new year 2018 fotografie | Hoopvol Afrika

Gelukkig Nieuwjaar uit India

Gelukkig Nieuwjaar uit India

Gelukkig Nieuwjaar? Dat moet een foutje zijn, het is nog maar november. Dat dachten wij als India filmteam ook, maar toch werd onze planning ruw onderbroken door Diwali, het Lichtjesfeest.  Een week lang vuurwerk, lekkernijen en een kleurrijke zee van lichtjes overal in de stad. En zeeën van bloemen, om de goden gunstig te stellen voor het nieuwe jaar.

De geplande (film) activeiten moesten een week vooruit worden geschoven. Een casting sessie (om de juiste acteurs te vinden voor de diverse rollen) lukte nog wel, voordat het feest begon. Tijdens deze intensieve feestweek wordt er vrijwel niet gewerkt en zijn veel winkeltjes nauwelijks tot niet open. Iedereen, oud of jong, arm of rijk, doet het wat rustiger aan.

We besluiten als groep om de laatste week van het programma naar voren te halen en duiken het klaslokaal (weer) in. Per e-mail was me al gevraagd of ik les wilde geven in Documentaire fotografie. Op de valreep voeg ik nog een bekende Indiase en Afrikaanse fotograaf aan mijn lesmateriaal toe en hoppakee. Klaargestoomd voor de vier internationale studenten.

Tijdens de schaarse vrije tijd probeer ik er met mijn camera op uit te gaan. Iedereen lijkt met open houding mijn camera te benaderen. Ook de ‘religieuze handelingen’  zijn voor een groot deel vrij vast te leggen. ‘Dat had ik nooit kunnen doen in Senegal’ , gaat er regelmatig door me heen. Ik voel me soms een beetje een indringer en neem me nogmaals voor om alles met discretie vast te leggen.

Sterrenstatus
Onopvallend over straat is er echter niet bij. Helemaal niet wanneer onze Afrikaanse collega ons vergezeld. Hij lijkt wel een ‘sterren status’  in India aangemeten te krijgen. Het is niet bij te houden hoe vaak iemand stopt om te vragen of ze een selfie met hem kunnen maken. Het hindert ook ons werk en mede om die reden zeggen we zoveel mogelijk nee.

Vrijwel iedereen die ik tegenkom is open en hartelijk richting buitenlanders. Regelmatig vraagt iemand nieuwsgierig uit welk land ik kom. Hun open houding past wel binnen ‘het Hindu geloof’. Alle religies hebben goede aspecten in zich en je weet nooit waar een en ander goed voor is.

Ik merk het wanneer ik onverwachts bij de onderbuurvrouw op de bank kom te zitten. Rondkijkend in haar kamer zie ik een zonnegod op het balkon, die zij elke ochtend aanbidt. Ook de vele amuletten die boven de deurpost hangen of liggen moeten voorspoed brengen.

We praten over God als Maker van alle dingen, maar ik merk al snel dat we langs elkaar heen praten. In stilte bid ik God om wijsheid en inzicht voor deze gastvrije buurvrouw en de andere mensen in het flatgebouw. Sowieso loop ik biddend over straat, bij het zien van de vele (kleine) tempels en amuletten die ik op elke hoek van de straat tegenkom.

Eenmaal terug in Nederland, dwalen mijn gedachten nog regelmatig af naar India. Een whatsapp berichtje uit India brengt me weer direct terug: “Afgelopen vrijdag is de korte film getoond en het was bijzonder goed. We missen je enorm. Het zou geweldig geweest zijn, als je nu bij ons had kunnen zijn.” Ik glimlach bij Susan’s boodschap in gebroken Engels en denk terug aan de mooie weken die ik bij haar in huis heb doorgebracht. Elke ochtend vroeg zat ze klaar met verse thee. Of kwam rennend in haar nachtpon de deur open doen, wanneer we laat terugkwamen van een film shoot.

Met dankbaarheid kijk ik terug op een bijzondere, tweede reis naar India. De toewijding en het doorzettingsvermogen van onze gastheren en vrouwen zullen me nog lang bij blijven. Ook had ik zelf niet gedacht voor de klas te staan, te filmen én te fotograferen. Met de juiste groep en God zijn alle dingen mogelijk.

*
Diwali, een van de belangrijkste feesten in het hindoeïsme, kent haar oorsprong in India. Het staat ook bekend als Lichtjesfeest, symbolisch bedoeld als “de overwinning van het goede over het kwade, overwinning van het licht over de duisternis”. Tijdens het feest worden dan ook door het huis en op de erven lichtjes aangestoken

Het vieren van dit feest gaat gepaard met het nuttigen van zoetig eten. In India steekt men daarnaast ook vuurwerk af. Diwali is een vrolijk feest en wordt vaak gevierd in gezinsverband. Diwali wordt gevierd om het licht te verwelkomen in het leven. Bron: wikipedia

Altijd al eens willen weten hoe het er op een filmset aan toegaat? Bekijk dan deze BTS video, waarin we je meenemen achter de schermen van de Indiase set.

Vis celebrity

Vis celebrity

In elke digitale nieuwsbrief plaatsen we een aantal favoriete foto’s onder de rubriek ‘Snapshots’. Het leek me leuk om het achtergrondverhaal van enkele foto’s nader toe te lichten. Het is namelijk bijzonder hoe een bepaald fotomoment vaak (spontaan) tot stand komt. Dit keer viel de keuze op de foto ‘Famous Fish’.

Tijdens het nemen van deze foto bevinden we ons op een grote viskwekerij in ML. We zijn er om wat opnames te maken voor een korte video, waarin wordt uitgelegd dat ook grote fabrieken geheel op zonne energie kunnen draaien. Het duurde wel een paar uur voor de vissers hun gezicht lieten zien en ze tot echte actie – het handmatig vangen van de vissen – overgingen. Afrikanen zijn sterren als het gaat om ‘wachten’ op de persoon waarmee je hebt afgesproken.

Zoals zo vaak in Afrika gebeurd, werden we na het lange wachten, extra in de watten gelegd. De baas van de vissers wilden dat ze ook even de grootste vis van de kwekerij voor ons boven water zouden toveren. Dat ze hiervoor tot hun middel het koude visbad weer in moesten, de netten uitrollen en zoeken naar de betreffende vis leek niets te geven.

Fish Farm

Nadat de vis boven water was, werd hij even in een emmer met een soort verdovingsmiddel gedaan, opdat hij mooi rustig op de gevoelige plaat zou kunnen. Als ik dit vooraf allemaal geweten had, had ik liever gehad dat ze hem vrij rond lieten zwemmen. Maar goed, daar was het nu duidelijk te laat voor.

De vis werd inderdaad bijzonder rustig van zijn bad en ging ‘gewillig’op de foto. De verkoopman en technicus waren zo onder de indruk van de omvang van de vis dat ook zij een selfie met de vis wilden. Vandaar ook de gekozen titel: Famous Fish 🙂

Nieuwsbrief nog niet gelezen?
Of wil je hem voortaan ook automatisch in je inbox ontvangen? Surf dan naar onze Mei update‘.

Wil je ook graag wat meer achtergrondinformatie weten van een bepaalde foto?
Laat het dan even weten en wellicht wordt deze dan ook geselecteerd om extra toelichting op te geven (Stills with a story).

Technisch zendingswerker: bestaat dat?

Technisch zendingswerker: bestaat dat?

Mijn man Anco en ik (Ewien) zijn wat we zelf noemen ‘technische zendingswerkers’. Een begrip dat zo nu en dan wenkbrauwen doet optrekken. Het is lastig om ons te scharen onder het (standaard) plaatje dat mensen vaak onbedoeld hebben van zendingswerkers. Ik licht dan ook graag een tipje van de sluier op om uit te leggen bij welk mooi werk we zoal betrokken mogen zijn en welke bijdrage we daarmee hopen te leveren aan de verspreiding van Gods Koninkrijk.

Technische zendingswerkers werkzaam in Afrika
We zijn sinds 2004 als technische zendingswerkers werkzaam in Afrika. Mijn passie voor beelden gaat terug naar mijn studiejaren. Toen had ik al een voorliefde voor reizen, woorden en beelden. Met mijn beelden probeer ik de Hoopvolle kant van Afrika vast te leggen, een diepere snaar te raken om te laten zien hoeveel moois God brengt in het leven van Afrikanen. Zowel film als fotografie is een middel om met mensen in gesprek te gaan, het verhaal achter een beeld te vertellen.

Voor ons vertrek naar West-Afrika was Anco werkzaam als fieldsupervisor bij een groot telecombedrijf. Ik werkte als webcoördinator bij een burgergemeente. Onze eerste jaren in Mali stonden dan ook in het teken van dat type werk, naast het onder de knie krijgen van de lokale taal. Door de jaren heen zijn onze werkzaamheden verschoven. Ons doel is om zelf geen projecten te hebben, maar daar aan de slag te gaan waar God al duidelijk met een groep mensen bezig is. Waar mogelijk in nauwe samenwerking met de lokale Afrikaanse kerk en jongeren.

Zitten mensen wel op foto’s te wachten?
Kinderen in het algemeen vinden het leuk om op de foto te gaan. Met volwassenen, met name onbekenden, is het altijd even aftasten. Het hangt ook erg van de setting af hoe men op een camera reageert. In Senegal bijvoorbeeld merk ik dat het lastiger is om ‘vrij’ foto’s te maken, ook omdat men vanuit geloofsovertuiging niet staat te springen om op beeld te worden vast gelegd.

Het is echter mijn passie om mensen met waardigheid op de foto vast te leggen. En dan ben je in Afrika goed op je plek. Ondanks het feit dat men vaak over weinig middelen beschikt in het leven, stralen Afrikanen een bepaalde waardigheid uit. Het is bijvoorbeeld geweldig om te zien hoe men felle kleuren durft te combineren en hoe prachtig dat er dan vervolgens uitziet. Toch zullen met name de vrouwen in hun werkkloffie protesteren als ik mijn camera op ze richt. Dan vragen ze of ze zich niet even voor de foto kunnen omkleden.

Lees verder op de EO Metterdaad website