Uitwedstrijd in eigen land

Uitwedstrijd in eigen land

Het is goed om weer even in Nederland te mogen zijn, al lijkt het soms wel een beetje op een uitwedstrijd in eigen land. Regels vermeerderen of veranderen in de loop der tijd. Neem nu bijvoorbeeld iets simpels als ‘(plastic) afval’ scheiden. Gaandeweg kom ik erachter dat niet alleen het plastic nu in deze zak verdwijnt, maar ook blik en karton. Gelukkig wordt een en ander super GROOT op de zak zelf vermeld. Sja, welkom in de wondere wereld van geregeld Nederland …

We voelen ons langzaamaan weer wat meer inwoner van Nederland. We konden dit jaar Koningsdag meevieren en struinden evenals vele Nederlanders een vrijmarkt af op zoek naar afgedankte schatten. Ewien had al enige tijd een broodbakmachine op haar verlanglijstje staan en laten we daar nu net tegen aanlopen. Twee euro – geen geld – en het eerste brood is inmiddels gebakken en goedgekeurd.

Er is een een nieuw woonplekje voor ons voorbereid in Zuidland, waar nog het een en ander aan opgeknapt dient te worden. De Gamma is een uitkomst, iets waar we in Afrika nog lang van zullen dromen. De afgelopen weken weten we ook weer waar klussend Nederland zich mee bezighoudt.

Het inrichten van een nieuwe stek geeft ook reden om eens naar de Ikea te gaan – een hele culturele beleving. De keuze is reuze, in de letterlijke zin van het woord. We sloten ons in de avond aan, zodat we ideeën opdoen en een hapje eten mooi konden combineren.

Onze neefjes en nichtjes herintroduceren ons in de trends van de afgelopen tijd. Terwijl asielhond Bram ons weer laat rennen langs de mooie, groene strook van het Spui. We hebben hem tijdelijk onder onze hoede, omdat hij in het asiel niet tot zijn recht kwam. De kunst van het openen van deuren heeft hij bij de mensen afgekeken, zelfs onze koelkast bleek niet veilig 🙂

Onze omgekeerde inburgering lijkt goed te verlopen, al blijft het bijzonder hoeveel je ‘niet meekrijgt’ als je lang genoeg buiten Nederland woont. Gelukkig blijven bekende gezichten hetzelfde – kinderen uitgezonderd – en vinden we het bijzonder om een ieder weer in onze eigen taal te mogen begroeten. Allen een bijzonder mooi weekend (het weer blijft in Nederland natuurlijk niet ongenoemd ) toegewenst!

p.s
Mocht u/jij nog toevallig een hoekbank heeft staan – dan houden we ons aanbevolen 🙂

Door de storm richting bergtop

Door de storm richting bergtop

Door ziekte in de familie word ik de laatste tijd meer stilgezet bij leven en dood. Een aspect waar we in Afrika (helaas) bijna dagelijks mee te maken krijgen. Dit keer is het echter persoonlijker, rauwer en lijk ik mijn omgeving door een andere bril te bekijken …

Zo reden we op een dag terug van Beersheba en zagen we voor ons een grote groep koeien de weg oversteken. Niks vreemds, omdat de herders vaak hun kudde snel overjagen, opdat alle beesten veilig de overkant halen. Je ziet nog regelmatig dode dieren langs de kant van de weg liggen, omdat een bestuurder het dier niet op tijd kon ontwijken.

Dit keer kwamen twee motorrijders er minder goed van af. Hoe het precies kon gebeuren weten we niet, maar de koeienoversteek of een taxi veroorzaakte dat één van de rijders volop met zijn hoofd (hij droeg geen helm!) op het asfalt viel. Binnen enkele minuten stopten meerdere auto’s en zagen we – bij het voorbij rijden – één man met zijn hoofd in een plas bloed liggen, terwijl de ander er beduusd bij zat … zich waarschijnlijk afvragend wat er zojuist gebeurd was.

Anco en ik besloten ook even te stoppen, maar zagen al snel dat we niet écht iets konden betekenen. De ambulance was gebeld en een omstander probeerde de schokken van het lichaam van de ernstig bloedende man met zijn hand tegen te gaan. Een beeld wat nog dagenlang op mijn netvlies is blijven hangen.

Ik kon het machteloze gevoel van niets praktisch kunnen doen de uren na het ongeluk niet van me afschudden. Daarbij kwam de innerlijke worsteling of we op geestelijk vlak niet meer hadden kunnen betekenen voor de slachtoffers en/of omstanders. Lastig vraagstuk, welke je soms heel anders beantwoordt wanneer je je even in stilte terug kan trekken om de situatie van een afstandje te overzien. Iets wat onmogelijk lijkt in een stressvolle situatie.

Nog nadenkend over het heftige ongeval streken we neer bij ‘onze pizzaboer’. We zaten nog maar net of we horen gierende remmen gevolgd door een klap en een gil van een moeder. Ik (Ewien) kon de moed niet opbrengen om nog een keer getuige te zijn van een ongeluk, terwijl Anco opsprong om een inschatting te maken van de situatie. Dit keer leek het minder ernstig: het slachtoffertje was goed bij kennis en de sirene van de ambulance werd snel luider.

Hoe is het mogelijk dat we in zo’n korte tijd getuige zijn van twee ongelukken? Wilde God ons misschien iets duidelijk maken? Die avond besloten we om in elk geval een cursus EHBO te gaan volgen in Nederland, om in ieder geval de basishandelingen ten tijde van een ongeluk onder de knie te krijgen. Een cursus welke we door de jaren heen (door tijdgebrek) nooit hebben gevolgd.

De boodschap van afgelopen zondag leek alles weer in het juiste perspectief te plaatsen. Een begiftigd spreker, met een bijzonder persoonlijk verhaal, legde de geschiedenis van Noah op een verfrissende manier uit. Je merkte dat de hele zaal vol belangstelling zat te luisteren. Over hoe Noah (wij) door in de ark te blijven (dichtbij God) de storm aan kon gaan.

Na 150 dagen in de ark, kwam deze stil te liggen op de bergketen Ararat – bijzonder ongewoon! Het beeld werd daarbij geschetst dat we zonder de stormen in ons leven de top van de berg niet bereiken/ervaren. Door een storm heen wordt je zicht  – op God en je leven – vaak helderder, je verlangens zuiverder, je leven rijker. Opdat we elke dag en elke situatie op de juiste Waarde mogen blijven schatten!

Zijn zij nu gek? Of zijn wij het?

Zijn zij nu gek? Of zijn wij het?

Hoe een kijkje binnen een andere cultuur je leven rijker maakt
Inmiddels is Anco weer terug in Mali en bleef ik achter in Senegal. Zijn kennis was daar nodig, terwijl ik aan de slag mocht met de mooie beeld opdrachten hier. Dankzij Whatsapp blijven we aardig van elkaars reilen en zeilen op de hoogte 🙂

Het was er nog niet van gekomen om een Blog te schrijven over ons Nederlandse bouwteam begin dit jaar … Ter opfrissing uit onze laatste nieuwsbrief:

“We hopen aan het begin van het Nieuwe Jaar een Nederlands bouwteam in Mali te verwelkomen. Een vriend en zijn broer komen ons helpen om twee 12 meter hoge stalen constructies te bouwen waarop elk een watercontainer komt te staan voor de bijbelschool en het vrouwen- en kinderziekenhuis in Koutiala. Ook één van onze nichten uit Zuidland doet een eerste keer Afrika aan.”

Dat bezoek is inmiddels geweest en het resultaat van 2,5 week hard werken mag er zijn. Ancos jongens in Koutiala zijn momenteel de bestaande put aan het verdiepen, zodat er voldoende wateraanvoer is voor de watertank op de bijbelschool. Voor bovengenoemde broer was het een eerste ervaring met Afrika. We vroegen hem in eigen woorden te vertellen wat zo’n eerste bezoek met hem heeft gedaan … Onderstaande is slechts een klein deel uit zijn verhaal, omdat we de rest willen bewaren voor een volgende nieuwsbrief 🙂 Over de technische kant van de containerbouw hopen we binnenkort nog een korte video te maken …

Twee weken zijn we met de bouw van de eerste watertoren bezig geweest, veel dingen die we in Nederland een drama zouden vinden, vinden ze in Mali heel gewoon. Om maar iets te noemen:

# Heb je een aanhanger nodig, zijn de wielen eraf….
# Heb je een steiger nodig, kan je 2/3 op een andere bouw ophalen, onder de specie en alsnog incompleet.
Wat zegt Anco dan…. dan maken we de missende onderdelen toch zelf.

Geweldig om te zien hoe Anco en Ewien en hun collega’s met deze dingen omgaan, ik heb hier echt van mogen leren. Zelf was ik de eerste weken geschokt inzake de veiligheid qua werken en de staat van de elektrische installaties. Vaak vertelde ik Anco dat hoort zo niet, dat kan zo niet, dat is echt niet normaal. Hij zal dit niet snel vergeten denk ik :). Na deze ervaringen vraag ik me ook sterk af of we in Nederland niet zijn doorgeslagen met al onze regeltjes. Waar is onze VOC mentaliteit gebleven?!

Construction water tower

Toch waren we allen bijzonder dankbaar dat we beide watertorens zonder ongevallen hebben kunnen bouwen. De tweede toren bij het ziekenhuis hebben we zelfs in vijf dagen neergezet, in plaats van eerdergenoemde twee weken voor de eerste. Dit door slimmer te bouwen en beter op elkaar ingespeeld te zijn. Ja, de bouw bij het vrouwen- en kinder ziekenhuis in Koutiala zal ik nooit meer vergeten: diversen malen reed er een rouwauto voor en zagen we een klein lichaampje uit het mortuarium gedragen worden … overleden, zo jong… “

Wordt vervolgd!

Translate »