new year 2018 fotografie | Hoopvol Afrika

Rust, bijbelstudie en zonnepanelen

Rust, bijbelstudie en zonnepanelen

Rust, bijbelstudie en zonnepanelen”, was standaard Ancos antwoord op de vraag om welke reden hij naar Palomera was gekomen. Een Spaans terrein waar Ewiens zus en haar gezin een ‘trainingscentrum voor bijbels leven’ mogen beheren – Yada studies. Terwijl we – met mondkapje – na enkele maanden het vliegtuig weer instappen, hebben we nog geen idee hoe deze werkvakantie eruit zal komen te zien. En welke mooie ontmoetingen er gaan plaatsvinden.

Eenmaal geland maakten we eerst wat nader kennis met een mede passagier, die ook graag enkele weken op Palomera wil doorbrengen. Zij is begin dit jaar tot geloof gekomen vanuit de New Age en is aangetrokken door het praktische, bijbelse karakter van Yada Studies. Op Malaga Centraal informeert Anco met welke trein we verder kunnen reizen, terwijl zij en ik op jacht gaan naar een flesje koud water. Want warm is het hier wel.

Terug bij Anco blijkt de trein – die eens per dag gaat in verband met Corona – al te zijn vertrokken. Geen paniek, er zijn altijd nog alternatieven. Ons leven in Afrika kent ook vaak momenten die niet lopen zoals van tevoren bedacht. Een auto huren bleek een goede tweede optie en na enige prijsvergelijking, gaat de verhuurder ons met mondkapje voor naar de garage. Een man met gevoel voor humor, want hij bied ons gekscherend ook de kleine sportwagen naast onze huurauto aan. Grapjas :).

Nog geen 10 minuten later zijn we weer onderweg, om 2,5 uur naar elkaars verhalen te kunnen luisteren. Eenmaal aangekomen in Ubeda (de volgende bestemming) zijn Lisette en fam. nog niet gearriveerd, dus een kans voor mij om een rondje te lopen met mijn camera. Het wordt al gauw duidelijk dat Spanje een stuk actiever is in het dragen van mondkapjes in de buitenlucht. De vele rondwandelende mondkapjes bieden ook weer unieke fotomomenten. Toch lees ik ook de bezorgheid van vele gezichten en de tekst uit Mt. 6 schiet door me heen: “Wees dan niet bezorgd over de dag van morgen, want de dag voor morgen zal voor zichzelf zorgen; elke dag heeft genoeg aan zijn eigen last”.

Even later vertrekken we volgepakt met mensen en boodschappen richting Palomera. De omgeving wordt bergachtiger, de wind koeler, naarmate we onze eindbestemming naderen. De vele olijfbomen onderweg lijken ontelbaar. Na onze aankomst en kennismaking met de anderen staat Anco te poppelen om uitleg te geven van het zonnesysteem. Daar mag hij nog even mee wachten, omdat de eerste bijbelstudie zich aandient.

De routine van de dag wordt de volgende dag duidelijk, waarbij bijbelstudies in de ochtend en avond centraal staan. Gedurende de dag zijn er allerlei praktische taken, zoals de moestuin bewerken, kampeerplekken bosvrij maken, een rek bouwen voor de zonnepanelen, de gereedschapruimte organiseren, uitleg geven bij de meegebrachte fotocamera etc. Een uitdaging met de riolering levert het nodige extra zweet en gebeden op.

En dan waren er uiteraard nog de voorbereidingen voor een bruiloft :). Een grote partytent wordt vakkundig opgezet. Gesprekken vinden plaats met het aanstaand bruidspaar over hoe ze de dag willen invullen. Versiering wordt gekocht in een stad zo’n uur rijden van Palomera en de grote dag nadert met rappe schreden. Toch behoudt een ieder de Rust, waarvan uit we elke dag weer mogen beginnen.

De bruiloft wordt verspreid over meerdere dagen en ook daarin heeft rust de boventoon. Het geeft ruimte om de spontane intieme momenten op een mooie manier vast te leggen. Uiteraard speelt de prachtige omgeving en het mooie weer ook een belangrijke rol, waardoor Gods scheppingskracht zichtbaar wordt. Langzaamaan verlies ik ook de resterende stress om belangrijke fotomomenten te ‘kunnen missen’.

Palomera vormt ook een prachtige bruidslocatie …

Ook tijdens de bruiloftsdagen staat God centraal en dat brengt het bruidspaar, maar ook de groep om hen heen, nader tot elkaar. Een prachtig begin van een nieuw leven samen. Terwijl het bruidspaar elders hun tent opzet, trekken we als groep samen de bergen in. Met als opdracht om naar elkaar om te kijken en tot hulp te zijn op de weg naar boven.

Gedurende de week raken we als groep steeds meer op elkaar ingespeeld en is er ruimte voor diepere gesprekken. Ook krijgt een ieder de ruimte om waar mogelijk zijn of haar talenten in te zetten. De 24 uurs economie voelt op deze afgelegen plek bijzonder ver weg. Behalve op de momenten dat we als groep ons weer even richting de bewoonde wereld begeven, om boodschappen te doen, een stadje te bezoeken of gewoon even samen op te trekken.

Hoeveel ik ook geniet van het vastleggen van het Spaanse straatleven, voel ik me toch elke keer weer ‘opgelucht’ om terug te keren naar het ruim 80 hectare terrein. Midden in de natuur, afgelegen, met geen dagelijkse herinnering aan de Corona tijd waarin we leven.

Onze (werk)vakantie beviel ons zo goed, dat we besloten ons retourticket te laten schieten en mee terug te rijden met een Delftenaar die we op Palomera mochten ontmoeten. Ook de terugreis werd een mooi avontuur, waarover mogelijk meer in een volgende blog. Ondertussen ben ik zelf wel nieuwsgierig naar wat voor avonturen jullie deze zomer met God aangaan?

Wil je toegerust worden in een bijbelse levensstijl, waarin je Hem (en jezelf) beter mag leren kennen?

Dan bevelen we een tijdje op Palomera – voor jong en oud – van harte aan. Momenteel vinden er nog allerlei activiteiten plaats om het terrein tot camping klaar te maken. Klim in de pen om te informeren naar wat er zoal mogelijk is. Meer algemene info vindt je op: www.yadastudies.nl.

Hoop aan de Horizon

Hoop aan de Horizon

Vanuit mijn ooghoeken zie ik één van de verplegers een jonge patiënt met rolstoel en al de gang door duwen … Dit alles onder luid gelach van de andere (wachtende) patiënten … De afstand is te groot om dit spontane moment op camera vast te kunnen leggen. Ik zie echter dat de betreffende patiënt richting de wc wordt geduwd en er zich dus nog een kans voordoet wanneer hij er weer vanaf komt. Met een knipoog naar verpleger en patiënt laat ik weten het dan graag ‘on camera’ te hebben.

En ja hoor – zodra ik de patiënt uit het wc hok zie komen, ren ik erop af. Ook de verpleger komt – breedlachend – vanuit de andere hoek van de kliniek aangelopen. Omstanders pauzeren wat ze doen en verschillende hoofden draaien zich om om een glimp op te vangen van wat er gaande is. Met een fistbump rolt de patiënt richting mijn lens; we kunnen elkaar nog net ontwijken :). Gelukkig is het nu wel op beeld vastgelegd.

Later kom ik te weten dat de betreffende jongeman al zo’n vier maanden in de Hoop Kliniek wordt behandeld. Wanneer dr. Y en zijn verplegers zijn wonden komt verzorgen, wordt de ernst van de situatie duidelijk. Zijn wonden zien er heftig uit en ik voel me soms in mijn hemd staan, wanneer ik een camera op zijn benen richt. Ik loop echter al een paar dagen met mijn camera rond, dus de mensen ‘kennen me’ en weten dat ik soms van de meest bizare situaties een plaatje schiet.

Toch laten de heftige ontmoetingen me soms niet koud. Eén jongeman wordt binnengebracht met een open botbreuk aan zijn onderbeen. Een ongeluk met hout heeft hem deze wond doen oplopen. Zijn familie heeft hem echter eerst zo’n twee weken naar de traditionele genezer gebracht, waardoor de wond is gaan stinken en ontsteken. Zijn geschreeuw en de stank doen me de behandelkamer ontvluchten. Dagen later kom ik dezelfde jongen weer tegen in de OK, waar ik gevraagd ben foto’s te maken. Ondanks alle goede zorgen van Hoop, kan zijn onderbeen niet worden gered. Heftig, zoals is af te lezen aan de gekwelde blik … (zie foto boven)

Het wordt nog een hele klus om uit de vele geschoten beelden een selectie te maken en tot een goed lopend ‘verhaal van Hoop’ te komen. Het is ook lastig om voldoende professionele afstand te bewaren en niet ‘te dik’ met mijn modellen te raken. We lopen tenslotte maar twee weken op de kliniek rond. Eén ding weet ik zeker: elke patiënt die bij Hoop binnenkomt, wordt met een dosis compassie en liefde behandelt. Hun slogan komt dagelijks in de kliniekgangen tot leven: “Wij behandelen, maar Jezus geneest”.

Het Corona virus heeft nog niet de kop opgestoken in Guinee, maar er grijpt wel een ander soort virus heel snel om zich heen. Het virus om boze geesten in je leven af te wenden en om hen te ‘plezieren’ door (dagelijks) prijzige offers te brengen. Soms met een (bijna) dodelijke afloop. De jongeman met de wond aan zijn been is daarvan een schrijnend voorbeeld. De kliniek is de laatste post waar men vaak aanklopt, terwijl dat de deur naar Leven is.

Met welk onzichtbaar virus raakt ons Leven besmet?

Kerst(onder)goed

Kerst(onder)goed

Rondlopend in Madagascar troffen we bovenstaand straatbeeld aan. Als fotograaf was mijn interesse direct gewekt, al is het ter plaatse moeilijk om onder woorden te brengen waarom. Wat trok me zo aan in dit toch wat bizarre straatbeeld?

Het moet wat gek op de lokale mensen zijn overgekomen, toen ik met camera in de aanslag de drukke straat overstak. Wat is er nu zo bijzonder aan het uitgestalde ondergoed zag je menigeen denken. Toch kon ik niet gewoon doorlopen en het beeld laten voor wat het was.

Het is vrij normaal om in Afrika spullen, dus ook ondergoed, op straat te verkopen. Hier werd echter mijn aandacht getrokken naar de combinatie van kunst kerstbomen en een keur aan korsetten. Een verhaal – als beeldmaker zijn we verhalenvertellers – vormde zich in mijn hoofd.

Welke echtgenoot in Madagascar zal zijn vrouw zoiets cadeau doen voor de Kerst? Niet veel, mijmerde ik hardop, omdat Mada nu eenmaal bekend staat als één van de armste landen in de wereld (pure tegenstelling). Plus het feit dat de man zoiets niet openlijk op straat koopt. Luxe in een arm land.

Overigens zag ik ook een vrouw niet zomaar een setje uitkiezen. Wat automatisch uitmondde in de vraag wat de omlooptijd van deze collectie is? Je ziet het: wat er niet allemaal door je hoofd heen kan gaan bij het maken van één foto ;).

Welk verhaal wil ik dan uiteindelijk met deze foto overbrengen? “Dat de realiteit soms vreemder kan zijn dan fictie”. En dat er altijd verhalen voor het oprapen liggen. Zolang we onze ogen en harten hiervoor open stellen. En niet te haastig door het alledaagse leven willen gaan.

Binnenkort hoop ik over dit onderwerp een workshop ‘Documentaire fotografie´ in Senegal te geven. Om de participanten aan te sporen op zoek te gaan naar de beelden die voor het oprapen liggen op straat. Met diepe en (soms wat) minder diepe betekenis.