new year 2018 fotografie | Hoopvol Afrika

Technisch zendingswerker: bestaat dat?

Technisch zendingswerker: bestaat dat?

Mijn man Anco en ik (Ewien) zijn wat we zelf noemen ‘technische zendingswerkers’. Een begrip dat zo nu en dan wenkbrauwen doet optrekken. Het is lastig om ons te scharen onder het (standaard) plaatje dat mensen vaak onbedoeld hebben van zendingswerkers. Ik licht dan ook graag een tipje van de sluier op om uit te leggen bij welk mooi werk we zoal betrokken mogen zijn en welke bijdrage we daarmee hopen te leveren aan de verspreiding van Gods Koninkrijk.

Technische zendingswerkers werkzaam in Afrika
We zijn sinds 2004 als technische zendingswerkers werkzaam in Afrika. Mijn passie voor beelden gaat terug naar mijn studiejaren. Toen had ik al een voorliefde voor reizen, woorden en beelden. Met mijn beelden probeer ik de Hoopvolle kant van Afrika vast te leggen, een diepere snaar te raken om te laten zien hoeveel moois God brengt in het leven van Afrikanen. Zowel film als fotografie is een middel om met mensen in gesprek te gaan, het verhaal achter een beeld te vertellen.

Voor ons vertrek naar West-Afrika was Anco werkzaam als fieldsupervisor bij een groot telecombedrijf. Ik werkte als webcoördinator bij een burgergemeente. Onze eerste jaren in Mali stonden dan ook in het teken van dat type werk, naast het onder de knie krijgen van de lokale taal. Door de jaren heen zijn onze werkzaamheden verschoven. Ons doel is om zelf geen projecten te hebben, maar daar aan de slag te gaan waar God al duidelijk met een groep mensen bezig is. Waar mogelijk in nauwe samenwerking met de lokale Afrikaanse kerk en jongeren.

Zitten mensen wel op foto’s te wachten?
Kinderen in het algemeen vinden het leuk om op de foto te gaan. Met volwassenen, met name onbekenden, is het altijd even aftasten. Het hangt ook erg van de setting af hoe men op een camera reageert. In Senegal bijvoorbeeld merk ik dat het lastiger is om ‘vrij’ foto’s te maken, ook omdat men vanuit geloofsovertuiging niet staat te springen om op beeld te worden vast gelegd.

Het is echter mijn passie om mensen met waardigheid op de foto vast te leggen. En dan ben je in Afrika goed op je plek. Ondanks het feit dat men vaak over weinig middelen beschikt in het leven, stralen Afrikanen een bepaalde waardigheid uit. Het is bijvoorbeeld geweldig om te zien hoe men felle kleuren durft te combineren en hoe prachtig dat er dan vervolgens uitziet. Toch zullen met name de vrouwen in hun werkkloffie protesteren als ik mijn camera op ze richt. Dan vragen ze of ze zich niet even voor de foto kunnen omkleden.

Lees verder op de EO Metterdaad website

Mijn leefwereld in 1#click

Mijn leefwereld in 1#click

Het woord waarop ik me in 2018 meer wil richten (zie vorige Blog) is: OMARMEN – fully embrace. De wereld om me heen ten volle ervaren. Waarbij de afstand van mijn hoofd (gedachten) naar mijn hart (gevoelens) overbrugt dient te worden. “Don’t shoot what it LOOKS like, but shoot what it FEELS like”, aldus een bekende fotograaf. Er ligt een mooie uitdaging voor me 🙂

Fotografie is een middel om de wereld om me heen beter waar te nemen, het mooie te ontdekken in het leven van alledag. Net als vorig jaar deed het me goed om door mijn online foto collectie van 2017 te bladeren en mijn eigen top 5 samen te stellen. Achter elk fotomoment huist een verhaal, welke ik op deze manier een beetje tot leven wil laten komen.

1. Hope for Catherine – Guinee

God met onsOnze reis naar Guinee kreeg door het bezoek aan Catherine, patientje bij de Hoop Kliniek, een onvergetelijk karakter. God verraste ons allen door een groot werk door haar heen te doen. Het verhaal van Catherine’s genezing bracht velen Hoop, waardoor tien vrouwen en kinderen ter plekke hun leven aan deze God toevertrouwden. Bijzonder om dat mee te maken en vast te mogen leggen.

Bekijk ook de video ‘Hoop voor Catherine‘.

2. Better together – Frankrijk
Better TogetherHet jaar 2017 was niet compleet zonder onze avonturen met pleeghond Bram. Ondanks moeilijke momenten hebben we enorm genoten van onze tijd met hem. Het regelmatig uitlaten had een helend effect. Mee op vakantie naar Frankrijk ging prima. Vele Franse hoofden draaiden zich om wanneer we voorbijkwamen, omdat het toch zo’n mooie hond was. Hij ging er met zijn 9 jaar nog net niet wat trotser door lopen 🙂 Mee naar Afrika zat er helaas niet in, vandaar deze mooie herinnering aan een bijzondere tijd samen.

3. Beauty that lasts – Nederland
Beauty that lasts
In 2017 hebben we meer tijd in Nederland doorgebracht. De ziekte en het overlijden van mijn vader heeft me meer stil gezet bij de vergankelijkheid en de schoonheid van het aardse leven. Getuige zijn van ‘tulpen koppen’ was bijzonder, dit had ik nog nooit eerder gezien. Het kleurenpalet, de natuurlijke lijnen, het kwam allemaal samen. Op zulke momenten weet ik het zeker: onze Maker is de meest getallenteerde Kunstenaar.

4. Crazy Love – ML (B/W) (zie foto boven Blog)
Crazy Love
Wanneer we in Mali zijn, vind ik altijd wel tijd om een tijdje in het vrouwen- en kinder ziekenhuis rond te dolen. Gewapend met mijn camera doe ik dan ‘mijn ronde’. Deze scène trof me, waarin de bezorgdheid van de moeder voor haar zoon bijna voelbaar is. Ik mocht niet alleen dit moment vastleggen, maar ook bidden voor Hemelse Genezing.

5. Holding the future – ML (B/W)
Holding the future
Het krijgen van kinderen is super belangrijk in Afrika. Zij verlenen uiteindelijk toegang tot een ‘onbezorgde oude dag’. De indringende blik van het meisje trof me. Zij heeft nog weinig weet van wat de toekomst haar zal brengen. Het kan voor haar wel eens ‘anders’ uitpakken, omdat ze woont op een christelijke schoolcampus waar velen de wereld op een andere/Hoopvolle manier leren zien.

# Surf naar mijn Flickr fotopagina voor meer foto’s: https://www.flickr.com/photos/btwienclicks/

God met ons

God met ons

December in Afrika … hoe ziet dat eruit? Over het algemeen niet heel anders dan andere maanden. Geen verlichte etalages, billboards met verleidelijke reclames of kerstbomen op sommige hoeken van de straat. Zo nu en dan kom je wel iemand tegen met iets dat wat wegheeft van een kerstmuts … om zich te beschermen tegen de Afrikaanse kou: 25-30 graden 🙂

Afgelopen maand volgden we met ML collega’s een training rondom veiligheid. Deze intensieve driedaagse cursus dient ons ‘klaar te stomen’ voor mogelijke gevaren, zoals ontvoering, bermbommen, hinderlaag, etc. De veiligheid in de landen waar we werkzaam zijn gaat er nu eenmaal niet op vooruit. De informatie en video’s die we te zien kregen is heftige kost. Zeker nuttig, al hopen we allen nooit zelf in genoemde situaties terecht te komen.

New Hope

Scenario’s en rollenspellen dwingen je om na te denken over wat je in geval van nood zou kunnen of moeten doen. Zonder daarbij onze Hemelse Beschermer uit het oog te verliezen. Na afloop van de training staan al mijn zintuigen weer op scherp en moet ik oppassen niet achter elke boom een vijand denken te zien. Veel tijd om erover na te denken is er niet, omdat de volgende reis (Guinee) alweer gepland staat.

Eenmaal in Guinee verdwijnen alle dreigingen weer wat naar de achtergrond. Een bijzonder warm onthaal laat me terugkeren tot de kern: hoe God in mensenharten werkt, waardoor levens radicaal veranderen. Het bijzondere verhaal van een jong patiëntje Catherine en haar familie is hier een mooi voorbeeld van.

Catherine, een meisje van 1,5 jaar, kwam enkele maanden geleden doodziek bij de Hope kliniek aan. Haar gezicht was voor driekwart aangetast door een vleesetende bacterie, daarnaast was ze ondervoed. De artsen vochten voor haar leven, niets was hen te gek: antibiotica kuur, goede/vitaminerijke voeding en zelfs twee keer een huidtransplantatie. Na een intensieve behandeling kon ze eindelijk terugkeren naar huis.

Nu ze alweer enkele weken thuis is in haar dorp, besluiten we haar familie een bezoek te brengen om hen te bemoedigen en voor hen te bidden. Eenmaal aangekomen in het dorp worden we al snel gespot en lopen er heel wat mensen uit om te horen wat deze niet alledaagse groep te vertellen heeft. Entertainment is nu eenmaal schaars in de dorpen 🙂

Na de gebruikelijke begroetingen en dankbetuigingen, neemt de meegekomen dominee het woord en vraagt hij de mensen om een lied. Na enkele liederen houdt hij de aandacht vast met een genezingsverhaal uit de bijbel. Iedereen, zowel binnen als buiten, luistert aandachtig en er wordt actief meegedacht over gestelde vragen.

Aanwezigen vertellen openhartig hoe het verhaal van Catherine hen allen heeft geraakt: men had niet gedacht dat ze levend thuis zou komen. Dominee Jean wijst vrijmoedig op de rol die God daarin heeft gespeeld (‘Wij behandelen, God geneest’) en of er mensen aanwezig zijn die deze God beter willen kennen. Enkele vrouwen schuivelen eerst schuchter naar voren, maar tijdens het bidden sluiten nog enkele jonge kinderen zich haastig bij de groep, tien in totaal, aan. Het raakt me hoe ze zo jong al deze stap durven zetten.

Na een warme zegen en een uitbundig lied wordt het langzaamaan tijd om weer afscheid te nemen. Dit bijzondere bezoek zal me nog lang bijblijven. Verwonderd mijmer ik na over dit bijzondere (Kerst) cadeau – God onder ons.