www.flickr.com/photos/btwienclicks/

God met ons

God met ons

December in Afrika … hoe ziet dat eruit? Over het algemeen niet heel anders dan andere maanden. Geen verlichte etalages, billboards met verleidelijke reclames of kerstbomen op sommige hoeken van de straat. Zo nu en dan kom je wel iemand tegen met iets dat wat wegheeft van een kerstmuts … om zich te beschermen tegen de Afrikaanse kou: 25-30 graden 🙂

Afgelopen maand volgden we met ML collega’s een training rondom veiligheid. Deze intensieve driedaagse cursus dient ons ‘klaar te stomen’ voor mogelijke gevaren, zoals ontvoering, bermbommen, hinderlaag, etc. De veiligheid in de landen waar we werkzaam zijn gaat er nu eenmaal niet op vooruit. De informatie en video’s die we te zien kregen is heftige kost. Zeker nuttig, al hopen we allen nooit zelf in genoemde situaties terecht te komen.

New Hope

Scenario’s en rollenspellen dwingen je om na te denken over wat je in geval van nood zou kunnen of moeten doen. Zonder daarbij onze Hemelse Beschermer uit het oog te verliezen. Na afloop van de training staan al mijn zintuigen weer op scherp en moet ik oppassen niet achter elke boom een vijand denken te zien. Veel tijd om erover na te denken is er niet, omdat de volgende reis (Guinee) alweer gepland staat.

Eenmaal in Guinee verdwijnen alle dreigingen weer wat naar de achtergrond. Een bijzonder warm onthaal laat me terugkeren tot de kern: hoe God in mensenharten werkt, waardoor levens radicaal veranderen. Het bijzondere verhaal van een jong patiëntje Catherine en haar familie is hier een mooi voorbeeld van.

Catherine, een meisje van 1,5 jaar, kwam enkele maanden geleden doodziek bij de Hope kliniek aan. Haar gezicht was voor driekwart aangetast door een vleesetende bacterie, daarnaast was ze ondervoed. De artsen vochten voor haar leven, niets was hen te gek: antibiotica kuur, goede/vitaminerijke voeding en zelfs twee keer een huidtransplantatie. Na een intensieve behandeling kon ze eindelijk terugkeren naar huis.

Nu ze alweer enkele weken thuis is in haar dorp, besluiten we haar familie een bezoek te brengen om hen te bemoedigen en voor hen te bidden. Eenmaal aangekomen in het dorp worden we al snel gespot en lopen er heel wat mensen uit om te horen wat deze niet alledaagse groep te vertellen heeft. Entertainment is nu eenmaal schaars in de dorpen 🙂

Na de gebruikelijke begroetingen en dankbetuigingen, neemt de meegekomen dominee het woord en vraagt hij de mensen om een lied. Na enkele liederen houdt hij de aandacht vast met een genezingsverhaal uit de bijbel. Iedereen, zowel binnen als buiten, luistert aandachtig en er wordt actief meegedacht over gestelde vragen.

Aanwezigen vertellen openhartig hoe het verhaal van Catherine hen allen heeft geraakt: men had niet gedacht dat ze levend thuis zou komen. Dominee Jean wijst vrijmoedig op de rol die God daarin heeft gespeeld (‘Wij behandelen, God geneest’) en of er mensen aanwezig zijn die deze God beter willen kennen. Enkele vrouwen schuivelen eerst schuchter naar voren, maar tijdens het bidden sluiten nog enkele jonge kinderen zich haastig bij de groep, tien in totaal, aan. Het raakt me hoe ze zo jong al deze stap durven zetten.

Na een warme zegen en een uitbundig lied wordt het langzaamaan tijd om weer afscheid te nemen. Dit bijzondere bezoek zal me nog lang bijblijven. Verwonderd mijmer ik na over dit bijzondere (Kerst) cadeau – God onder ons.

Hoop op straat

Hoop op straat

Een stap zetten in het onbekende vormt vaak een mooi, maar ook spannend onderdeel van het fotovak. De nachten voor een nieuwe opdracht loop ik in gedachten allerlei stappen door, waardoor er van slapen soms weinig terecht komt. Tel daarbij de onbekende cultuur en taalbarriére op en je denkt bijna dat ik bevend in de auto zit 🙂 Niets is minder waar, want ik mag ervan verzekerd zijn altijd samen met Iemand op pad te gaan.

Afgelopen week ging ik voor een speciale opdracht naar de hoofdstad om een voor Senegal (politiek) gevoelig onderwerp van binnenuit te fotograferen … : het dagelijkse leven van de Talibé, ofwel Koraanleerlingen. Naast studie van de Koran worden deze kinderen dagelijks de straat opgestuurd om eten en aalmoezen te vergaren. Ze moeten huis en haard verlaten om onder de zorg van een onbekende/Koraanleraar op te groeien. Dat de levensomstandigheden binnen zo’n gemeenschap verre van optimaal zijn is bij iedereen bekend, maar hoe dit te verbeteren vormt al jaren onderwerp van discussie.

Het was bij aankomst in de hoofdstad niet moeilijk om mijn begeleider (A) te spotten. Hij was degene die een hele stroom Talibé achter zich aan had. Niets vreemds, omdat A hen dagelijks tussen 9 en 11 uur ‘s ochtends in zijn opvangcentrum ontvangt. Met als doel: goed eten, zorg en de broodnodige ontspanning en gezelligheid. Even weg van het harde straatleven, waar niemand je haast lijkt op te merken.

De uren in het centrum benutte ik goed om ‘het leven’ daar vast te leggen en om contact te leggen met de jongens die me later op de dag zouden helpen met foto’s. A’s zorg en aandacht hielp hen te ontdooien en meer onbevangen voor de camera te staan. Tussendoor zette ik ook nog een pasgeboren lam met zuigfles op de plaat. Toevallig spotte ik een man met lam onder zijn arm en ik trok de stoute schoenen aan. Na het eerste contact mocht ik niet alleen het lam de fles geven, maar dit proces ook met de camara vastleggen. Onverwachte momenten die je niet kunt orchestreren, maar waar je op dat moment wel helemaal blij van wordt 🙂

Het was een rijke ervaring om een dagje met de Koraanleerlingen op te trekken. De kinderen stonden open om aan deze opdracht mee te werken en pakten dingen met humor op, ondanks het serieuze karakter. Gelukkig kon ik hen ook fotograferen tijdens de schaarse momenten van plezier, terwijl ze bijvoorbeeld vol passie samen een potje tafelvoetbal speelden.

Ook tijdens deze korte contactmomenten probeer ik niet alleen iets te vragen van de gemeenschap, maar ook iets terug te geven. Zo werd de vrouw van de leider blij van een familie portret en kocht A iets lekkers om de Talibé te trakteren tijdens mijn bezoek. Ik kreeg vandaag een sms van A dat mijn bezoek het begin is van een betere relatie met deze gemeenschap.

Of ik gevonden wat ik zocht? Jazeker, maar wellicht in een andere vorm dan ik oorspronkelijk vermoedde. Het was bevrijdend om vooraf bedachte beelden los te laten en me te laten verrassen door het moment. Hopelijk kan ik met de uiteindelijke platen de boodschap overbrengen waarvoor ik in eerste instantie op pad ging. We gaan het zien 🙂