new year 2018 corona | Hoopvol Afrika

Het nieuwe (ab)normaal?

Het nieuwe (ab)normaal?

Vandaag loop ik weer in ‘een grote stad’, terwijl Anco rondshopt in een groot ziekenhuis dat binnen enkele weken tegen de vlakte gaat. Mijn blik dwaalt naar de verschillende etalages, die creatieve uitingen bevatten als ‘Welcome back’. Terwijl ik om me heen kijk, wordt duidelijk dat de ‘vernieuwde winkelstraten’ alles behalve verwelkomend lijken. Cirkels en zwart-gele strepen op de vloer moeten helpen om de juiste afstand van elkaar te houden, informatieborden geven nieuwe regels duidelijk weer en zelfs een handwas station om je handen te reinigen. Een warm welkom had ik me toch heel anders voorgesteld.

Hoe langer ik rondloop en kijk, hoe drastischer sommige wijzigen lijken te zijn doorgevoerd. Ook de zelfscan kassa en PIN worden bijna agressief aan de man gebracht. De hoeveelheid winkelmedewerkers met handschoenen en rode 1,5 meter hesjes voelt overweldigend. Boodschappende mensen kijken verschrikt wanneer ze iemand tegen komen.

Ook de mondkapjes op straat en in het openbaar vervoer nemen toe. Er komt zelfs een dame op de fiets voorbij, die haar gezicht verschuilt achter een plastic scherm. Het ‘nieuwe normaal’ lijkt meer weg te hebben van een nieuw abnormaal. Het gevoel bekruipt me dat ik weer op de verkeerde filmset ben beland – net als de keer dat we Nederland via een leeg Parijs vliegveld binnen kwamen.

De tekst uit Johannes 16:33 komt boven, waarin Jezus zijn discipelen bemoedigt en ‘voorbereid’ op de dingen die komen gaan: “Ik heb jullie dit allemaal gezegd, zodat mijn vrede in jullie zou kunnen zijn. Jullie zullen in de wereld veel moeilijkheden hebben. Maar houd moed: Ik heb de wereld overwonnen.” Dat biedt een hemels perspectief en geeft enige rust.

Het documenteren van de veranderingen om me heen via mijn camera gaat bijna vanzelf. Om een en ander als het ware te verwerken. De trambestuurder steekt zijn duim op, wanneer ik een krijtboodschap aan RET op de gevoelige plaat vast leg. Een andere man wendt zijn gezicht af om duidelijk te maken dat hij niet op de foto wil. Ook het aantal handhavers neemt zichtbaar in aantal toe. Ik voel me onbewust toch meer lopen met een camera om mijn nek.

De nieuwsberichten over de makheid waarmee we als burgers (kerkgangers) de wijzigingen aanvaarden, houden me bezig. Hoe sta ik daar zelf eigenlijk in? Angst op besmetting speelt daarbij natuurlijk de hoofdrol. Toch neem ik me actief voor me niet hierdoor te laten leiden. Om zelf na te blijven denken en op te komen voor rechten, mensen wanneer de situatie hierom vraagt. Liefde (die zal verkillen in de laatste tijd) zal mijn drijfveer zijn. Corona bepaalt niet de richting waarin onze samenleving zich hoeft voort te bewegen, ook al lijkt dat er soms sterk op.

Laten we meer dan eens onze blik gericht houden op wat Hoger is en de ander uitnemender achten dan onszelf. Opdat we een positief verschil mogen maken voor een ieder om ons heen en mogen uitstralen dat we navolgers zijn van Jezus, die alles gaf voor ons – de mens.

Oorlog.Natuurramp.Pandemie

Oorlog.Natuurramp.Pandemie

Fotoblog
We fietsen door de grote stad om een gehuurde lens op te halen. Op de terugweg komen we langs een bushokje met de woorden: Oorlog.Natuurramp.Pandemie. De woorden boren een diepere laag in mijn bewustzijn aan en ik trap op de rem om een foto te maken. Daarna snel weer verder, omdat mijn fietsvriendin staat te wachten. Later bij het bewerken van de foto’s, denk ik na over de betekenis van de gekozen begrippen.

Eerst zoek ik even de definites op. Dit ook om beter te begrijpen waarom Artsen zonder Grenzen (AzG) – de maker van de info-mercial – juist deze specifieke woorden uitkoos:

Oorlog is een gewapende strijd tussen volkeren of staten.

Natuurramp is onverwachts natuurgeweld met catastrofale gevolgen voor mens en dier.

Pandemie is een wereldwijde verspreiding van een besmettelijke ziekte.

De vetgedrukt woorden vormen een bepaald soort cohesie. Al lijken de eerste begrippen niet de hele wereld te treffen en de pandemie uiteraard wel. Arm of rijk, ontwikkeld of minder ontwikkeld: we ondergaan allen op zekere hoogte hetzelfde lot.

Ebola.Malaria.Corona

Terwijl ik ook even langs de website van AzG surf, komt er een andere prikkelende info-mercial voorbij: Ebola.Malaria.Corona. Bij het zien van deze woorden kan ik niet anders dan aan ons Afrikaans thuis denken. In Senegal grijpen onze (Beersheba) collega’s elke creatieve manier aan om iets te kunnen betekenen voor de minstbedeelden van de samenleving. Ze trekken rond langs de omliggende dorpen om preventieve voorlichting, maskers, Moringa poeder voor de ouderen en zelfgemaakte handwas stations uit te delen.

Ook de Koranscholen worden niet overgeslagen. Nu de koraanleerlingen (Talibes) niet langs de deuren mogen om te bedelen, is er tekort aan inkomsten en eten. Van veel kinderen zijn de ouders niet in beeld en kunnen ze dus niet naar huis in deze roerige tijd. Omdat de huizen zo vol gepakt zitten met kinderen, is de kans op transmissie groot. Waar collega’s voorheen niet welkom waren, ontstaan juist nu bijzondere relaties. Met de verspreiding van het virus, vindt het Goede Nieuws ook haar weg.

Om dit werk te kunnen doen, is er een GoFundMe actie opgezet. Van harte aanbevolen – juist nu kunnen we iets betekenen voor onze ‘verre naasten’: https://www.gofundme.com/f/hospital-in-senegal-fighting-covid19

Het verschilt per dag of ik er zelf vrede mee heb dat ik hier ben en zij daar. Toch ervaar ik ook diepe rust dat God hier weet van heeft en op Zijn tijd het luchtruim zal openen. Blijf vooral ook luisteren en overdenken welke deuren God voor jou opent of wellicht juist sluit.

Wat heb je omarmt in deze unieke tijd? Of juist losgelaten?

Corona? God is niet in paniek!

Corona? God is niet in paniek!

Er komt zoveel Corona nieuws onze inbox binnen, dat het van tijd tot tijd overweldigend is. De bemoedigende titels springen er gelukkig uit, zoals: “In de hemel is geen paniek”. Die zin blijft hangen en daar houd ik me momenteel aan vast. Terwijl de wereld om ons heen lijkt in te storten, mogen wij putten uit de Hoop die ons staande houdt.

RACE TEGEN DE KLOK

De afgelopen weken kwamen ook wij in een soort spagaat te zitten en verkeken we ons op de snelheid waarmee de Corona situatie om zich heen greep. In rap tempo werden vergaande maatregelen ingesteld en dreigden het reizen van en naar Senegal stil te worden gelegd. Dit terwijl Anco zich voor werk in ML bevond en ik in Senegal was. De kans om elkaar weer samen te treffen leek met de dag kleiner te worden. Zou Anco Senegal nog op tijd binnen rijden – een volle dag reizen – voor de (lands)grenzen zich sloten?

Onze teamleider van Beersheba was ook op bezoek in ML en kreeg te horen dat zijn terugvlucht werd geannuleerd. Hij besloot daarom hals over kop een busreis te boeken, die hem hopelijk in 24 uur naar huis bracht. Anco besloot het toch gewoon met de auto over de weg te proberen. Maar de tijd drong. Ik kon alleen maar Psalm 91 over de reis uitspreken, in vertrouwen op een goede afloop.

GOD GEEFT EEN LEGE BUS

De bus kwam binnen een uur al langs de kant van de weg te staan. Geen echte verrassing, doordat busbedrijven niet (echt) aan onderhoud doen. Nadat de bus een vijfde keer in 24 uur langs de weg stil kwam te staan, besloten onze collega’s de stoute schoenen aan te doen en lopend verder te gaan, met bagage aan de hand. Na zo’n half uur lopen, al pratend met God, kwam er een auto voorbij met twee mannen die hen wel mee wilden nemen. Eenmaal onderweg kwamen ze – in een grotere stad – een lege bus tegen met eindbestemming Dakar. Ze overtuigenden de chauffeur ervan mee terug te gaan naar de gestrande bus om ook deze passagiers op te halen. Deze laatsten konden hun ogen niet geloven toen onze collega’s na een uur weer op het toneel verschenen, compleet met bus. Ze werden als helden onthaald. Gelukkig kon onze teamleider de ‘humor’ van zijn situatie blijven inzien en zocht hij actief met God naar creatieve oplossingen.

Terwijl Anco zich op een andere wijze naar huis ‘haastte’, probeerde ik de Nederlandse ambassade te bereiken. Indien mogelijk wilden we alsnog naar Nederland vliegen, omdat we hoopten daar meer tot Zegen te kunnen zijn voor de verschillende mensen / projecten. Er was echter één uitdaging: het Senegalese vliegruim dreigde dicht te gaan, voordat Anco in Senegal zou aankomen.

AlSNOG DE LUCHT IN?

Op wonderbaarlijke wijze kreeg ik toch zicht op een vlucht en bleef het onzeker of deze vlucht daadwerkelijk door zou gaan. Wij hadden er Vrede bij: konden we mee – een wonder … zo niet, dan had God een goede reden om ons in Senegal te houden. Anco kwam uiteindelijk eerder thuis dan onze teamleider die 24 uur eerder was vertrokken. Na enkele uren slaap, konden we ons weer reisklaar maken. In de wetenschap dat we wellicht diezelfde avond weer terug in M’Bour zouden zijn.

Parijs vliegveld zo goed als leeg
Het vliegveld in Parijs zo goed als leeg

We kwamen ruim vier uur voor onze vlucht op het Dakar vliegveld aan en de grote mensenmassa zag er strijdvaardig uit. Vele mensen probeerden alsnog ter plekke een ticket te bemachtigen. Namen werden van een lijst afgelezen. Alleen zij die genoemd werden, mochten het vliegveld binnen.

Anco dacht zijn naam te horen en worstelde zich naar voren met onze geprinte instapkaarten in zijn hand. Zijn naam stond op de lijst, eveneens die van een collega. Maar de mijne? Nee, die kon ze niet vinden. Of ‘mevrouw’ weer een paar passen naar achteren wilde zetten. Ook Anco bleef staan, maar dat werd niet gewaardeerd. Hij moest toch echt naar binnen, in de hoop dat mijn naam nog boven kwam drijven.

NIET IN EIGEN KRACHT

Nadat me opnieuw twee keer de toegang werd geweigerd, begonnen mensen achter me te dringen. Ik had Anco van tevoren al gezegd dat ik niet om mijn plek ging ‘knokken’, deze zelfs zou afstaan als ik een dringende nood zag. Terwijl ik rust over de situatie uitsprak, ging de tekst uit Zacharias door me heen: Niet door kracht, nog geweld, maar door mijn Geest zo zegt de Heer. In gedachten nog niet uitgesproken, pakte dezelfde dame mijn paspoort en instapkaart en vond mijn naam!

Eenmaal binnen, moest ik even bijkomen van de chaos en soms besmettelijke sfeer van angst. Mensen leken er alles voor over te hebben om een plekje op dit ene vliegtuig te bemachtigen. Later kregen we bericht dat Frankrijk nog meer vliegtuigen zou sturen om gestrande mensen op te halen.

Allemaal geannuleerde vluchten op Schiphol
Allemaal geannuleerde vluchten op Schiphol

VIRUS VAN ANGST

De slaap vatten op deze nachtvlucht bleek toch wel een uitdaging. De man naast me was verkouden en had een lopende neus … ‘gelukkig’ met mondkapje voor, al deed hij die vaker af dan me lief was. Eenmaal op Parijs, slaakte ik een zucht van opluchting. De vlieghallen lagen er verlaten en treurig bij. De normaal bruisende Duty free shops hadden nu hun luiken omlaag, en door het gaas zag je de (luxe) goederen in plastic gewikkeld. Over de intercom klonk de repeterende boodschap om voldoende afstand te houden. Alsof je onbedoeld onderdeel was van een slecht aflopende film. Reizen tijdens deze dagen had overigens ook zo z’n voordelen: in no time door de security check, geen rijen in het dames toilet en geen gedrang tijdens het inchecken.

Op Schiphol staarden we verbaasd naar de informatieborden, waarop het woordje ‘geannuleerd’ achter vrijwel elke vlucht verscheen. Ook andere passagiers – op doorreis – konden hun ogen niet geloven. Dit had niemand nog in zijn leven meegemaakt.

GOD IS ERBIJ

Deze bizarre reis zal me nog lang bij blijven en heeft me extra stil gezet bij de Hoop die onze dagelijkse drijfveer is. Indien ik God niet zou kennen, zou de angst me denk ik ook naar de keel hebben gegrepen. Het begrip komt meer tot leven dat we toch echt hemelburgers op doorreis zijn. Alle zekerheden vallen weg, behalve die ene: God is de regisseur van ons leven en Hij raakt nooit in paniek! Hij is een goede Vader en draagt ons op handen. Zelfs als we op dit moment nog geen uitweg zien.

Jezus maakt Lazarus weer levend
Jezus zei tegen haar: “Je broer zal opstaan uit de dood.” 24 Marta antwoordde: “Ik weet dat hij zal opstaan uit de dood, op de laatste dag, als alle doden weer opstaan.” 25 Jezus zei tegen haar: “IK BEN de opstanding en het leven. Iedereen die in Mij gelooft, zal leven, zelfs als hij al gestorven is. 26 En iedereen die leeft en in Mij gelooft, zal nooit meer sterven. Geloof je dat?” (Joh 11: 23-26 Basis Bijbel)

Laten we elkaar juist in deze tijd ‘opzoeken’ en bemoedigen. Op welke wijze ervaar jij Gods nabijheid in deze tijd?