new year 2018 Anco en Ewien | Hoopvol Afrika | Page 2

Bus vol blanken

Bus vol blanken

Mijn collega videograaf draait het raampje open, steekt zijn hoofd naar buiten en roept ‘Toubab’ naar de blanken die we voorbij rijden. Voldaan gaat hij weer recht zitten en kijkt glimlachend achterom. Afrikanen noemen blanken ‘Toubabs’ en om die reden is het dan ook vermakelijk wanneer de ene blanke dit naar de andere roept. Stoom afblazen zullen we maar zeggen 🙂

Vanuit allerlei landen in ML zijn we als groep bij elkaar. Allen met eenzelfde doel: viering van het 100-jarig bestaan van de CAMA-kerk in Guinee. We vormen een mooi stel. De President (voorzitter) van de CAMA in de VS – dr John Stumbo, het hoofd Afrika van het Wereld Alliantie Netwerk (AWF)  dr Jura – woonachtig in Brazilië, zendingswerkers en vier videografen. Gebrek aan gespreksstof is er vanaf het eerste moment niet, al is de reis over Afrikaanse wegen verre van geriefelijk.

Bus buzz
Een blokkering van de smalle, kronkelige wegen vormt een extra uitdaging. Dit keer ligt er een container vrachtwagen op z’n kant midden in de bocht, met een kronkel ongeduldige auto’s als gevolg. Onze chauffeur kruipt tussen twee vrachtwagens die een steile, maar niet gemakkelijke alternatieve route kiezen. Zo nu en dan knijp ik een oogje dicht.

Tussen alle bedrijven door leer ik heel wat bij over de vroege geschiedenis van zowel missie als collega’s. Eén verhaal springt er uit, omdat zendingswerkers als enige expats mochten blijven in het onafhankelijke Guinee vanwege de goede, persoonlijke relaties die men toen had met de toenmalige President Touré. Na de afscheiding van Frankrijk wilde Touré het land van alle Franse invloeden zuiveren. Hij vertelde hen persoonlijk wie er wel en niet in het land mochten blijven.

Belang van relaties
Het valt me tijdens de reis op hoe behulpzaam en nederig beide ‘Voorzitters’ zijn. Gedurende de week worden er door hen etensborden verzamelt, afgewassen, dames uit de auto geholpen etc. Het doet me denken aan het ‘dienend leiderschap’ dat Jezus voorleeft. En dan de vele vieringen: de lucht is verzadigt van vreugde en dankbaarheid. Zelfs wanneer één van de vieringen maar liefst 2 uur later dan gepland begint.

Vlag erop los

De eerste viering vond plaats in Baro, precies honderd jaar nadat het eerste missiestation in dat kleine dorp werd gevestigd. Voorganger Celestin Koffi predikte in deze samenkomst, die werd gehouden in een open veld met honderden aanwezigen. Dit is het dorp waar de eerste CAMA zendelingen de “man van de vrede” vonden na vele dorpen in de regio te hebben bezocht. Het hoogtepunt in Baro was de getuigenis van veel oudere vrouwen die afstudeerden van de school die in 1946 door CAMA was opgericht om onderwijs te bieden dat speciaal was bedoeld voor jonge meisjes.

Tweede viering trekt ruim 1.000 man
Vervolgens vond de tweede viering plaats in de nabijgelegen stad Kankan. Meer dan duizend mensen verzamelden zich in het Jeugdcentrum om te luisteren naar Gods woord, te zingen en om te dansen in vreugde en aanbidding. Wanneer de zaal echt vol leek te zijn, konden er toch altijd weer meer stoelen bij.

Voetjes vd vloer
Slotceremonie: dansend een stukje taart halen
Ten slotte vond in de hoofdstad Conakry de grote slotceremonie plaats. Dr. Jura predikte in deze laatste ceremonie. Het dak gaat er pas echt af na het officiële programma. Honderden vreugdevolle broeders en zusters zongen uren en dansten hun vreugde en dankbaarheid uit aan de Heer. Voor deze gelegenheid was er ook een grote taart gemaakt en kwam men dansend langs om een stukje te bemachtigen.

Dr. John Stumbo en de voorzitters van de CAMA kerken in West- en Centraal-Afrika waren aanwezig voor deze viering. Dr. Stumbo vertelde over de visie die A.B. Simpson (oprichter van CAMA) in 1882 had om de regio langs de rivier de Niger te bereiken. Simpsons droom kwam tot bloei in het jaar dat hij stierf. Vanaf dat kleine begin zijn veel zendingswerkers gevolgd en werd er in 1962 een autonome nationale kerk opgericht (John Stumbo-videoblog over CAMA in Guinee).

Van 0 naar 35.000 kerkleden
De CAMA kerk in Guinee, waar ook meerdere CAMA zendelingswerkers actief zijn, heeft nu (honderd jaar later) meer dan 35.000 leden die in meer dan 600 kerken dienen. De nationale CAMA kerk leidt ook twee theologische scholen en is begonnen met verdere cross-culturele missionaire activiteiten.

Verslaglegging vieringen door: Jura Yanagihara

Het was bijzonder om overal waar we kwamen dankbaarheid en vreugde te proeven over de vele jaren missie werk. De feestelijkheden waren mede om die reden een genot om op beeld vast te leggen. En gedanst moest er natuurlijk ook worden, camera in de hand of niet :).

Nieuwe wegen

Nieuwe wegen

Het nieuwe jaar hebben we ingeluid omringt met nieuwe gezichten. Een Nederlands technisch werk team kwam op bezoek. Ook dit jaar geen pakket sierlijke vuurpijlen, maar een wandeling door de straten om te zien hoe in dit deel van Afrika het nieuwe jaar wordt inluid. Na het genot van een drankje en een telefoontje naar huis, ploften we ook aan het begin van 2019 weer bijtijds op ons kussen. Zal het de leeftijd zijn? 🙂

Sinds enkele jaren in de eerste weken van een nieuw jaar, laat ik mijn gedachten dwalen over jaar dat achter ons ligt. En de doelen/dromen die ik aan dat jaar had toegedicht. Ook sta ik stil bij een thema waar God me in het nieuwe jaar op wil wijzen. Maar eerst een korte terugblik.

2018/2019
Gerichter navolgen fotografie passie: Net als voorgaande jaren heb ik mezelf in 2018 creatief online onderwijs toebedeeld. Het was bijzonder bemoedigend om een boeiende cursus over Documentaire fotografie te volgen. Ook heb ik eindelijk de moed opgepakt om een aparte foto website te bouwen. Meer hiervan in 2019!

Meer beleven echte / offline leven: Enkele filmweken in een dorp zonder electriciteit zette me wederom stil bij de rust die je mag ervaren van bewust een tijdje telefoon-loos zijn. Ook tijdens een korte vakantie aan het einde van het jaar, liet ik om die reden mijn laptop en Whatsapp 🙂 thuis. Dit vraagt om herhaling.

Meer reizen in kader van (documentaire) fotografie: De film seminar in Sierra Leone vormde een absoluut hoogtepunt in 2018. Ondanks alle uitdagingen mochten we als videogroep God op bijzondere wijze aan het werk zien. De reis naar mooi Madagascar ging om diverse redenen in 2018 niet door. Maar de droom om naar Oost-Afrika – Tanzania – te gaan werd werkelijkheid. Stukje hemel in de vorm van natuurschoon op aarde. Misschien toch nog Madagascar dit jaar?

Koesteren vrienden en gemeenschap (Pay It Forward): Nieuwe persoonlijke fotoprojecten zijn dit jaar niet echt van de grond gekomen, maar dat is prima. “Je kan niet altijd zes gooien”, zoals een nieuw gemaakte vriend ons elke dag voorhield. Wie weet wat voor creatieve initatieven er in 2019 voorbij zullen komen. Art & wine avonden met mijn collega vriendinnen prijken in ieder geval op de agenda.

Mezelf (meer) verwennen: Tropische jaren tellen voor drie. Of is dit toch een fabeltje? Goed voor jezelf zorgen is in ieder geval belangrijk. Op de vraag van de schoonheidsspecialiste hoe lang geleden ik een ‘facial’ had gehad, trok ze haar wenkbrauwen op. Of ik toch alsjeblieft wat vaker mijn huid wilde laten verzorgen … Yes, mam! 🙂 Gezond eten en bewegen vallen ook onder dit punt.

Mijn hart meer openen voor Gods genezende hand: Werk in uitvoering. De (werk)drukte in 2018 nam soms de overhand, waardoor belangrijke tijd van reflectie en genezing bleven liggen. Met stip weer op de lijst van 2019 geplaatst.

Meer van Zijn woord: Dankbaar mocht ik online bijbelstudies volgen, die je wekelijks aan de hand namen door Gods woord. Ook de vrouwen bijbelstudie groep is een plek om mijn hart op te halen. Een dagelijkse podcast luisteren ga ik eens in de eerste maanden van 2019 uitproberen.

Onderzoeken combi schrijven en fotografie: Er leek weinig vooruitgang te zijn op dit punt, totdat ik benaderd werd door een bevriende ‘schrijver’. In 2019 wordt deze combi zeker actueel.

2018 / 2019 nieuw
Meer actieve fotografie kennisdeling: In december 2018 mocht ik weer deelnemen aan het christelijke Art Forum in Dakar. Dit jaar liep ik er niet alleen rond als fotograaf, maar mocht ik ook een korte workshop Documentaire fotografie geven. Mijn Hoop voor 2019 is dat de kerk en gemeenschap zich massaal achter haar jonge, christelijke artiesten schaart. En gaat inzien dat Kunst van onschatbare waarde is binnen Gods Koninkrijk.

Leren muziekinstrument op reisformaat: Sinds de zomermaanden van 2018 heb ik weer een muziekinstrument opgepakt … en wel de blokfluit. Wellicht niet het meest exotische instrument, maar wel eentje waarmee ik samen met mijn Afrikaanse vriendin kan oplopen. Het valt overigens niet mee om na zoveel jaren weer muzieknoten te lezen en te spelen 🙂 Toch ga ik volhardend door!

Coaching jongeren: een recent diep gesprek met een jonge, Afrikaanse vriendin heeft het verlangen versterkt om meer structuur in te brengen in de onregelmatige coaching sessies. Het vele reizen naar verschillende landen maakt dit niet altijd makkelijk, maar gelukkig zijn er anno 2019 steeds meer (digitale) mogelijkheden om hierbij van hulp te zijn.

In 2018 stond het thema ‘Omarmen van het leven’ centraal: met daadkracht en durf. De filmweken in Sierra Leone zijn daar wat mij betreft een duidelijk voorbeeld van. Alhoewel ik de nodige beren op de weg zag voor ik voet in het vliegtuig zette richting dit mooie land, ervoer ik rust in mijn hart dat God me bijzondere lessen wilde leren tijdens deze reis. Als groep mochten we zowel persoonlijk als binnen ons vakgebied groei doormaken. We are (definitely) better together!

Qua thema ervaar ik voor 2019 een duw in de richting van ZIJN in plaats van DOEN. Een hele uitdaging voor iemand die doelgericht is ingesteld. Op welk gebied wil ik anders ZIJN dit jaar? Een vraag om mee het nieuwe jaar in te nemen. Ik heb sterk het vermoeden dat ‘Nieuwe wegen/manieren’ dit jaar zullen kleuren, zowel op persoonlijk als geestelijk vlak. Ik zie uit naar hoe dit thema in 2019 vorm zal krijgen.

Welk thema/woord staat bij jou in 2019 centraal? En op welk gebied wil jij anders ZIJN?

Foto: Optreden Tahicia Gomes, Fiac 2018

Wonderschoon Tanzania

Wonderschoon Tanzania

Tien dagen hadden we het voorrecht om door Tanzania rond te trekken. Wauw, wat een prachtig land, rijk met bomen en bijzondere, grote dieren. Genoten hebben we van het spotten van de Big 5 en het vrij kamperen in de natuur. Al moest ik wel even slikken toen ik hoorde dat er geen hekken stonden om het kamp waar we sliepen. In mijn fantasie zag ik al een hyena om onze tent heen circuleren, op zoek naar een gemakkelijk hapje. Anco maar voorin de tent, dacht ik voor ik in slaap viel 🙂

Terwijl we in ‘gehuurde 4×4 + gids’ langs de dorpen rijden, dwalen mijn gedachten af naar de film tijd in Sierra Leone. Qua landschap hebben de beide landen wel wat van elkaar weg, maar waar Tanzania lijkt te floreren op toerisme, slaagt Sierra Leone er niet in bezoekers in grote getalen aan te trekken. Ebola, modder stromen en de nasleep nog van de oorlog hebben diepe sporen achter gelaten. Terwijl de stranden met palmbomen zo als reclame decor kunnen dienen.

Hoe zal het dorp waar we filmden zich voorbereiden op de feestdagen? Zullen er zichtbare aanwijzingen zijn dat Kerst net geweest is? Opgetuigde kerstbomen of opblaasbare plastic Kerstfiguren zullen de veranda’s niet versieren. Een lach ontsnapt me, terwijl ik bedenk dat genoemde attributen wel een heel surreal plaatje zou opleveren. Toch hoop ik van harte dat we als groep een blijvende impact hebben mogen achterlaten over de diepere betekenis van Kerst: Jezus die als Koningskind naar de aarde kwam om de mensheid te redden.

Gelukkig bezoekt pastor Abdul nog altijd trouw het dorp en heb ik er alle vertrouwen in dat hij tijdens deze speciale dagen een kerk vol mensen trekt om de boodschap van Hoop te laten klinken. Tijdens onze filmweken mocht hij ook een aantal mensen dopen in een ver afgelegen dorp. Een plek waar, naar eigen zeggen, bijzonder grote honger is naar het Levende Woord. God met ons. De radicale zin van het leven.

Met groeiende anticipatie wacht ons film team – en het dorp – op de eindversie van de film die in 2019 uitkomt. Voor nu alvast een voorproefje met de officiële trailer die onlangs uitkwam: