Zijn zij nu gek? Of zijn wij het?

Zijn zij nu gek? Of zijn wij het?

Hoe een kijkje binnen een andere cultuur je leven rijker maakt
Inmiddels is Anco weer terug in Mali en bleef ik achter in Senegal. Zijn kennis was daar nodig, terwijl ik aan de slag mocht met de mooie beeld opdrachten hier. Dankzij Whatsapp blijven we aardig van elkaars reilen en zeilen op de hoogte 🙂

Het was er nog niet van gekomen om een Blog te schrijven over ons Nederlandse bouwteam begin dit jaar … Ter opfrissing uit onze laatste nieuwsbrief:

“We hopen aan het begin van het Nieuwe Jaar een Nederlands bouwteam in Mali te verwelkomen. Een vriend en zijn broer komen ons helpen om twee 12 meter hoge stalen constructies te bouwen waarop elk een watercontainer komt te staan voor de bijbelschool en het vrouwen- en kinderziekenhuis in Koutiala. Ook één van onze nichten uit Zuidland doet een eerste keer Afrika aan.”

Dat bezoek is inmiddels geweest en het resultaat van 2,5 week hard werken mag er zijn. Ancos jongens in Koutiala zijn momenteel de bestaande put aan het verdiepen, zodat er voldoende wateraanvoer is voor de watertank op de bijbelschool. Voor bovengenoemde broer was het een eerste ervaring met Afrika. We vroegen hem in eigen woorden te vertellen wat zo’n eerste bezoek met hem heeft gedaan … Onderstaande is slechts een klein deel uit zijn verhaal, omdat we de rest willen bewaren voor een volgende nieuwsbrief 🙂 Over de technische kant van de containerbouw hopen we binnenkort nog een korte video te maken …

Twee weken zijn we met de bouw van de eerste watertoren bezig geweest, veel dingen die we in Nederland een drama zouden vinden, vinden ze in Mali heel gewoon. Om maar iets te noemen:

# Heb je een aanhanger nodig, zijn de wielen eraf….
# Heb je een steiger nodig, kan je 2/3 op een andere bouw ophalen, onder de specie en alsnog incompleet.
Wat zegt Anco dan…. dan maken we de missende onderdelen toch zelf.

Geweldig om te zien hoe Anco en Ewien en hun collega’s met deze dingen omgaan, ik heb hier echt van mogen leren. Zelf was ik de eerste weken geschokt inzake de veiligheid qua werken en de staat van de elektrische installaties. Vaak vertelde ik Anco dat hoort zo niet, dat kan zo niet, dat is echt niet normaal. Hij zal dit niet snel vergeten denk ik :). Na deze ervaringen vraag ik me ook sterk af of we in Nederland niet zijn doorgeslagen met al onze regeltjes. Waar is onze VOC mentaliteit gebleven?!

Construction water tower

Toch waren we allen bijzonder dankbaar dat we beide watertorens zonder ongevallen hebben kunnen bouwen. De tweede toren bij het ziekenhuis hebben we zelfs in vijf dagen neergezet, in plaats van eerdergenoemde twee weken voor de eerste. Dit door slimmer te bouwen en beter op elkaar ingespeeld te zijn. Ja, de bouw bij het vrouwen- en kinder ziekenhuis in Koutiala zal ik nooit meer vergeten: diversen malen reed er een rouwauto voor en zagen we een klein lichaampje uit het mortuarium gedragen worden … overleden, zo jong… “

Wordt vervolgd!

Hoop op straat

Hoop op straat

Een stap zetten in het onbekende vormt vaak een mooi, maar ook spannend onderdeel van het fotovak. De nachten voor een nieuwe opdracht loop ik in gedachten allerlei stappen door, waardoor er van slapen soms weinig terecht komt. Tel daarbij de onbekende cultuur en taalbarriére op en je denkt bijna dat ik bevend in de auto zit 🙂 Niets is minder waar, want ik mag ervan verzekerd zijn altijd samen met Iemand op pad te gaan.

Afgelopen week ging ik voor een speciale opdracht naar de hoofdstad om een voor Senegal (politiek) gevoelig onderwerp van binnenuit te fotograferen … : het dagelijkse leven van de Talibé, ofwel Koraanleerlingen. Naast studie van de Koran worden deze kinderen dagelijks de straat opgestuurd om eten en aalmoezen te vergaren. Ze moeten huis en haard verlaten om onder de zorg van een onbekende/Koraanleraar op te groeien. Dat de levensomstandigheden binnen zo’n gemeenschap verre van optimaal zijn is bij iedereen bekend, maar hoe dit te verbeteren vormt al jaren onderwerp van discussie.

Het was bij aankomst in de hoofdstad niet moeilijk om mijn begeleider (A) te spotten. Hij was degene die een hele stroom Talibé achter zich aan had. Niets vreemds, omdat A hen dagelijks tussen 9 en 11 uur ’s ochtends in zijn opvangcentrum ontvangt. Met als doel: goed eten, zorg en de broodnodige ontspanning en gezelligheid. Even weg van het harde straatleven, waar niemand je haast lijkt op te merken.

De uren in het centrum benutte ik goed om ‘het leven’ daar vast te leggen en om contact te leggen met de jongens die me later op de dag zouden helpen met foto’s. A’s zorg en aandacht hielp hen te ontdooien en meer onbevangen voor de camera te staan. Tussendoor zette ik ook nog een pasgeboren lam met zuigfles op de plaat. Toevallig spotte ik een man met lam onder zijn arm en ik trok de stoute schoenen aan. Na het eerste contact mocht ik niet alleen het lam de fles geven, maar dit proces ook met de camara vastleggen. Onverwachte momenten die je niet kunt orchestreren, maar waar je op dat moment wel helemaal blij van wordt 🙂

Het was een rijke ervaring om een dagje met de Koraanleerlingen op te trekken. De kinderen stonden open om aan deze opdracht mee te werken en pakten dingen met humor op, ondanks het serieuze karakter. Gelukkig kon ik hen ook fotograferen tijdens de schaarse momenten van plezier, terwijl ze bijvoorbeeld vol passie samen een potje tafelvoetbal speelden.

Ook tijdens deze korte contactmomenten probeer ik niet alleen iets te vragen van de gemeenschap, maar ook iets terug te geven. Zo werd de vrouw van de leider blij van een familie portret en kocht A iets lekkers om de Talibé te trakteren tijdens mijn bezoek. Ik kreeg vandaag een sms van A dat mijn bezoek het begin is van een betere relatie met deze gemeenschap.

Of ik gevonden wat ik zocht? Jazeker, maar wellicht in een andere vorm dan ik oorspronkelijk vermoedde. Het was bevrijdend om vooraf bedachte beelden los te laten en me te laten verrassen door het moment. Hopelijk kan ik met de uiteindelijke platen de boodschap overbrengen waarvoor ik in eerste instantie op pad ging. We gaan het zien 🙂

Hemelse Blik

Hemelse Blik

Het woord waarop ik me in 2017 meer wil richten (zie vorige Blog) is: ZIEN in de diepere zin van het woord. De wereld meer en meer bekijken door geestelijke ogen. Langer stilstaan bij de dingen die ik waarneem om me heen en welke effecten deze hebben in mijn / het leven.

Fotografie is een middel om de wereld om je heen beter in je op te nemen, het mooie te ontdekken in het leven van alledag. Het was dan ook een goed moment om door mijn foto collectie van 2016 te bladeren en een top 5 samen te stellen. Met daarbij een korte uitleg om de context tot leven te laten komen.

Crabhunting1. Crab hunting – India

Mijn reis naar India in 2016 zal ik niet snel vergeten … Een eerste reis naar een onbekend land zet al je zintuigen op scherp en er vallen zoveel nieuwe dingen in een vreemde cultuur te ontdekken. Tijdens een avondwandeling op het strand kwamen we deze vader en zoon tegen die samen op krabben aan het jagen waren. Hij maakte het bijna een spelletje voor hem en zijn zoon, terwijl het vissersleven echt aanpoten is en vaak maar weinig vast inkomen biedt voor zijn gezin.

2. Cross-ed – SenegalCross-ed

Begin januari 2016 mocht ik twee dagen optrekken met een team oogartsen die staaroperaties in Senegal kwamen uitvoeren. Temidden van alle hectiek vond deze vrouw een moment van rust voordat zij de operatiekamer binnen zou stappen. Een kruis markeert het oog dat de dag behandeld dient te worden. Die dag heb ik zoveel blijde gezichten gezien, terwijl vele mensen weer (hemels) Zicht terug kregen.

3. Healing scars – MaliHealing scars

Een genezing van heel andere orde wordt in deze foto in beeld gebracht. Het zijn vaak niet zozeer de zichtbare wonden (jongen rechtsvoor), maar de onzichtbare littekens die om genezing vragen. Afgebeeld in de achtergrond is een Malinese vriendin die jaren Gods Vaderliefde voor haar niet ten volle kon omarmen. In 2016 mochten we een radicale verandering in haar zien en bezochten we samen zieke kinderen en hun ouders om Hoop door te geven.

4. Beach boys – GhanaBeach boys

Eind 2016 stond er ook een reis naar Ghana op het programma – een geweldig mooi land. Voor m’n ogen openbaarde zich een strand scene die even mijn adem wegnam: de zee, kleurrijke boten en huizen langs de kustlijn liepen zo perfect in elkaar over. Daarnaast roept de zee vaak een gevoel van rust en vrede bij me op.

5. Reading is fun – MaliReading is fun

Ik ben altijd te porren voor een bezoek aan een Afrikaans dorp. Je weet nooit wat je te wachten staat en wie je mag ontmoeten 🙂 Eind 2016 had ik het voorrecht om mee te gaan tijdens een uitdeelactie van schoenendozen van de Barmhartige Samaritaan (SP). Maanden later kwam ik in een dorp waar soortgelijke stripbijbelverhalen werden uitgedeeld. De vreugde op de gezichten van de kinderen nam me weer even terug naar mijn tijd met SP eerder dat jaar. Het is superbelangrijk om tijd door te brengen met kinderen, waar dan ook. Wanhoop kan daardoor soms omgezet worden in Hoop.

Bekijk meer foto’s op mijn Flickr page.

Translate »